Novel & Cerita Ayame Japanese Restaurant

Ang hangin ay may halong bango ng bulaklak at alak, habang may tumutugtog na soft jazz sa paligid, na lumilikha ng isang marangya ngunit payapang atmospera. Kahit nag-training na siya kaninang hapon, pinili muna ni Amara na tumayo sa gilid para pagmasdan kung paano magsilbi ang iba. Hindi nagtagal, naibigay na sa kanya ang kanyang unang table. Hawak ang isang silver tray, inihain niya ang mga alak at ang menu. “Sir, we have a new single malt from Scotland na kararating lang tonight. It’s a cellar reserve. Gusto niyo po bang i-introduce ko?”

Tinuro ni Azami 'yong isang mesa na katabi lang din nila dahil hanggang anim lang ang silya na pwede nilang gamitin sa isang mesa. Tumawag na si Azami ng dalawang waiter na mag aasikaso sa kanila at dahil hindi siya pwedeng kumain nang maramihan, isang platong vegetable salad na lang ang in-order niya at hinayaan niyang um-order ang iba na kung ano mang gustuhin nila. Isang pasasalamat na rin niya iyon dahil naisama nila ang taong pakay niya.

Pagkatapos, nag-bow rin kami ni Zaito. Inilibot ko ang aking tingin. Nakasuot ng kimono ang lahat ng staff ng restaurant, may nakapalibot na mga artificial na cherry blossom sa buong paligid, may malaking painting ng Mt. Fuji sa pinakadulo nito, may mga nakasabit na lantern sa kisame, mababa ang mga mesa, may tatami mats, at hindi lang 'yon... Kinailangan pa naming hubarin ang suot naming sapatos. Pakiramdam ko talaga nasa Japan ako. Iginiya ako ni Zaito sa bakanteng mesa. Pagkatapos, nag-order siya ng dalawang ramen para sa aming dalawa.

Katamtaman lang ang mga ilaw na ginamit na nakadagdag sa magaang atmospera ng paligid. Sa isang mesa malapit sa sulok sila dinala ng waiter. Malayo-layo iyon sa karamihan, dahil sa mga sandaling iyon ay halos puno ang restaurant. Siguro, dahil nga sikat iyon. “Give us one Unagi Kabayaki, Chirashi Don, and Salmon Oyako Don. All those sets,” ani Brayden sa waiter na naghihintay. Walang naintindihan si Julienne sa mga in-order ng asawa kun’di iyong salmon. Pero kung ito naman ang pumili, alam niyang masasarap lahat iyon.

Mukhang mahihirapan akong kumbinsihin ang matandang intsek na 'yon dahil sa kagagawan ng aking kapatid. "Sir, andito na po 'yung pinadeliver mong pagkain." wika ni nami habang inilalapag sa lamesa ang aming kakainin. "Ayla, come, let's eat!" "Nami, join us!" Inilabas ko mula sa plastic ang japanese food na fav. Kong kinakain kapag nandito ako. Chicken teriyaki, sushi at tempura ang mga pagkaing inorder ko. I'm not sure kung kumakain si Ayla nito.

“Anyway, gutom na ako. Let’s eat.” Agad na nagliwanag ang mukha ni Mika. “Yes! I know the perfect place.” Bumaba sila sa lower ground floor ng mall kung saan matatagpuan ang mga kainan. Naka-park doon ang iba’t ibang restaurant na may modern na disenyo at may mga pamilyar na amoy ng ramen, steak, at pasta sa hangin. “Doon tayo,” sabi ni Mika, itinuro ang isang classy na Japanese fusion restaurant na may glass walls at mga hanging lamp na may malambot na liwanag. “Looks cozy. And may ramen sila. Jackpot!”

"Irasshaimase!" Isang masiglang pagbati ang sumalubong sa amin pagpasok pa lang namin sa loob ng restaurant. Ang bango ng authentic Japanese cuisine at ang banayad na tugtog ng shamisen ay agad na nagpabago sa atmospera. Humarap ako sa staff na nasa reception desk at binigyan siya ng isang ngiti. "Good evening. We have a reservation under the name of Sophia Trajano," magalang kong sabi.

"And for me?" Ipinatong ni Ayumi ang kanyang ulo sa balikat nito, sumusuko sa init ng yakap ng lalaki. "I know your stomach is sensitive. So I warmed up some fish and meat siomai for you... and a serving of jelly."

Inaya niya pang pumasok si Romy pero babalik pa daw ito sa opisina. The bento was wrapped in traditional Japanese handkerchief. It was from one of the popular Japanese restaurant, and she won’t be surprised if Matt owned the place. It was a tonkatsu bento nang buksan niya. Her stomach grumbled when she smelled the aroma of the food. She ate lunch slowly savoring every piece of food in the box. But she knew she can't keep eating lunch for too long. She glanced at the wall clock to note the time. She had a meeting she needed to attend. She cleaned after herself and went to her office.

Ibinigay ko ang susi ng kotse ko habang binubuksan naman ng isa pang staff ang pinto ng restaurant para sa akin. Napatingala ako sa signage—Aurum, one of the most exclusive fine dining restaurants in BGC. Hindi basta-basta ang mga kumakain dito. You don’t just walk in and get a table—you need connections, money, or a last name that turns heads.