Ayame Japanese Restaurant Mga Nobela at Kwento

malamig kong sabi sa babaeng staff na sumalubong sa 'kin sa entrance ng Amari Restaurant, isang kilalang restaurant sa Maynila. "Sure. Follow me, please." Sumunod lang ako sa kanya sa second floor, papunta sa VIP table na pina-reserve ko. Tamang-tama ang pwestong napili ko—tanaw kasi mula rito ang city lights sa labas. Mas nagmukha pang espesyal 'yong setup dahil sa mga nakasinding kandila at rose petals na nakakalat sa puting mesa, idagdag pa 'yong background music na may pagka-romantic din.

"Alam mo, magaling din magluto ang Kuya ko. May marami siyang restaurant na negosyo dito sa Pilipinas. Kung makikilala mo lang siya, sigurado akong magkakasundo kayong dalawa. Mabilis na nagsalubong ang kilay ni Drake sa sinabi ni Kimmy. Kanina lang inireto nito ang sariling kapatid kay Graciella nang umalis siya tapos ngayon harap-harapan na talaga?! "Narinig mo ba yung YumYard Restaurant?" Tanong pa ni Kimmy. Kahit na nalilito ay tumango naman si Graciella. "Oo naman. Sikat sila sa kanilang japanese cuisine at masarap din ang pastries nila."

Pumwesto ako malapit sa bintana so I can still watch passers-by at medyo may pagkasenti ang datingan. Mayamaya ay lumapit ang isang waitress na may bitbit na notepad. Mukhang bagong hire pa lang siya dahil sa nameplate niya. Kabisado ko na kasi ang mga pangalan ng nagtatrabaho rito. “Ohayogozaimasu! Gocyuumon yoroshii desyouka?” She greeted me as she takes my order.

“Okay.” Lumapit siya sa kotse at umupo siya sa front passenger seat, sinundan siya ni Daisie at sumakay na rin sa kotse. … Ang Beast Seafood restaurant ang pinakakilalang artistic restaurant sa Yaramoor. Ang long dining table ay nagbibigay ng pakiramdam sa ng customer na para silang kumakain sa castle ng fairy-tale. May mga puting kandila rin sa mesa, kaya sobrang nakaka-enganyo ng kumain.

ALAM NI THORN ang panlasa ng dalaga; alam niyang gusto nito ng maanghang na pagkain at hindi mabubuhay nang wala iyon. Sa mansion man o sa labas, palagi niyang pinagbibigyan ang panlasa nito. Siya mismo ay walang pakialam sa sarili niyang kagustuhan; kung ano ang kinakain nito, iyon din ang kinakain niya. The meal was served in a room on the west side. Isang Japanese-style restaurant na mayroong tahimik at eleganteng paligid, and a soft jazz was playing inside.

He answered, a small smile plastered on his face. "Tara na nga, para hindi na tayo malate ng uwi mamaya." Saad ko, grabbing his hand before pulling him out of the room with me. ~⊙.☉~ He took me to a fancy restaurant, also mentioning to me that he owns it. I can also see that the staffs are very accommodating and they are so kind to their customers. It was a Japanese themed resto but still classy. Nilibot ko ang aking mga mata sa paligid, seeing a lot of customers dining in and the ambiance was just…

Wala pang lalaking trumato ng ganito sa kanya. Sina Aimee at Aldrin ay parehong gustong kumain sa Rong Yan restaurant dahil ang kanilang ancestral home ang ginawa nilang kainan na nagbibigay ng makalumang ambiance sa mga kakain . Isa pa, mahilig sila sa maanghang na pagkain mula pagkabata na siyang specialty ng mga ito.

"Of course," Pumasok kami sa Japanese Restaurant. Air conditioned ang lugar kaya tumutuyo ang kaonting pawis sa aking likod. We ordered one course meal and three side dishes. I really love takoyaki, sushi and their fried shrimp. I realized that all Montemayors are known though they are usually based in the city. Their names can be seen in magazines except for one... Evron. He's not mentioned in any of it. Alam ng tao na dalawa ang anak ni Elias at Mrs. Montemayor pero walang nakakaalam sa pangalan ng ikalawang anak nito.

“Aysus, ipabili mo ’to sa asawa mo. Mayaman naman ’yon, e.” Napailing na lang si Zein at hinila si Sammy sa loob ng isang Japanese restaurant. Ini-order niya ang lahat ng klase ng pagkain. Natutuwa siyang makita ang curiosity sa mukha ni Sammy sa mga pagkaing bago sa mga mata nito.

kalmadong tugon ni Amara. Ang estilo ng teahouse ay Jaaapan—mababang mesa, kaya habang nakatayo si Amara at nakaupo si Alberto, natural lamang na nakatingala ito sa kanya, at siya nama’y tila nakatingin pababa rito. Naningkit ang mga mata ni Alberto sa tanong ni Amara. “Hindi ka pa rin nagbago simula limang taon na ang nakalipas,” aniya nang malamig.