Ayame Japanese Restaurant นิยาย & เรื่องราว

Napasulyap muna ako kay Amy na noon ay parang napapaso na binitiwan nito ang menu at tumitig sa akin. “Cassy----” tawag sa akin ni Amy pero hindi ko ito pinansin bagkos kinausap ko ang waiter. Alam ko kasing wala talagang balak na mag-order itong si Amy ng sarili nitong pagkain eh. “So, bigyan mo kami ng 2 sets ng Prime Angus Woodae Gallbi, 2 sets din ng Angus Beef Belly, Garlic tiger shrimp and---” Lahat ng alam kong magugustuhan nitong si Amy ay inorder ko na. Isa pa, lahat din ng mga ito ay matagal ko ding hindi nakakain kaya go lang.

komento ni Harvey habang inilalagay ang mga gamit at bag ni Ayla sa sofa. Nang paupuin siya ni Kagami, hindi niya maiwasang mapangiti nang malapad. Ito ang specialty nito—ang Japanese hotpot na pinapatulo ang laway niya sa amoy pa lang. Nandoon din ang sushi, gyoza, at mochi na paborito nilang dalawa. Sobrang bait talaga ng mommy ni Harvey simula pa lang.

"Ang tanga lang ang hindi kukuha ng ganito! Oo, ang tanga ni Diana para hindi kunin ang mga ganito! Kung wala lang akong utang na loob sa pamilya Valdez ay hindi naman ako magiging sunud-sunuran sa kanya eh!” Sa japanese restaurant. Nagpalit na ng casual na damit ang lahat at isa-isang umorder ng pagkain. “Salmon, sweet shrimp, dagdagan pa! Lahat ng nasa menu ay bilhin niyo na!” “Ang sarap ng sashimi nila, highly recommended ko ‘to! Sana, lagi tayong kumain dito kapag may bago tayong kasamahan!” Habang nag-oorder ang lahat, biglang bumukas ang pinto ng private room ng japanese restaurant. Napatingin silang lahat, si Diana pala iyon.

tanong niya sa akin. Kinuha ko ang isa pang menu at tiningnan iyon. Dahil madalas naman akong kumain sa Japanese restaurant sa Pilipinas ay hindi na bago sa akin ang panlasa ng mga pagkaing nasa menu nila. May ilan na bago sa mata ko pero meron namang parang pangkaraniwan na lang sa akin. "Edamame, Kushiyaki, Sashimi, and ramen," basa ko sa mga nasi kong kainin na nasa menu.

Masaya naman syang malaman na masaya ito sa piling ni Jane, pero hindi nya maiwasang masaktan dahil mahal nya rin si Dark. “Okay ka lang ba?” tanong ni Dark ng mapansin ang pananahimik nya. Ngumiti sya ng tipid sa binata. “Oo ayos lang ako. Medyo nagugutom lang.” palusot nya. “Kung ganon kumain muna tayo bago umuwi.” Anito na hindi naman nya tinanggihan. Sa isang Japanese Cuisine sila nagtungo. “Namiss ko ng kumain dito.” sabik na turan ni Aia. Na missed nya na ang nakaugalian nila ni Dark na kumain ng sabay kung saan-saang restaurant.

Napilitang ibahin ni Bleu ang pag-mamaldita niya kay Zane nang makalapit ang waiter, saka ito napatingin sa Menu na nasa harap niya lang. "Can you recommend us something?", tanong ni Bleu sa waiter. "Our Japanese Premium Wagyu Tenderloin Beef is really popular among customers, I'd recommend a beauty like you to try some. High quality food for a a high quality woman.", nakangiting sagot nito kay Bleu. Agad na napangiti si Bleu sa sinagot ng waiter kung saan agad na tumaas ang kilay ni Zane habang nanonood.

nila. Nag-book si Noah sa isang Japanese restaurant na medyo ikinagulat ni Agatha dahil mahilig si Noah sa mga pagkaing malalakas ang lasa. Hindi lang sa masyadong matabang ang Japanese food para dito, hindi rin ito kumakain ng hilaw at bihira lang din siyang kumain ng sashimi. “Bagong bukas na restaurant ito, subukan natin.” inakay siya nito sa isang malawak na tatami doon, silang dalawa lang.

Isang Japanese restaurant agad ang naisip niya, syempre with a twist ng Filipino style; plastic chairs, plastic wear, foods and 90's Movie ang pinapalabas sa malaking flat screen TV sa harap ng mga customer. "Ano sa tingin niyo, Ma'am? Masarap ba?" Kumikislap ang mga mata ni Psalm nang itanong 'yon kay Lucky. Excited siyang malaman ang opinyon ng amo sa pinagmamalaki, at paborito niyang kainan. "Mhmm... Masarap. Savory, manamis-namis ang sauce at napakalambot ng beef. Ano ito?" tukoy niya sa plastic bowl na katabi ng plato niya.

Masarap kayang matulog na maraming pera. Hayyss, utak mo Winter nasa paa. Yung style ng restaurant nila ay pang Japanese. May Sona rin sila sa loob, VIP rooms for VIP guests na gustong kumain at ayaw ng ingay at istorbo. Yung sahod ko ata sa isang buwan ay isang pagkain lang nila dito na nasa menu. Yung uniforms rin namin pang Jape style.

Amoy ko agad na ito ay mainit, maalat, may halong sabaw. Ramen. Inilapag niya iyon sa mesa, maingat, parang may ritwal. Dalawang mangkok. Dalawang pares ng chopsticks. “Japanese food,” sabi niya. “Mas madali sa sikmura.” Umupo siya sa tapat ko at iniusog ang isang mangkok palapit sa akin. “Kapag gusto kong kumalma,” dagdag niya. “Ito ang kinakain ko.”