Bakit May Butas Ang Donut Mga Nobela at Kwento

natatawang sagot ko. “Do you…” Muli siyang umubo at kapagkuwan ay bumuntong hininga. “Do you like donuts?” Kinagat ko ang aking ibabang labi nang marinig ang tanong niya sa akin. “Bakit? Gusto mong makihati? Sus, tinanong naman kita kanina tapos sabi mo, childish. Anong childish sa donut? Bata lang ba ang puwedeng kumain ng donut?” tanong ko sa kaniya.

Kaya siguro lakad takbo ang ginawa ng lalaki. Agad niyang sinunggaban ng kain ang donut na binili ng asawa niya. Halos maubos niya ang isang box at dalawang piraso na lang ang natira. Samantalang si Seb ay tila hindi makapaniwala sa sobrang takaw niya sa donut ngayon. Daig pa niya ang bata kung kumain na ngayon lang nakatikim ng donut. "Hubby, gusto ko ulit kumain ng donut with hotdog," tila batang wika ni Abi sa asawa na nagmamaneho ng sasakyan pauwe ng mansion.

boses-militar niyang tanong. "Hindi ito gulo, Dante. Ito ay donuts. Heto, tikman mo 'tong may strawberry glaze. Masarap 'yan, parang yung puso mo... matigas sa labas pero sana ay matamis sa loob," sabi ko sabay abot sa kanya ng isang mainit na donut. Tiningnan niya ang donut na parang isang bomba. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. "Hindi ako kumakain ng matamis, Signora."

tanong ko. Nagsitanguhan silang lahat habang may malawak na ngiti sa labi. “Sobra po! Masayang-masaya po kaming lahat!” “Mga bata, halina kayo rito at may mga dala kaming Donuts na sobrang masarap!” pagtawag pansin na sigaw sa hindi kalayuan na sobrang kilalang-kilala ko.

Hindi nagtagal, kumuha rin ng donut si Heart dahil nararamdaman niyang nagugutom siya. Habang kumakain, hindi niya alam na kanina pa siya tinitigan ni Brandon. Sino ba naman ang hindi makakapansin? Nakapikit pa kasi si Heart habang kumakain, at ang paraan ng pagkain niya ay parang may kakaibang akit. Dinilaan pa niya ang ibabaw ng donut bago ito dahan-dahang inilagay sa bibig. Tapos, umungol pa siya sa sarap. "Hmmmm... ang sarap," sabi ni Heart, ngunit bigla siyang nakarinig ng isang mura. Dahil dito, napalingon siya kay Brandon, na nakataas ang kilay.

Bat ba ako nauutal! "Sigi po ma'am" ramdam ko ang pagbaling ni'ya sakin, kaya Napa lunok a'ko. Pagka lahad ng babae sa donut agad ko itong kinuha at tumalikod. "Ma'am, sukli ho" napikit ako. Ang gaga!. Bumalik ako at kinuha ang sukli. Sayang naman ang bente nuh!. "Salamat" at tumalikod ulit ako.

Napabaling naman ako sa tutok ng kisame, saka panandalian na pinikit ang mga mata at bumuga nang malalim na hangin. “Sa nakikita ko kasi, bagay sa `yo ang mga pangalan ng mga donuts because of its color and texture. I'm referring the names of the donuts to your personalities or traits. What do you think, Ms. Ricafrente?” Panandalian naman akong napaisip. Ganoon na lang ba ang galit niya sa akin? Limang taon na ang nakalilipas, pero poot pa rin ang nangingibabaw sa kaniyang mabatong puso.

ang mabait nitong tanong sa anak niya. “Donuts!” ang maagap na sagot nf bata. Natawa roon si Lana. “Mukhang hindi si Lola ang may gusto? Mukhang ikaw,” aniya sa anak habang ngiting ngiti. Napahagikhik si Andrea. “Favorite namin ni Lola ang donuts Mommy,” giit nito “O sige na, ako na ang bibili ng donuts,” si Marius na tumayo. Umiling si Lana. “Sasamahan ka na namin.”

“Kairo, apo... ibigay mo na kay Lolo 'yan. Mas kailangan ni Lolo 'yan para sa lakas ng tuhod ko.” “No way, Lolo! Sabi ni Mommy, bad magsinungaling! Hindi po pampalakas ng tuhod ang donut!” depensa ni Kairo habang mabilis niyang isinusubo ang buong donut sa kaniyang bibig, dahilan para mamula ang mga pisngi niya sa dami ng chewed cake. Napatawa nang malakas si Don Juan. “Aba't! Huli ako roon, ah!”