Bakit May Butas Ang Donut Mga Nobela at Kwento

“May gusto ka bang kainin?” Tumingin siya sa paligid, pero karamihan ng snacks ay mayroon na sa bahay. Umiling siya. Ngunit pagdating nila sa sweets section, biglang nagliwanag ang kanyang mga mata. Kumuha siya ng isang kahon ng donuts, nakangiti ang kanyang mga mata. “Pwede ko bang kainin ito?” Napabuntong-hininga si Miguel.

Curious man, ayaw niyang magtanong kung sino ang pinagkakaabalahan nito sa telepono dahil sigurado siyang bibigyan iyon ng kulay ng binata. Hindi namalayan ni Infinity kung gaano na siya katagal sa ginagawa. Nagulat na lamang siya nang tumayo ito at lumapit sa pintuan. Buong akala niya ay aalis na ito, ngunit binuksan lamang nito iyon at may inabot sa kung sino man ang nasa labas. Nang muli nitong isara 'yon ay napansin na niya ang bitbit nitong box. Trojane Doughnuts? The most popular doughnout in Slovenia. Where did he get it? "Mag-merienda ka muna, future wife." Inilapag nito ang box ng doughnut at dalawang paper cups ng hot coffee and hot chocolate.

Mayang is angel and disgusting ko talaga sya. May ngiti sa labi akong naglakad at dumiritso sa bakeryhan. Alas sais pa nang umaga pero itong bakery-ring paborito namin ay may handa na agad na mainit na doughnut. "Ate, isang doughnut po iyong limang piso isa." "Ilan po?"

Para maibsan ang nerbiyos, pumasok siya sa maliit na panaderyang may salamin ang harap, amoy na amoy ang bagong lutong tinapay at mantikilya. Paglabas niya, may hawak na siyang puting tsokolate na donut. Kumagat siya. "Hmm. Sweet," mahina niyang sabi, bahagyang ngumiti. Iyon ang isa sa mga comfort food niya, ang donut.

Lumapit ako sa kanya, tinapik ko ang balikat niya. “…may donut ka pa diyan?” “Ha?” nalito siya. “Kasi kung wala kang bagong i-ooffer maliban sa ‘mahal pa rin kita,’ hindi sapat ‘yon. Hindi ako donut na puwede mong balikan anytime. Hindi ako spare tire. Hindi ako—” “Okay, gets ko na,” putol niya, halatang nasaktan. “Good.” Sabay sara ko ng pinto.

"May iba ka bang gustong tikman?" Kumunot ang noo ko. "Of course, wala. B-busog pa ako." "Sige na, Mama," alok sa akin ni Carina. "Masarap talaga. Ito pinakamasarap na donut na natikman ko." Kumuha si Craig ng isang piraso ng donut, akala ko ay kakainin niya iyon pero nagulat ako nang ilapit niya ang kamay sa akin at itapat sa bibig ko ang hawak na donut.

Iba ang lasa at texture ng isang ito kumpara sa mga nabibili lang sa mga shop. “Seryoso, walang halong biro. Ang sarap nito.” Ngumunguya ako habang sinasabi ang mga iyon sa kaniya. Hindi ko inubos ang isang donut man lang dahil masyadong matamis at natatakot akong tumaba kaya nag-iingat ako sa mga pinapasok kong calories sa katawan ko. “Gusto ko sanang humingi ng pasensiya sa nagawa ko sa cafeteria,” aniya.

Sasagot na sana ako ng hindi ngunit inunahan naman ako ni mommy na sumagot. "Yes, Hijo. Bigyan mo ang asawa mo niyang nang Bavarian flavor dahil favorite niya ang something sweets pagkatapos kumain," wika ni mommy rito. "Okay, thanks for your tips, mom." Ngumiti ito sa Ina ko at nagpasalamat. Kumilos ito at nilagyan ako sa plato ko isang donuts. Hindi na rin ako nagprotesta, bagkus ay ngumiti ako rito at nagpasalamat na lang.

Kinabukasan, nagising si Claire ng maaga-aga at higit sa kalahating oras na maaga kaysa nakasanayan niya, kaya dumaan muna siya sa isang donut shop at bumili ng sapat na sugar snack para sa buong VIP personnel. Nasa likod na ng mesa niya si Alena, busy na ito kaka-type nang lumabas siya sa elevator. Inalok niya ito ng donut, ngunit tinitigan lang siya nito sa kanyang mga mata na para bang inalok niya ito ng hindi rehistradong baril ngunit kumuha naman ito ng donut at ngumiti na sa kanya.