Bakit May Butas Ang Donut の小説・ストーリー

Para bang bawal iyon galawin kaya nakalagay sa gilid. “Anak, hindi namin ‘yan binawasan kasi fav mo ‘yang donut. ‘yung prutas naman hindi mahilig kapatid at papa mo, kaya walang bawas. H'wag kang mag-alala. Mauubos nating dalawa ‘yan sa sunod na mga araw," wika ni mama sa akin pala siya nakatingin kaya siguro nahulaan niya iniisip ko.

Bumilis ang t*bok ng puso ko, akala ko ay mahuhuli niya na ako o manghihinala siya, pero yumuko siya at bumulong, “Naiintindihan ko na kung bakit gusto mo nang umalis sa bahay na to, babe. I'm sure you're dying of boredom here, huh?" “I... uhm... yes, but—" Bigla siyang may kinuha sa bag niya, isang pahabang kahon ng donut. “Nga pala, dumaan ako sa bilihan ng donut kanina. Binilhan kita nung may strawberry frosting at sprinkles na paborito mo. Baka sakaling gumaan ang pakiramdam mo kapag nakakain ka ng favorites mo." Nakatitig lang ako sa dala niya. Umikot ang sikmura ko at humapdi.

"O, halika rito, tulungan na kita para makapag-hilamos ka na at makakain ng almusal." "May donuts pa po ba, Mommy?" masiglang tanong niya agad nung marinig ang tungkol sa pagkain. "Meron pa, pero kailangan kumain muna ng kanin at itlog bago mag-donut, maliwanag?" paalala ko sa kanya habang pinapantay ang pagkakasoot ng tsinelas niya. "Opo, Mommy!" sagot niya sabay tayo at hawak sa kamay ko habang naglalakad kami patungo sa banyo.

"Pakilayo." Ngunit patuloy pa rin siyang inalok ng bata. "Tikman mo kahit isa lang." Biglang napasubsob si Joshua. "Uwek..." Parang masusuka siya. Natakot si Jessa. "Tatay!" "Ano'ng nangyayari sa'yo?" "Pakialis ang donut." "Pakiusap." "Nasusuka ako." Mabilis na lumayo ang bata dala ang donut.

Pakiramdam ko ay ngayon lang ako nakakain ng donut dahil sarap na sarap ako dito. Nakatitig lamang sa akin si Rigor at pinapanood ang pagkain ko. Naubos ko ang limang piraso ng donut na binili niya ang totoo ay nabitin pa ako. Sobrang sarap kasi ang paborito ko kasing brand ng donut ang binili niya kaya halos naubos ko lahat.

“WacDo?” Tumango ako. “Oo, WacDo. WacDonut. Hindi mo alam ‘yon? Ayon, oh!” Ininguso ko, sa naka-kunot-noong si Yuan ang puwesto ng paborito kong binibilhan ng doughnuts. Walang pagdadalawang-isip na ipinihit niya ang sasakyan, patungo roon. Mabuti na lang at mayroon nito, rito at naka-24/7 Open, ang shop, sa branch na ito. *

Napatingin ako sa bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad na parang mga alaalang pilit kong tinatakasan. Sweet Donut. Of all businesses, bakit ‘yon pa ang bumabagabag sa isip ko? Ang Sweet Donut ay binili ko dahil nakita kong may potential ito, a small café with a loyal crowd and a certain warmth that most corporate ventures don't have. Pero sa totoo lang, hindi ko naman talaga balak na mag-opisina doon. At least… hindi noon. Pero dahil sa nangyari sa amin ni Leah, nagbago ang lahat.

Naupo siya sa sofa at ipinadyak na ang mga paa. "Bakit ka pa nag-text? Sana tiniis mo na lang ang cravings. Hindi mo rin naman sinabi kung anong klaseng donut ang gusto mo. Bangag ka, Alyson! As if namang mahuhulaan ni Geoff 'yun, eeeeh!"

May center table doon kung saan nakalapag ang donuts at ang milktea na siguro ay para sa'kin. Kaya naman nang magsimula silang mag-usap ay nagsimula na rin akong kumain ng donut at nagbukas na rin ng isang milktea na nasa lamesa. Wintermelon. My favorite. Okay lang magselos atleast busog. Nakanguso ako habang nginunguya ang donut na malakihan kong kinagat. Di masarap. Narinig ko pa itong tumatawa habang kausap iyong babae kanina. Siguro masaya ang topic nila.

I want it so bad. "Kimchi? Donut has that flavor?" he asks, surprised. "Yes, but it's not really a donut... more like a curry bread? basta ganon!" "All right, let me see if that strange food is available on earth." kunot noo niyang bulong habang nagtitipa sa phone. Natawa ako at pinanood lang siyang maghanap ng donut. Actually sa Korea ko lang natikman yon and I'm not a fan of that flavor, pero ewan ko parang gusto ko na ngayon matikman.