Bakit Pinatay Si Jose Rizal 소설 & 이야기

wika nito. "Ho? Bakit po? What happened to Marco?" "Na aksidente si Zamantha. Nahulog daw roon sa maliit na bangin hindi kalayuan doon sa ilog," "Ho?" "Susme, naman kasing bata iyon, eh. Bakit ba mabilis at hindi nagdadahan-dahan sa pagbe-besikleta," wika nito na hindi malaman kung sino ang sisisihin. Bakas din sa mukha nito ang sobrang pag-aalala sa dalaga.

Baka sabihin pa niya, eh, makulit ako. Makalipas pa ang dalawang oras ay nasa Maynila na kami. Agad kumunot ang noo ko nang sa ospital kami pumunta. Ito rin ang ospital na pinagdalhan kay Lance noon. Tapos naalala ko na kritikal pala ang lagay ni Tita Angela dahil sa atake sa puso dahil sa nalaman tungkol kay Lance. Baka nandito si Lance kasi nga binabantayan ang madrasta niya. Hindi na lamang ako nagsalita at tahimik na bumaba nang pumarada na ang sasakyan.

Itinuro ang mga nobelang isinulat ni Rizal? "Nakikita mo ba 'yon?" tanong ng lalaking kasama ko at itinuro sa hindi kalayuan ang larawan ni Jose Rizal. May nakasulat sa tabi nitong, "Ika-124 na pagkamatay ng ating bayaning si Jose Rizal." Isang taon pa lamang ako noong barilin si Rizal sa Bagumbayan. Kinse anyos naman ako noong itayo ang monumento ni Rizal.

, pag-iiba ko nalang "They both wanted out...", napahawak ako sa kinauupuan namin na nakatingin rito. "Sabi ko sayo, they share the same values. Nasa plano nilang umalis, at ang Don ng Pacific noon, ang Ama ni Jorge ay kinokonsidera ang ideya dahil sa mahal nito ang asawa pero hindi iyon hinayaan ni Soledad. Unang nawala ang Don, sumunod ang dalawa; they were assassinated by Soledad, Jacintha" "Lahat ng iyan, ay katotohanan ni Cillian?", umiling ito.

Nanigas ang mga mata niya sa mga letrang malalaki sa papel, at panandalian, hindi niya alam ang gagawin niya. “P-Paano siyang namatay?” Nagpatuloy ang coroner, “Ang biktima ay nagtamo ng maraming blunt force injuries at mga pagkabasag ng buto. Mula sa klase at tindi ng mga sugat, mukhang matinding trauma ang pinagdaanan niya bago siya namatay, marahil mula sa panggugulpi.

Pupunuin ko pa ng nakakatakot na doll house, manikin, at clowns ang kwarto niya. I smirked. Hanggang sa huli, puro pa rin kalokohan ang naiisip ko. I really did deserve to die. I, Raizel Benitez-Cruz, will die at the age of eighteen. Ni hindi man lang muna ipaabot sa birthday ko. Ilang buwan na lang din naman. At least, I experienced that hot one night, though I forgot the details. ISANG MALAKAS na sigaw ang gumising sa akin. Mariin kong ipinikit ang mata sa sakit na dulot ng sigaw na iyon. Pagtingin ko sa gilid ko, may speaker pa na gamit ang mga demόnyό.

Ngumingiti na naman siya. At makita siyang ngumingiti ngayon ay ibig sabihin na unti-unti na namin siyang nabibigyan ng kulay at rason para magpatuloy sa buhay. •• Nasa klase na kami sa Rizal's Life at nakapuwesto kami sa may dulo, nakaupo ako malapit sa bintana. Ano bang meron sa bintana na 'to? bakit lahat ng umuupo rito napapatulala?

“Nasaan po ba tayo, mama?” “Resthouse natin ito dito sa Rizal. Hindi mo ba natatandaan? Dito mo itinago iyong katawan ng babaeng napatay mo!” Pilit na hinalukay ni Monica ang alaalang iyon at tama ito. May naaalala siya na ganoong pangyayari pero ang nakikita niya ay si Milagros.

Naitatag nila ito matapos mahuli at maipatapon sa dapitan si Jose Rizal, na siyang pinuno ng La Liga Filipina at si Tiyo Andres ay miyembro rin nito. "Grabe, totoo pala yung mga nakatala sa mga libro noon sa kaganapan sa Pilipinas." namamanghang sabi ni Lara habang binabasa ko kanina ang talaarawan ko, na di ko maalalang gumawa ako nito noon.

Kung ito man ang final destination ko, malugod ko itong tatanggapin. Kasabay ng unti-unting pagkawala ng pag-asa ko ay siya namang sunod-sunod na pagkasa ng baril ang narinig ko. Wow, at talagang sabay-sabay pa nila akong babarilin ah? Ano? Jose Rizal lang ang peg ko?! Muli na naman akong nakaring ng sabay-sabay na pagkasa ng baril. Hindi maiwasang magsalubong ang mga kilay ko.