Romans & histoires Bamboo Manalac

Nakakabighani talaga kapag iniisip ko ang mga matandang balete sa Pilipinas — parang mga sinaunang bantay na tahimik na nagmamasid sa paglipas ng panahon. Madalas, kapag naglalakbay ako, sinusubukan kong hanapin ang mga iyon na may malalaking aerial roots at malalawak na korona; ilan sa pinakakilalang destinasyon ay matatagpuan sa mga isla ng Visayas at sa Maynila mismo. Halimbawa, marami ang pumupunta sa 'Balete Drive' sa Quezon City para maglakad at magkuwento tungkol sa alamat ng White Lady, habang ang Siquijor naman ay kilala sa mga napakalalaking balete na parang may sariling buhay — perpekto para sa meditative na paglalakad at mga litrato.

Gustung-gusto kong maglakad sa paligid ng mga punong ito sa madaling araw, kapag malamig pa ang hangin at ang mga ugat ng balete ay kumikilos pa sa anino. Bukod sa Visayas at Metro Manila, makikita rin ang mga matatandang balete sa Luzon (may mga nakatatanim sa mga lumang bayan at rural na lugar) at sa Mindanao, lalo na sa mas malalawak na kagubatan kung saan hindi pa gaanong naaabala ng urbanisasyon. Ang mga lokal na komunidad ay madalas nag-aalaga ng mga punong ito dahil bahagi sila ng kultura at kasaysayan — may mga ritwal, alamat, at praktikal na gamit mula sa mga ugat at dahon noon pa man.

Sa totoo lang, hindi lang ako bumibisita para sa estetikang misteryo; gusto kong maramdaman kung paano kumikilos ang lugar sa paligid ng puno — nakakaaliw at nakakahumaling sa parehong oras. Kapag nakatayo ka sa ilalim ng isang sinaunang balete, parang may humahawak sa iyo ng koneksyon sa nakaraan, at iyon ang laging dala-dala ko pauwi.