Novel & Cerita Bamboo Manalac

"Masusunod." Tumango si Bryce at naglakad siya palapit sa gilid ng bangin. Pagkatapos, tumingin siya sa baba. Natatakpan ito ng makapal na hamog, at hindi niya makita ang nasa baba. Subalit, dahil isa siyang peak sixth-rank martial artist, madali pa rin itong gawin para sa kanya. "Lucjan, mauna na muna kayong umakyat. Babalik ako."

gano ba sila ka yaman? Naglibot kami sa taniman nang mga mais...Malulusog at matataba ang mga yon..pero minabuti nilang wag na munang pakialam Yun...mas inabala nila ang sarili sa pag ha-harvest ng pinya at iilang manga...yess..you heard it right...may manga rin silang taniman... Naalala ko pa ng subukan kong umakyat Don.... "Ate Yanna...BAKA PO MALAGLAG KAYO DYAN!!"

"Ang lahat ng ito ay para sa iyo, Cassandra. Sana'y maging masaya na ang Mommy at Daddy mo, kung saan man sila naroroon." Bumitiw siya sa pagkayakap kay Don Manuel at muling humarap sa mga bisita. “Let's cheers for the birthday celebrant, Cassandra Belmonte!" halos umaapaw ang boses nito sa buong bulwagan. Itinaas ng bawat isa ang baso ng alak at sinunod si Don Manuel. "Para kay Cassandra, ang magiging bagong CEO ng Multinational Handicraft of the Philippines! Cheers!"

tanong niya. “Ang alin?” takang tanong ko naman. Paano ko naman malalaman kung hindi niya sasabihin? “Si Manzano,” sabi niya na ikinainis ko dahil pinutol pa ang pagsasalita niya. “Puta naman Suarez, idiretso mo at ng maintindihan ko. Ano si Manzano?” “Ang init ng ulo mo pre, pero mas paiinitin ko pa dahil natagpuang patay si Manzano sa boundary ng Angeles at Mabalacat.”

Tinanguan na lang ako ng kapatid ko kinumusta ko naman ang mga pamangkin ko naghihintay sa amin sa may bukana ng malaking pintuan. "Okay lang, tita nakaka-adjust na kaming magkakapatid sa klima ng Pilipinas." kwento ng mga pamangkin ko lumapit naman ako sa kanila nang lumayo ako sa mga kapatid ko. Namiss ko silang lahat lalo na ang mga pamangkin ko. May alam sila sa martials arts, at iba pa hindi dahil may karanasan na sila kundi, kasali sila sa sports. Laking-Japan pa naman sila at maraming ganito doon lalo na may yakuza crimes syndicates sa bansang 'yon.

Nakasumbrero rin siya para iwas din sa bilad sa araw ang mukha niya. Pinakiusapan niya ang binatilyong si Natoy na tambay sa lugar nila para ito ang mangani ng gulay para sa kanya. Sa halagang isang daang piso ay inaani ni Natoy ang mga pananim nina Amara. Malaking bagay na ang salaping iyon para sa isang kahig at isang tukang pamilya ni Natoy.

Samantalang sa kabilang daku naman ng Mindanao, makikita ang sasakyang pagmamay-ari ni Manito Valdez, ang CEO ng Mindanao Summit Corporation, na pumasok sa isang napakalaking gate ng isang magarang Mansyon. Sa maluwang na lawn ng mansyon na ito ay nakatayo ang ilang kalalakihang nakasuot ng itim na may hawak na matataas na kalibre ng baril na mabilis na sumalubong sa papasok na sasakyan.

Amoy bago pa ang kotse at napansing may kaunting plastic pa sa interior ng kotse. "Bago ba ang sasakyan na ito?" Hindi niya naiwasang itanong. "Yes po. Kakakuha lang namin ngayon." Eksakto namang nag-ring ang phone ni Manolo. Sinagot ito kaagad, "Chairman, good day to you." Marahil trademark na bati ni Manolo ang 'good day'.

sa wakas nasabi ko na ang ikalawang ideya na maaaring makasira sa buhay ko. Namataan ko sa di kaluyaan si Manuelo na nakatayo sa labas ng aming tahanan dala-dala ang kaniyang sungkod na kahoy. Nakasuot siya ng puting camisa de chino na pinaresan ng kulay kaki na pantalon.

Kabanata 51-Sampal ng Biyenan Ngunit. Ito ay lampas sa inaasahan ng lahat. Malamig na sinabi ni Anthony: "Homan, huwag mong ipakita ang iyong sarili gamit ang iyong mga kamay at paa!" Ang suntok ni Homan ay mukhang malakas, ngunit sa katunayan ito ay isang palabas lamang, puno ng mga kapintasan.