Bamboo Manalac の小説・ストーリー

I don't like her vibe and aura. Ramdam na ramdam ko ang takot at kaba ni Maple na katabi ko ngayon. Balisa siya, lingon ng lingon at pinagkikiskis ang kanyang mga kuko. Nginitian ko siya at hinawakan sa kamay para iparamdam na hindi na niya kailangan pang matakot. I have a few tricks on my sleeve. I saw Mancini inside, lumapit siya sa'kin at may ibinulong.

At tumambad sa akin ang mala big banana niyang si pedro. Ohhh my god! Totoo ba yan?! " Ang nasambit ko nalang. Dahil napakalaki nito at talagang mapapa wow talaga ako sa laki... Oooowwwh! Wait honey! Hihinga lang ako ng malalim bago po ipasok si big banana! Ang Sambit nito. Ngunit hindi iyon pinayagan ni dave, Bagkus ay hinawakan na ni dave ang magkabilaang mga kamay ni sofia ,sabay tus*k na nito sa p*ssy ko ang alaga niyang big banana.

I mouthed thank you to them at sinuklian lang nila ako ng malalaking ngiti. “Tonight, I would like you introduce myself. I am Anastasia Ocampo, the owner of Blue Moon Clothing. I was born and raised in the Philippines. But when I turned 18 big changes came to my life and here I am, talking and saying in front of you that you can’t let me down.” Pasimple kong pinahid ang luha ko at ngumiti sa kanilang lahat. “Ladies and gentlemen. May I present to you again our collection!”

Bumalik na ako sa aking lamesa nang makita ko ang mga taong nakapaligid sa aking workstation. Nang makita ako ni Fiona, agad niyang nilakasan ang kaniyang boses para maganunsyo sa lahat, “Napakawalanghiya talaga ng mga tao! Hindi ako makapaniwala na nagkukunwari silang mataas at malakas habang gumagawa ng mga hindi kaaya ayang bagay sa ating likuran!”

“Maniac?” “Tama. Ang aktual na pangalan niya ay Manny Ack, pero kilala siya sa pagiging walang awa niya na parang isang maniac. Ito ang rason kung paano niya nakuha ang pangalan na yun. Ito ang tawag sa kanya ng lahat.” “Naiintindihan ko. Pwede mo nang gawin ang dapat mong gawin ngayon. Tawagan mo ako kung may kailangan ka na kahit ano.”

"Ladies and gentlemen, please allow me to introduce to all of you my handsome son na mana sa akin. Rain Tyler Montenegro!" Napatigil siya sa pagkain at saka napatingin sa lalaking nasa kanilang harapan. Napakaguwapo nang seryoso nitong mukha. Kamukhang-kamukha ito ito ni Mr. Montenegro. Kulay kayumanggi ang buhok nito, perpekto ang kaniyang kilay, mahahaba at makapal na pilik-mata na pumares sa maganda nitong kulay asul na mata. Kitang-kita rin ang linya ng panga nito. Malaki ang kaniyang braso at matipuno ang dibdib. Seryoso ang mukha nitong nagpalipat-lipat nang tingin sa mga taong nasa kaniyang harapan. Lumapit ang isang may edad na babae sabay halik sa kaniyang pisngi. Kahawig na rin ito

Tiningnan ko muna ito ng sobrang titig bago ako sumagot sakanya. "I'm Aubrey Pacandong, friend." Ang sagot ko naman saka hinawakan ko na ang kanyang kamay para makipag-shakehands bilang tanda ng pagiging magkaibigan namin. Aaminin ko na malambot ang kamay niya na para bang walang ginagawa sa bahay nila pero maliban sa daliri niya na para bang laging pagod sa ginagawa na parang ewan ko ba. Sa kumpyuter siguro sa pag encode niya ng mga sa school works.

Tumango lang ito at muling binalingan ang Papa ni Alejandro. Importante siguro ang pinag-uusapan ng mga ito. Si Papa pa rin ang nag-ma-manage ng mango farm. At dahil malapit kami sa bundok may ilang concern siya sa mga hangganan ng mga lupa. Minsan na kasing ninakawan kami sa dulo ng mga good for harvest na limang puno ng mangga at lima ding alagang baka last month. Kaya hindi maiwasan yun ang pinag-uusapan ng dalawa.

"Sandra is helping him with his barong. Masyado raw kasing mabusisi 'yung butones na gawa ni Aling Nena." Lumabas na kami ng kwarto. Pagdating ko sa sala, nakita ko si Kaelan na seryosong chinecheck ang tripod kung saan nakalagay ang malaking tablet. Sa screen, kitang-kita si Don Manuel na nasa kanyang study room sa Manila, suot din ang kanyang barong. "Sir, okay na po ba ang view?" tanong ni Kaelan sa tablet.

Napapaligiran ito ng malawak na garden na may maayos na gupit na damuhan—malayo sa ligaw na damo sa bakuran ni Lola sa Samar. Agad na bumukas ang malaking pinto ng bahay at lumabas si Manang Melba, may hawak na bimpo at may malawak na ngiti sa kaniyang mukha. Kasunod niya ang dalawang iba pang helper na agad na lumapit sa likod ng SUV para kunin ang mga bagahe namin.