Batang Filipino Novels & Stories

~Agathe~ Grabe 'yung boses na 'yon. Napa-yuko ako at napalingon sa likod, saka ako napasinghap ng mahina. Nandun na naman ang gago! Isang malaking aso ang nakatayo sa tabi niya, masiglang kumakawag ang buntot. "Right. Siya si Mishka. Mishka, kilalanin mo ang magiging asawa ko."

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

Naka ngiting pakilala sa kanya ng babae, sandali naman itong tinitigan ng batang si Kitana. “Are you from the Philippines too? My mom lived there before she told me so.” Sabi ng batang si Kitana na sa wakas ay tumigil na rin sa pag iyak. “Yes, and I promise you that you and your mama will go there very soon, you will be very happy there.” Naka ngiti pa rin sagot ng babae. “No more kings and crowns? No more harems and abaayas?” Puno ng ka inosentehang tanong pa ni Kitana, mas lalo namang lumaki ang ngiti ng babae saka siya tinanguan.

Kinikilig na sagot ni anghel pero agad napatakbo sa likod ng sofa nang makarinig kami ng putok ng baril. "Sino ýon?" Pati ako napadampot sa baril ko na nasa ibabaw ng lamesa. Buti na lang bulletproof at soundproof ang building na 'to. Pero agad ko din ibinalik sa lamesa ang baril at ngumiti. "Hehe, master ikaw pala," bati ko kay master.

Tingnan lang niya mamaya pagkagising nito kung hindi mapatid ang ugat nito sa ngala-ngala sa pagsigaw kapag nakita ang kanyang ginawa. Tinungo niya ang kusina at saka nag-umpisang magluto ng kanilang almusal. Sinangag niya ang tirang kanin mula kagabi, habang itlog, tocino, at longganisa naman ang iniluto niya para sa ulam. Nag-brew din siya ng kapeng barako na dala pa nila galing Batangas. Isa sa mga pangunahing produkto ng Batangas ay ang kapeng barako. Masarap ito lalo na kung bagong giling—amoy na amoy ang mabangong aroma noon. Ang nagustuhan niya sa kapeng Batangas, bukod sa masarap inumin, ay wala pa itong anumang halong kemikal.

Papat4yin ba sila ngayon? "We're actually came here by accident using our boat but then due t-o the uncertain weather last night... we're both stranded here and unfortunately our both got swayed awa-y by the strong current of water and win-d..." Sagot ni Axcel. Nahulog ang panga ng Bata, "PAPANG! Ang galing nyang mag Ingles! Ang mga mananakop na ibang tribu ay hindi marunong mag Ingles!" Ngumiti si Axcel sa Bata at ginulo ang buhok nito. Mukha namang mabait ang mag asawa, nagiging mapanuri at maingat lang ngayon.

Okie lang naman, mahilig rin naman siya sa bata, "Gabi na kami na ka uwi sa bahay,. sa tapat ng bahay niya kami huminto, ito ang una bumaba at umikot upang pag buksan ako ng pinto, at inalalayan ako. Bumababa nito, salamat wika ko rito. Nginitiian lang ako nito at kinuha ang amin mga gamit tapos ang mga pasulobong na binili namin sa Batanggas, "Ng tumingin ako sa paligid ay marami mata naka tingin,may nakataas ang mga kilay at nakasimangot, meron din na kangiti at mukhang kinikilig pa,

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

Samantalang sa’ming mga babae, malaking kawalan kapag nawala na ang Bataan! “Ginawa natin ‘yong...” Kaagad siyang napatakip siya ng bibig. Hindi niya alam kung paano idudugtong ang mga salita na nasa kanyang isip. “Iyong alam mo na,” dagdag nito na para bang wala lang ang nangyari. Hindi ko pa isinuko ang Bataan o ang Batanes! Oh no! Hindi kay Rusty Vergara! Hindi! sigaw niya sa isip.

Mukhang nais pa ni Dok Hideo na maka kwentuhan ako kaya nagpatimpla siya ng kapeng barako para sa aming dalawa. Kahit taga Batangas ako ay hindi ko nakahiligan ang magkape. Alam ko kasi na mas lalo akong hindi makakatulog sa oras na uminom ako ng kape. Pero ang simbolo ng kapeng barako sa amin ay para sa mas mahaba pa at masarap na pag-uusap. Kung kinasanayan ng iba na uminom nito sa umaga lamang, pwes sa Batangas ay simbolo na isa kang mahalagang tao kapag inaya kang magkapeng barako ng mga tao doon.