Bayan Ng San Diego Drawing Novels & Stories

Mukhang naspoiled kila Kuya 'to! Tinignan ko lang ung mga drawing n'ya. Mga kotse at buildings, ang ganda! Namana n'ya talaga sa papa n'ya 'tong pagiging artist n'ya habang nagtitingin, napako ung mata ko du'n sa isang page na may drawing. It's a boy sitting on a lap of a man. Kinuha ko 'yun at may nakasulat. 'Me and Papa.'

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”

Chapter 69 "May tatlo tayong pinakamahigpit na kalabang lungsod sa pagkakataong ito: ang San Andres mismo, ang San Francisco na kapitbahay ng Ciudad de Oro, at ang Buenavista na itinuturing na sinapupunan ng mga alahas," seryosong saad ni Donato matapos hilahin sina Pierre at ang tatlo pa sa isang tabi. "Tayo ang pinakahuling sasalang sa entablado. Kung masisiguro ninyong makakapasok tayo sa top three, siguradong tatatak ang pangalan ng Reyestan sa isip ng lahat!" dagdag pa niya.

Si Debra ay babae ng kanyang ama, kaya paano pinayagan ni Ambrose si Diego nang madali? Si Ambrose ay kumalas at sinipa si Diego nang matapos ang kanyang mga salita. Lumipad muli si Diego, sa oras na iyon na may tunog ng mga nasirang buto, at nakarating sa isang kalapit na beach. Ang mukha ni Diego ay napuno ng pangamba, ang kanyang mga mata ay malawak na nakabukas, at hindi siya humihinga.

mabagal na sabi ng matanda habang nakatingin sa kanya, “ano ang gusto mong malaman?” Hindi na nagpaligoy-ligoy si Bea. Mabilis niyang inilabas ang isa pang papel mula sa bulsa niya at inilapag iyon sa mesa. Isang sketch ng isang lalaking may matalim na mga mata at malamig na aura. Pagkakita pa lang ng matanda sa drawing, bahagyang nagbago ang ekspresyon nito at naningkit ang mga mata. “You’re looking for him?” mahina nitong tanong.

Kahit na hindi nakikita, ang presensya ng aking ama ay parang isang madilim na ulap, puno ng sama ng loob at panganib. Si Diego, ang aking nangungunang tauhan sa Mexico, ay lumuhod sa tabi ko. Ang kanyang mga mata ay matalas at nakatutok. "Kailangan natin ng plano," sabi niya, ang kanyang boses ay mahina at parang bulong. Kumuha siya ng isang folder, inilabas ang isang serye ng mga litrato na kinuha habang sinusubaybayan ang aking ama. Tiningnan ko ang mga larawan, at natigilan ako sa isang partikular na larawan – si Sandro sa Pilipinas, na nakikipag-usap sa isa sa mga tauhan ng aking ama.

Hindi niya alam na si Braylee nga ang may gawa ng drawing, pero ang lalaking kasama roon ay si Eric—sadyang iginuhit ng bata para asarin si Brix. Matagal nang gustong sirain ni Brix ang drawing na ito pero hindi nito magawa dahil iiyak si Braylee kapag hinawakan ni Brix ang drawing. Habang gumagala ang mata ni Daisy, napansin niya ang ilang dokumento sa lamesa. Kinuha niya ang isa at nakita niyang may mga papeles mula sa kumpanya ng Pimentel at sa kumpanya ng Monterde.

Nang tignan niya ang kanyang cellphone kung may text si Zanjoe ay bigla naman itong namatay. 'Wah! Lowbat! Minamalas naman talaga, oo.' Naisipan niyang maglakad lakad na at sumakay sa dadaang dyip pauwi sa bayan ng San Diego. Pagdating naman ng San Diego ay sasakay siya ng tricycle papunta naman sa San Fermin. Dahil hindi naman sanay makipagsiksikan at punuan na ay hindi siya nagkakaroon ng pagkakataon na makasakay sa mga dyip na dumaraan.

Tumigil si Miguel sa harap niya, bahagyang nakatingin pababa, pero umangat ang sulok ng kanyang labi nang makita ang kanyang ngiti at kumikislap na mga mata. Kumindat si Hiraya nang mapaglaro. “May gusto akong ibigay sa iyo.” Nanatiling kalmado ang mukha ni Miguel, pero sa loob-loob niya ay masaya siya. “Ano iyon?” Iniabot ni Hiraya ang drawing na parang isang kayamanan. “Ipininta ko ito para sa iyo.” “Wow, thank you, Hiraya,” wika ni Miguel habang maingat itong sinusuri.

Pagkatapos ay naglakad-lakad siya sa maliit na park sa loob ng paaralan. May exhibition doon ng mga drawing ng mga bata. Isa-isang tiningnan ni Clint ang mga naka-display. Hanggang sa nakita niya ang drawing ni Bailey. Isang kagubatan. Malawak na luntiang damuhan. May Deer Auntie. May Antelope Uncle. May Mommy Rabbit. At may Baby Rabbit. Masaya silang kumakain ng damo. Pero walang Daddy Rabbit. Matagal na napatitig si Clint sa drawing.