Be Patient Novels & Stories

sagot niya, pero hindi pa rin ako tiningnan. Nilapat ko ang palad ko sa noo niya, pero agad niyang inalis. “May lagnat ka pa rin, Bart.” “Ilang beses ko pa bang sasabihin, it’s just a fever.” “Pwede ba? Sumunod ka na lang sa doctor. Hindi ka pa pwedeng lumabas, hihintayin pa ang test results.” Napadoble ang lingon niya, halatang kinabahan. Napalunok pa.

“Pero ganun pala…” Masakit. Paulit-ulit. At kahit anong pilit niyang mag-focus sa trabaho— bumabalik ang lahat. Hanggang sa isang pasyente mismo ang nagsalita. “Ikaw ‘yung nasa balita, ‘di ba?" Napahinto siya. Tahimik. “Yes,” mahina niyang sagot. Ngumiti ang pasyente. Pero hindi iyon mabait. “Hindi ka ba nahihiya?”

We have a special relationship, I’m well aware with it but I ignore everything. Fortunately, the hospital is not that far. Mabilis akong nag-park at lumabas ng kotse, I didn’t even bother to buy something. Well, lalabas na rin naman siya today maybe later I will buy her some congratulation gift dahil na discharged siya agad. “Good morning,” Bati ko sa nurse na nasa front desk, “Is okay to visit the patient right now?” “O-Oh, yes Sir.” Her voice was like an alien, trying to make it sound to cute but she failed…

Habang si Bea naman ay hindi na rin talaga nakapagsalita pa dahil sa pagkabigla. “Ahm… Maiwan ko na po muna kayo dahil may iba pa po akong pasyente na pupuntahan. Maya maya po ay papapuntahan ko po kayo sa nurse upang maassist niya kayo papunta sa OB,” pagpapaalam na ng doktor ng hindi na nagsalita pa sila Maxene at Bea. Napatingin naman si Bea sa gawi ng doktor at tumango lamang siya rito bilang pagtugon niya.

Dati n'ya pa napapansin ang pag vibrate ng singsing n'ya kapag sobrang lapit ng binata and she thought kung anong klaseng singsing iyon but she enjoyed that ring. "Oh he'll be here. You just have to be patient. May ginamot kasi siyang pasyente kanina and you know na kapag doktor, priority ang mga pasyente." aniya pa sabay ngiti sa binata. "he's choosing his patients over you that's his wife? unbelievable." anito pa.

Tila natarantang sagot nito sa akin. “Nag uusap nga tayo pero text ka naman ng text dyan.” Inis na sagot ko dito. “A-ah... Patient! Pasyente ko nag tatanong. Hindi ko naman mapabayaan. A doctor’s duty is always 24/7.” Sagot nito at saka bumuntong hininga. “What’s that for?” Tanong ko sa malalim nitong pag buntong hininga. “J-Just tired. Madami kasi akong pasyente kanina.” Sabi nito at saka sumimsim sa kapeng inorder nito.

Lalo na't hindi ko pa nakaka usap ang Doctor. Naka upo lang ako sa benches at naghihintay nang lumabas ang Doctor.. "Doc ano pong nangyari?" tanong ko. "She's okay. I think may hang over lang ang pasyente." ani nito. "Ho? Hang over?" gulat na tanong ko. "Yes. I have to go. Pwede muna siyang puntahan sa room niya." "Thanks Doc."

pagsagot niya. “Kailangan mo rin magpahinga. Huwag mong pabayaan ang sarili mo. Tinagurian ka pa namang doktor pagkatapos ay pinababayaan mo rin ang sarili mo. Ano na lang ang sasabihin ng mga pasyente mong ’yan? Hindi naman yata pup'wede iyon,” panenermon ko sa marahang paraan. Napangiti na lang siya at napatingin sa ibaba. Narito kami ngayon sa balkonahe.

sagot niya nang mahinahon pero may diin. "Tuwing nagagalit siya, kailangan ko pang mag-adjust at lumuhod para lang kumalma siya. Okay lang siguro kung sa bahay lang siya ganyan, pero nasa ospital tayo ngayon. Hindi lang siya ang pasyente dito, may ibang tao rin na nangangailangan ng pahinga at katahimikan."

Isang bagay na kinaaayawan ng aking abuela sa aking ina. “Asawa ko naman, hindi ba pwedeng pahintay? Malapit na tayo at siguradong masasagot na ang katanungan mo,” ang sagot kong may halong reklamo. Bakit ba kasi napaka impatient nitong tao? Hindi ba dapat ay mahaba ang pasensya niya since isa siyang nurse? Paano na lang kung may pasyenteng matigas ang ulo at pasaway? Paano niya iyon papakiharapan ng mabuti?