Before Midnight Novels & Stories

Ani ng Host. Nakinig lang ako sa mga sinabi ng Host na puro kasinungalingan para lang makuha ang atensyon ng mga taong narito sa party. It's already 12 midnight and I didn't receive any orders from my Boss on how's the situation behind our mission tonight.

Malalim na rin ang gabi. Inaantok na si Rizza kaya humiga na siya sa kama. Hindi na niya hinintay pa si Drake na pumasok. Medyo nahihilo na rin siya sa nainom niyang wine. Marami-rami rin ang nainom niya. Five minutes na lang bago sumapit ang twelve midnight nang pumasok si Drake sa kuwarto niya. Mahimbing nang natutulog si Rizza sa kama niya. Pinagmamasdan muna niya ang magandang mukha nito habang mahimbing na natutulog.

Tahimik siyang humihikbi habang hinahayaan ang luha sa pagtulo. Kagaya ngayon limang minuto na lang malapit nang mag twelve midnight ay wala pa rin ang asawa niya. Ilang beses niya itong tinatawagan pero ito hindi sumasagot. Kanina nagriring pa ito pero ngayon nakapatay na. Hindi naman ugali ni Seb na magpalowbat ng cellphone. Lagi nitong sinisiguro na may baterya ito at makokontak siya. Bagay na taliwas sa nangyayari ngayon.

Hindi niya inabala ang sarili na tanungin ang pangalan ng asawa niya. Habang hinahatid ni Johnny si Lucky sa kanilang bahay ay nagsalita siya. "Ate Lucky, gusto mo bang mag-midnight snack? Libre ko." Tanong ni Johnny. Ngumiti si Lucky at sinabi. "Paminsan-minsan, hindi ako kumakain kapag midnight . Gabi na, at kailangan mo pang magtrabaho bukas, kaya hindi ko na sasayangin ang oras mo." Aniya para makatanggi siya sa kaibigan.

“Hindi ako pwedeng magpakatanga ulit…” 12:30 Midnight Hindi na makatulog si Mia. Lumingon na naman siya sa bintana at naroon pa rin si Ethan. Hindi man siya makita nang malinaw sa dilim, alam niyang hindi pa rin ito umaalis.

He’s gorgeously fuckable now. Humakbang ulit siya palapit sa binata. Nang inilapit niya ang ulo sa mukha nito ay hindi nito napagilan ang pagpikit ng mata. Well, a little touch couldn’t kill... “I will give you time to think...” Nang-aakit na nilapat niya ang bahagya ang labi sa gilid ng labi ng binata. “Until midnight. Pad 27.” aniya sa pagitan ng nakadampi nilang labi.

Nalukot ang mukha ko pero binalewa ko iyon at huminga ng malalim. "Want to stay all night and drink this?" Itinaas niya ang halos wala pang bawas ng bote ng brandy at isa pang hindi nabubuksan sa lamesa. Ngumisi ako. "Why not. Tutal anong oras na?" Sumulyap ito sa relong pambisig at umiling. "It's pass 2 o'clock in the morning. Mukhang kaya naman natin maubos 'to," aniya.

"That's the same time from the story." "What story?" "My grandmother once told me Astaroth disappeared shortly before midnight." Tumingin sa akin si Cael. "Kung gayon, kinuhang ito ilang minuto bago siya nawala." Tahimik kami pareho. Binaligtad niya ang litrato. May nakasulat: "11:47 PM. The truth begins here." CAEL'S POV

Ngumisi siya. “Twelve midnight ang midnight snack, Maribel. 10 pa ngayon.” Napakamot siya. “E di ten oclock snack na lang, Ma'am.” Napabuntong hininga ako. Nanatiling nakatanaw sa labas ang mata ko.

Alam niyang ano man oras ay bubuhos na ang ulan. Mula sa harap ng computer ay tumayo siya at tumanaw sa labas. Ngayon na tuluyan na siyang pinatahimik ng bangungot na nagtulak sa kanya para magtrabaho sa gabi. Mas gumaan na ang kalooban niya sa ulan. Ngayon lang niya naisip na kapag umuulan, naitatago niya sa likod ng malakas na tunog nito ang tunog ng kanyang pag-iyak. Magagawa niyang maitago sa ilalim ng ulan ang kanyang mga luha. Now, midnight rain gives her comfort instead.