Before Midnight Novels & Stories

sabi ko habang nakayakap pa sa pinto. "Pwede bukas na, 12 midnight na kasi." Napangiwi siya habang nagsasalita at nakita kong nag-crossed fingers pa siya. "Sige, okay lang. Basta promise me, bukas may manggang hilaw akong makikita paggising ko, ha!" "Oo, promise. Sige matulog ka na ulit. Goodnight, Jas!" "Goodnight din," sagot ko, sabay dahan-dahang pagsara ng pinto.

Lucien ordered everyone authoritatively. Agad na kumilos ang lahat ng naroon. Ang iba ay lumabas at ang iba ay nanatili at naupo sa harap ng bawat computer na naroon. Si Lucien naman ay nagmadaling lumapit sa amin at halos ibato kay William ang iPad na hawak niya. Bakas ang labis na galit sa mga mata niya. "Tell everyone to get ready before midnight," aniya at hinila na ako palabas kaya hindi na ako nakapagtanong pa ng kahit na ano.

Nanatili siya sa pwesto nila. Lumalim na ang gabi at napatingin siya sa relo. It's twelve midnight! Madami na silang nainom. "Girl! Come on!" hila ni Lindsey. Napangiti siya at nahilo sa nainom nila. Tumayo siya at sumama sumayaw sa gitna at nagsimulang gumiling, nakikita niya ang DJ sa unahan na sumasayaw na din habang inaayos ang mga tuno ng tugtugin.

Hawak-hawak ko ang aking dibdib. Napatingin ako sa tabi ko. Nandoon si Clyde. Mapayapang natutulog. Ano ang ibig sabihin ng panaginip ko na iyo? Iiwan ba ako ni Clyde? Gulong-gulo ang isipan ko na di agad ako nakatulog pabalik. Tinignan ko ang orasan. 12midnight na pala. Humiga ako sa kama at sumiksik kay Clyde.

We spent a lot of time together at wala kaming pinalampas na oras, minuto o segundo at sinigurado naming magiging masaya kami sa bawat araw na magkasama kami. Pero wala ding araw na hindi kami naaapektohan sa katotohanang darating ang araw na mawawala siya at walang kasiguraduhan na muli pa kaming magkikita. Sa bawat araw na lumilipas mas nagiging mahirap sa amin na tanggapin ang lahat. Masaya kami ngayon pero paano bukas? Paano sa mga susunod pang araw? Hanggang sa dumating na nga ang araw na kinatatakutan namin. It's exactly 12 in the midnight, the exact time that we've been officially together.

he asked in a low, bedroom voice, his thumb caressing my lower lip. Maya't-maya, papatakan niya ng halik saka pipisilin ang kaliwang dibdib ko bago nilalaro ang naninigas kong nîpple. Tumingin ako sa labas ng bintana. The beach was pitch black, saved only by the faint moonlight reflecting on the waves. The digital clock on the dashboard showed that it was way past midnight. Sane people would probably head back to the city by now, especially since we both had work tomorrow.

Nage-enjoy pa nga ang karamihan. Habang kumakain, may nagpe-perform rin sa stage. Tiningnan ko ang relos and it's already 11:55 PM. It means, five minutes nalang bago mag twelve midnight. Bigla na naman akong kinabahan. Naalala ko kasi ulit yung pagpatay kay Mrs. Mukuwaki. Paano kung maulit muli yun? Paano kung iba naman ang punteryahin ng suspect?

Angelina Barbara Liv Durless N$3.5M Marina Campania June 01 at 12:00AM Kung hindi ako nagkakamali, nag-start ang auction kaninang alas-diyes ng gabi. I also can't be wrong about the time that was written on the paper. It's 12 midnight, alright. Not 10 in the evening. Is it some kind of mistake? Or there's really something behind it?

Hindi ba ito nakakapagod para sa kanya? Nauna niyang naisip na eight o nine o'clock ng gabi nang kumatok si Mark sa kanyang pintuan kagabi. Maya-maya pa ay natuklasan niya na dumating si Mark ng one o'clock ng madaling araw. Pagkatapos niyang makipagtalik sa kanya, halos four o’clock na iyon ng umaga. Kung hindi siya natulog ng maaga kagabi, hindi na siya makakabangon nitong tanghali.

Napaisip na lang ako na siguro ay tulog na sila sa mga oras na 'to. "Love, anong oras na pala?" pagtatakanh tanong ko. "It's already, 10:43 pm. Why?" "Huh? 10:43 pm na agad? Bakit ang dali naman, love?" "Baby, ang lalim ng tulog mo kanina. That's why, hindi mo napansin."