Before Midnight Novels & Stories

Ang Gabi ng Pagpapahinga Matapos ang nakakapagod na araw, nagpasya sina Blake at Allie na maghapunan sa bahay ni Blake. Tahimik silang dalawa habang nilalasap ang pagkain, ngunit halata ang tensyon sa paligid. “Allie,” sabi ni Blake habang hinahawakan ang kamay nito, “Hindi ko alam kung paano ko nagagawang manatiling matatag kung wala ka sa tabi ko. Salamat sa pagtitiwala.”

Matapang na tanong ni Andrew kay Lorenzo. "Gusto ko lang makatiyak na uuwi nang maaga si Joan." "Biyernes ngayon," sabay pa nilang bulalas ni Andrew. "So?" "Bonding moment namin ni Andrew. Kaya, bukas pa ako uuwi." "What?" Napakunot ang noo niya dahil OA ang pagbigkas ni Lorenzo sa mga salitang iyon. Gayunpaman, sinabi pa rin niyang kina Andrew ako magu-overnight.

Kahit magdamag lang siyang nakaupo, pagod na pagod pa rin ang kanyang katawan. Matapos tapusin ang lahat ng kanyang seremonyas, bumalik na rin siya sa kanyang kwarto para matulog. Nagising lamang siya dahil sa tunog ng kanyang cellphone sa gilid ng kama. It is already twelve in the midnight and she doesn't have any idea who's calling her at this moment. Naiirita niya iyong kinuha para sagutin ang tumatawag.

Madilim dilim na ng nagkahiwa-hiwalay na sila at nagpaalam sa isa’t isa, medyo pagod na rin ang mga bata kaya umuwi na sila. Sa isang Apartment malapit sa kanilang lugar na kung saan pinili ni Rafael na pansamantalang manirahan doon sila tumuloy ng kanyang pamilya, maganda ang apartment na iyon at ang kanilang maghapong kapaguran ay naibsan ng kasiyahan, dito’y namahinga na ang mga bata at maaga silang nakatulog habang Sila Rosalia at Rafael ay gising pa.

The morning sun filtered through the floor-to-ceiling windows of the penthouse, but the warmth did not reach Mich. By 8:00 AM, the brief peace they had fought for the night before vanished. Mich sat at the dining table, surrounded by three different phones, all of them ringing intermittently.

I need to rest now dahil maaga pa ang biyahe namin bukas pabalik ng mansyon. Sunod sunod na tunog ng doorbell ang nagpagising sa aking diwa. Marahan akong bumangon saka sinipat ang oras sa suot na wristwatch. It's already twelve midnight! At sino naman kaya ang taong may lakas ng loob para istorbohin ako? Damn!

Tuluyan. At hindi ko na napigilan ang pagngiti. Maliit lang. Pero totoo. At iyon ang lalong nakakainis. Dahil habang nakatitig ako sa screen... Bigla kong napansin ang oras. 12:47 AM. Midnight na pala. Napailing ako. Me: "You should sleep." Khaizer: "You too." Me: "Goodnight." Ilang segundo ang lumipas.

Nakaupo sya sa aking paanan, malapit sa maliit na hagdanan pataas ng deck. "Ah Hi-i, I'm Zamara. Pasensya na sa istorbo pero kailangan mo ng gumising. Malapit nang mag alas tres. Actually, kanina pa nga silang 1 nagsisimula roon." Mahinhin na sambit neto. Hindi ko ito kinibo. Lumipat ang tingin ko sa kabilang kisame at nakita ang oras roon. It's 2:30 am. Why the fuck should I be ready in the midnight?

Madilim na ang buong bahay nang umuwi si Fabian. It's already past midnight, and he doesn't want to sleep in the clubhouse. Kaya kahit na medyo nahihilo ay pilit na nagmaneho si Fabian pauwi.

dagdag ko, “you promised earlier—keep your distance from Althea in front of Sevi.” Mas tumalim ang tingin ko. “No problem,” ulit niya. Ganun lang. Mabilis kaming nagkasundo. Parang business deal ang pinagkasunduan naming dalawa. Halos mag-11 PM na. Tahimik na ang buong paligid. Yung ibang tents, wala nang ingay, paminsan-minsan na lang may maririnig kang mahinang hilik mula sa ibang campers na sumuko na sa paghihintay.