Bible Verse Isaiah 60:22 Mga Nobela at Kwento

Gitil ni Isaiah. “Shobe is my girl.” Sa sinabi ni Veyn ay napatikhim si Shobe, nanlaki naman ang mata ni Isaiah. “Gago? Why didn’t you tell me!” “Hindi mo rin sinabi na dito mo ‘ko dadalhin.” Balik sagot ni Veyn. “You didn’t ask.” Isaiah replied. “Likewise.” Bulong ni Veyn.

Sabi ko dahilan para mapangiti si Messiah. "You're such a good wife, babyloves. Wala na akong ibang mahihiling pa kundi ang makasama ko kayo ng nang pang habangbuhay. Kapag nawala ka sa amin ni Isaiah ay hindi ko na alam ang gagawin ko." Lumungkot ang tono ng boses niya kaya niyakap ko nalang siya. "Don't think too much, okay? Hindi ako mawawala ni baby Isaiah sa inyo. We will be a happy family until the end." I reassured him.

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u

’ Biglang sumagi sa isip ko ang bilin ni Propeta Isaiah noong huling bumisita ako sa langit. Oo nga! Dasal at pananampalataya ang sandata ko laban sa kanya. Isa nga lang akong ordinaryong anghel ngunit Ang Panginoon ang pinakamatindi kong sandata laban sa kanya. ‘Panginoong lumikha ng langit at lupa at lahat ng may buhay sa mundo. Lubos po akong nagpapasalamat sa walang sawang pagmamahal at papatawad ninyo po sa amin. Nagpapasalamat din po ako sa buhay na pinagkaloob ninyo sa amin at sa biyayang araw-araw ninyong binibigay sa amin. Hinihingi ko po ang inyong kapatawaran sa lahat ng aking kasalanan at sa lahat ng mga nagkakasala sa inyo. Lagi niyo po kaming gabayan sa araw-araw at ilayo niyo

RAMIRO Ito na ang huling Bible study na mapapakinggan ko kung kaya’t inigihan ko nang makinig dahil sigurado akong mawawala na ito oras na bumalik ako dito. “Isaiah 41;10, ‘Huwag kang matakot, sapagka’t ako’y sumasaiyo; huwag kang manglupaypay, sapagkat ako’y iyong Diyos; aking palalakasin ka; oo, aking tutulungan ka; oo, aking aalalayan ka ng kanang kamay ng aking katuwiran,’ hinihikayat tayo ng Diyos na mas maging malapit sa kanya sa araw araw ng ating buhay dahil ipinapangako Niya sa atin na hindi Niya tayo pababayaan,”

Pagkatapos, nagpaalam na ako sa kanya. Pagkasakay ko, inilabas ko ang aking bibliya at saka binuklat ito. 1 As the deer pants for streams of water, so my soul pants for you, my God. 2 My soul thirsts for God, for the living God. When can I go and meet with God? 3 My tears have been my food day and night, while people say to me all day long, "Where is your God?" 4 These things I remember as I pour out my soul: how I used to go to the house of God under the protection of the Mighty One* with shouts of joy and praise among the festive throng.

Tumango ako sa kanya at bumiso. “Tingnan mo ‘yang mga anak mo, kamukhang-kamukha ni Isaiah.” Natatawang wika sa akin ni Jezz, kaya napangiti ako habang nakatingin sa mga anak ko. “Bakit? ‘Yong mga anak mo ba, hindi kamukha ni Caleb?” Napatingin ako kay Isaiah na papalapit sa amin. “Kamukha rin, kaya nga madaya kayo!” Irap na wika ni Jezz, kaya lalo akong napangiti.

Natawa ang lahat nang sabihin iyon ni Isaiah. "Kaya sobrang saya ko na maalala ang lahat. At ngayon nga ay narito tayo sa simbahan para mag-isang dibdib. Isai, regardless of when there are times that I am very unlovable, you loved me. You make me laugh, you make me think, and above all, you make me happy. I promise to be your navigator, best friend, and wife. I promise to honor, love, and cherish you through all life's adventures. Wherever we go, we'll go together. You are my one and only today and every day." Tuluyan nang umiyak si Margeaux na agad niyang pinunasan ang luha sa mata.

sabay turo ko sa digital clock. “Just one round, baby…” bulong niya sa akin. “No. Bahala ka. Tulog na ako,” sabay talukbong ko ng kumot, bakas ang inis sa boses. Kaagad naman niyang hinila ‘yon. “In Ephesians 5:22–24; Wives, submit yourselves to your own husb—” Hindi ko na siya pinatapos dahil kusa ko na siyang hinila at hinalikan sa labi upang manahimik na siya. Iga-gaslight pa ako gamit ang Bible verse, eh!

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.