Bintana Ng Puso นิยาย & เรื่องราว

Hindi makatotohanang umasa na may maaalala ako tungkol kay Nathan. Pero isa lang ang sigurado—mukhang malungkot at malungkot si Nathan nang magtama ang aming mga tingin noong araw na kami ay naghiwalay. Gumawa ito ng ulap ng kalungkutan at kadiliman sa ibabaw ng puso ko. Lumingon ako sa kama, bumulong, "Nasaan ka, Nathan?" Bakit hindi niya sinasagot ang mga tawag ko?

Hindi rin iyon nakaligtas sa binata dahil pinaglaruan ito ng malikot nitong dila bago bumaba ang halik sa kanyang puson at pababa pa. Maingat nitong pinagparte ang kanyang mga binti. Wala siyang naramdamang hiya ng mga oras na iyon bagkus ay pag-iinit ang namayani sa kaibuturan niya lalo na ng pinatakan nito ng mumunti at matunog na halik ang kanyang híyas.

Ang mga bintana ay nababalutan ng bakal na rehas na may disenyong rose vines, at ang bawat sulok ay may camera na nakatutok sa kanya. Isang explicit na pakiramdam ng pagkakakulong ang agad na sumakmal sa kanyang lalamunan. Napahawak siya sa kanyang leeg—wala na ang benda, wala na rin ang hapdi. Tanging ang peklat na lang ang naiwan. ~~~

Bakit may kirot pa rin sa puso ko? ****** LMCD22

Tss. "Ang OA mo sa part na halos mabasag, huh? Imbento ka! Napakahina pa nga nun, e. Dahil kung malakas 'yan, malamang wala ng salamin 'yan ngayon. Gusto mo ba subukan ko?" At nang makita ko na umangat na ang kanyang braso at handa ng hampasin ang aking bintana ay agad ko syang inawat. Hinawakan ko ang kanyang pulsuhan.

pagpupumilit ko nang itaboy ang dalawa. "Kung hindi ka shota ni Benny, p'wede bang ako na lang maging shota mo ibibigay ko sa'yo ang mapa para makapunta ka rito sa puso ko," saad ni Justin na humawak pa sa bandang dibdib kung saan ang parti ng puso niya at hindi ko na iyon nagustuhan dahil pakiramdam ko pambabastos na iyon sa babae. "Sira ulo," saad ko na at mabilis ko pang hinawakan sa kamay si Corazon upang ilayo sa lugar na iyon.

Bakit ba dumagdag pa ang pusang ‘yon sa tensyon niyang nararamdaman? Bubulong-bulong na napailing na lang ang dalagang ina. “Buset na pusa talaga ‘to…! Kahit kelan! Kung bakit kasi nakalimutan ko na namang isara ang bintanilya ko rito sa kusina.” Naririnig pala siya ni Vincent. “Bukas, lalagyan ko ng rehas ‘yang bintanilya mong ‘yan.” anito habang hinahagod-hagod ang likod ni Vince.

aniya na sinimulan nang harapin ang aking binti. Sa puntong ito ay hindi ko mapigilang balutin ng kaba at takot nang maaalala kung bakit ko natamo ang sugat na 'yon. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi at pumikit. "Hinahanap mo raw ako?"

Na ang mga halik nito'y imbis na maghatid ng ligaya ay sakit at pighati ang hatid sa kanyang puso. Umalpas ang ilang luha sa kanyang mga mata at nalasaham niya ang alat niyon maging ni Santiago. Pinakawalan siya nito at pinahid ang ilang butil ng luha sa kanyang mukha. Dumaan ang emosyon sa mga mata nito na hindi niya gustong bigyan ng pangalan. Siya nama'y nahimasmasan, agad niyang pinadapo ang isang malakas na sampal sa pisngi nito.

Makurba ang pang upo, sarap yata niyang sakyan sa ibabaw ng kama habang nakadapa tapos napipisil ko ang mga yon–dalawang kamay. Heaven. At ang binti, napakakinis parang hindi nagbubukid. Maputi ang paa at ang kuko…palaging malinis. Ayoko lang ng hugis…pero puede na rin. Kaya kong s******n. May kiliti kaya siya kung isusubo ko ang mga yon? Binatukan niya ako dahil nahuli akong mina-manyak ko naman siya. At kapag sinasaktan niya ako, nasa sistema ko na ang gumanti.