Breaking Through Mga Nobela at Kwento

Gusto Kong umiyak pero Wala akong lakas para ilabas lahat ng nararamdaman ko gusto ko lang tumulala at tingnan Ang mga Ilaw na nasa baba. " Minsan Kailangan nating lumayo at kailangan nating I clear Ang isipan natin, you're not a perfect human here on earth you have weaknesses and strength Ang maipapayo ko lang sayo Astra, Kailangan mong tatagan Ang loob mo always remember na Marami pang bukas if you feel sad or lonely right now isipin mo na mawawala din yan bukas dahil panibagong Araw na Naman ito"

Ramdam niya ang malakas na pagtibok ng puso nito. “At ikaw lang ang nakakagawa nito sa akin. Bawat oras na nakikita kita, ganito ang nangyayari sa puso ko. You make it insane, Jullie.” Maaring tama nga ito. Na nagagawa niyang pabilisin nang husto ang tibok ng puso nito. Pero siya? It’s like a normal heart beat. At tanging si Didrey James lamang ang nagpapabilis ng pagtibok ng puo niya.

' yan ang tanong ko sa sarili ko. May nakadagan sa akin na braso kaya nanlaki ang mata ko at agad na bumangon. Masakit ang boung katawan ko at may mantsa ng dugo sa cover. Napatakip ako sa bibig at napahagulgol. 'i can't believe it' Dali-dali akong nagbihis at agad na lumabas. 'paano nagawa ni Jarred ito sa akin'

“I’ll move slowly until you’re on it, okay?” Tumango ako at napasinghap nang pasukin niya ako ng walang pasabi. Mabilis kong nakagat ang mga labi ko dahil sa pagsalakay ng matinding hapdi sa buong sistema ko. Pakiramdam ko’y tila napunit ang buong pagkatao ko ng mga sandaling iyon. “Fu . . .ck!” d***g ko habang habol ang paginga. This is not wha I expected to happen!

Bang! Matinding tinamaan ng ginawang bola ng enerhiya nina Sloan at Ambrose ang Sky Breaking Ax. Naglabas ito ng tunog na nakawawasak ng daigdig. Agad na namutla ang mukha ni Donoghue. Dumura ito ng dugo bago napalipad palayo. Sa kasamaang palad ay hindi na tuluyang bumalik pa ang kaniyang internal na enerhiya dahil sa tama ng Sky Breaking Ax. Kaya naman hindi nito naharangan ang pinagsanib na atake nina Sloan at Ambrose.

paliwanag ng doktor. Napatayo ako... ang aking mundo ay muling umikot. Ang 'Break Him' na tadhana ay tila ba ayaw akong tantanan. "Gawin niyo ang lahat... please. Handa akong mawala ang lahat ng kumpanya... handa akong maging mahirap... basta iligtas niyo lang sila."

Only the clouds and the heads of the people is all my eyes could reach causing it for me to be hard to walk in a normal way. Sinipa ko ang pintuan ng sasakyan tsaka umatras nang umatras upang makita ang dadaanan nang bigla akong makabangga ang lalaking hindi ko napansin na nasa aking likuran kasunod ang pagkatalisod ng isang paa dahil sa malaking batong nakaharang dahilan para dumulas ang braso ko sa katawan niya at mahulog ang likod sa sahig. I nearly scream in pain the first five seconds my ass cheeks landed on the cold ground.

Natigil ang lalaki sa pagbu-butones ng suot na damit nang mapansing hindi pa ako umaalis. Humarap ito sa akin at sinuri ang kabuuan ko. His protruding eyes met mine. I cleared my throat. "But that's alright. Rules are meant to be broken." He looked away before continuing to button his shirt. I let out a harsh breath. "Sa susunod, mag-ingat na lamang kayo. Hindi lahat ng tao, mabait kagaya ko," I deadpanned sarcastically. The corner of my lips turned up as I close the door.

Ang pagpipigil ay nagdudulot ng matinding sakit, at ang bawat hakbang ko papunta sa banyo ay tila isang pagsubok. Nang makarating ako sa restroom, isang buntong-hininga ang aking pinakawalan. Wala namang tao. Isang malaking ginhawa! Malaya kong napili ang isang cubicle at agad na pumasok. Habang ginagawa ang aking pangangailangan, isang kakaibang ideya ang sumagi sa aking isipan. Upang maiwasan ang anumang awkward na sitwasyon, kumanta ako ng "Jingle Bells." Isang malakas na pagkanta, para marinig ng sinumang pumasok sa restroom at malamang may tao sa loob ng cubicle na kinaroroonan ko. Pagkatapos kong umihi ay naghugas ng kamay, habang naghuhugas ng kamay ay narinig ko ang pamilyar na boses

Para akong bata na nakayuko at pinapahid ang mata ko habang sumisinghot. “Try to understand the pain, maybe that’s the only thing that can heal you. Admit it to yourself that it can never be forgotten that easy, what we fear is what we attract Sierah. That’s the reality.” Sinubukan niyang paaganin ang nararamdaman ko hanggang sa maya-maya ay kumalma na ako.