Breaking Through Mga Nobela at Kwento

"Oo, naiintindihan ko. Hindi ko na uulitin." Agad niyang ibinaba ang ulo at umamin sa pagkakamali, habang pumapatak ang mga luha sa kanyang kamay. Namumula na ang ilong niya sa kaiiyak, at maging ang gilid ng mga mata ay mamula-mula. Napakaawa-awa ng kanyang itsura. Alam ni Bree kung saan siya malakas, at alam din niya kung anong klase ng tao si Adam—kaya ginagamit niya ang kanyang lakas para pasayahin ito.

Dati-rati naman ay nasa bahay na ito pagpatak pa lang ng alas nuebe. Mabilis niyang dinampot ang cellphone at tinawagan si Yohan, but he's not answering. Her heart is now beating fast, and her breathing has become heavy because of the situation. Lumabas siya ng mansyon at nag-abang sa labas habang ipinagpatuloy niya ang pag-dial ng number ng asawa niya at hindi iyon tinigilan hangga't walang sumasagot, and after three missed calls, Yohan finally answers.

“No hands can touch my father's masterpiece apart from mine.” Nang makita ni Rhea na hindi gumagana ang simpleng tantrums, iniba niya ang taktika. “Please, Venice… bago ako mamatay, gusto kong magkaroon ng isang huling concert,” saad niya habang akmang lumalapit kay Venice. “I’ll do anything you want…” Sa pagiging desperado ni Rhea, nagkaroon ng ideya ang magkaibigan. Hanggang ngayon, suot-suot pa rin ng bruha ang kwintas na pagmamay-ari ng yumaong ina ni Venice.

At ang tanging makakatulong lang sa akin ay alamin kung ano ang totoo sa likod ng aking pagdukot. Nasa harapan ako ng isang malaking pintuan. Ito ang itinuro sa akin ng babae matapos niya ako ihatid. Nagdadalawang isip ako kung bubuksan ko ba ito. Nanginginig ang aking kamay habang dahan-dahan kong hinawakan ang door knob. Nang lumapat ang aking palad ay may narinig akong tunog at kusa itong bumukas. Napaatras naman ako sa gulat. Pero pumasok din naman ako kalaunan.

“One more big push!” Si Sophia ay sumigaw nang pinakamalakas sa buong flight. Ang katawan niya ay nanginginig sa sobrang hirap. At sa wakas sa gitna ng turbulence at ingay ng jet engines lumabas ang ulo ng baby. “Push ulit! Shoulders na!” Isa pang malakas na push. At bigla ang buong katawan ng sanggol ay lumabas sa mundo.

Dahan-dahan siyang naglakad sa gilid ng opisina. "Pressure breaks them." Isa pang hakbang. "Fear breaks them." Isa pa. "Loss breaks them." Huminto siya. "But you adapted." Tahimik. Hindi alam ni Yuhei kung dapat ba iyong ituring na papuri o insulto. "Adapted?" "Yes." Diretso ang sagot. "You learned how to keep moving." Tahimik. "And every time life gave you a reason to stop, you found a reason not to."

After hearing what Tito Peter said, napagtanto kong tamang magalit si Maddix sa'kin. Napapikit ako nang maalala ko ang sinabi nito noong nag-usap kami sa phone. "I only trust my family, Liyah. I feel that if I trust others, I will be destroyed. I was once breached because I give so much trust; it is not obvious, but I am afraid of being destroyed again because of my trust," that is his exactly what he said.

Wala nang pustahan o kahit ano pa, kun'di purong pagmamahalan na lang. Before, I thought falling in love was the simplest way to break someone. Pero ngayon, ito rin ang naging dahilan kaya nanatili kaming matatag sa kabila ng mga pagsubok na pinagdaanan namin. In the end, the simplest way to break us... became the very reason why we found our way back to each other. And this time, we're here to stay.

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Nahulog ang mga bote at lumikha ng ingay ng pagkabasag sa buong paligid. Sinikap kong tumayo. Sinikap kong mag-angat ng tingin kahit para akong nakalutang. The drug was so strong but I was desperate to feel safe and that gave me the strength to look around and understand a thing. “Paano ka nakapasok dito? Fabrolino?!” Tila kidlat ang malakas na sigaw ni Mr. Morteo, ngunit walang Fabrolino na sumagot sa kaniya.