Broken Chains の小説・ストーリー

taka kong tanong habang abot-abot ang kaba sa dibdib ko. Ngumiti siya ng nakakaloko sa akin saka tinanggal ang kumot na binalot ko sa aking katawan. Muli ko sanang ipupulupot iyon kundi niya lang ako mabilis na kinubabawan. "Listen carefully, my wife..." Napalunok ako nang ibuka niya ang mga hita ko. "You are chained into me. Into our marriage, my Mrs.Villa Cruz," he said as he pushed his shaft inside mine.

Malapit na itong mapuno at hindi magtatagal ay aalis na. Binuksan ko ang aking sling bag upang kumuha ng pamasahe pero wala akong mahagilap na wallet. Nagtiyaga pa akong hanapin iyon dahil baka naipit lang o humalo sa iba ko pang gamit pero bigo akong makita ito. Kinakabahan na ako dahil nandoon ang lahat ng aking pera.

Sinundan-sundan pa namin sila dito din pala sila pupunta. Dearil's tied up in a two mettalic pillar-like thing. The chains on her wasn't just a normal chain, it's something else. It's rooting inside her arms. At kitang-kita ko kung paano niya pigilan ang sarili niya sa pagsigaw. She's trying her best to bear the pain. But I know the pain's making her mad. Naglakad ako papasok sa loob dala ang latigo ni Alessandra'ng walang kwenta. Kakapasok pa lang sa eksena napatay agad. Tsk.

Amoy alak at sigarilyo ang paligid, pero kakaiba dahil parang ngayon lang ako nakahinga nang maluwag pagkatapos ng ilang araw. “Cheers, girl!” sabi ni Lisha habang sabay naming tinungga ang tequila. Mainit sa lalamunan, pero mas mainit sa dibdib. “Ang sakit pa rin, Lisha,” mahina kong sabi habang inaalala ang nangyari. "Pilit ko na hinihiling na sana isang bangungot na lang ang nangyari at sana magising na ako..”

“These walls aren’t here to protect you. They’re here to remind you—you belong here, under my eyes.” Nararamdaman ko ang bigat ng tanikala sa bawat hininga. Ang mga chains na ito ay hindi gawa sa bakal o bakal na posas; sila’y gawa sa takot, obsessive control, at malamig niyang presensya. Ngunit habang lumalalim ang kanyang kontrol, may kakaibang tunog na naririnig sa isip ko—isang maliit na boses na nagsasabing: Hindi lahat ng ito ay tama. Hindi lahat ng ito ay makatarungan.

“Hindi umalis si Mama. Nandito pa rin siya.” Isang mahabang pasilyo ang bumungad sa kanya. Nakasara ang mga bintana, malamig ang hangin, at tila humihinga ang dilim. Sa dulo, may isang pinto na matibay na roble, nakakandado, ang tansong hawakan ay kupas na sa tagal ng panahon. May bakas sa gilid ng frame, parang may minsang nagtangkang buksan ito nang pilit. Sinubukan niyang pihitin ang hawakan, ngunit hindi gumalaw iyon.