Broken Quotes Tagalog Novels & Stories

napakagat ako ng labi. "dont bite your lips. i can do that." muli nyang sinakop ang labi ko. i can taste the biiter of his Tears. i dont know kung bakit sya lumuluha ngayon. he is now kissing me in a gentle way. in his own way which is making me satisfied. "dont go far away from me, Babe. Huwag mo na akong iiwasan. Huwag na nating pigilan ang mga damdamin natin. Oo, kasalanan ito pero handa akong magkasala araw-araw basta maging akin ka lang."

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang tingin ko dahil sa nakakatunaw na tingin niya. "I missed you so much..." Bulong niya bago isubsob ang mukha sa aking balikat. "A-Ano ba? Break na tayo, ha?" Reklamo ko matapos itulak nang labag sa loob ang ulo niya palayo sa akin. "Break na ba tayo? Hindi ko alam 'yon, ha?" Sarkastikong tanong niya. "Akala ko nagbakasyon ka lang," sabi nito.

"Pwede bang?" "Pwede bang kalimutan nalang natin yung nasabe ko kagabe...pwede bang bumalik tayo sa dati?".sabi niya at sinimulan niyang halikan ang leeg ko. "Alam mo ba kagabe? Hindi ako nakatulog,i cant imagine you breaking up with me,sobrang sakit,mahirap mag panggap na wala kang nararamdaman kahit meron naman talaga..".pagpapatuloy niya.

Paano niya pa malalaman ang totoo tungkol sa bata kung naghihilik na ang lalaki ngayon? “This is your fault…” ani Beckett bago umigting ang panga nito sa inis. “Silence means yes. You just pushed me to my limits. At kung iniisip mong hindi kita sasaktan dahil babae ka, nagkakamali ka.” Beckett used the Tagalog language again—Meaning that he was annoyed. In one swift action, Beckett raised his other hand to give the woman a strong blow on the face that would surely make her unconscious.

“…sa baba.” Natigilan ako. Parang biglang nawala lahat ng emosyon ko at iniwan akong nakatanga. Nakanganga. Wala akong mahanap na salitang isasagot. Nag-brownout utak ko. Tarantadong manyakis!

Help me, Blue, just call my name para makalabas na ako rito. Napailing-iling nalang ako. Kahit kailangan talaga ang tanga tanga niya magtago. Lagi nalang siya nahuhuli. Paano ba naman kasi, mas pinili pang ipalandakan ang kaniyang kagwapuhan kaysa sa kaniyang sarili. Huminga ako nang malalim. Napatingin ako sa aking relo. Tapos na ang breaktime kaya pala wala ng mga studyante.

“Nagtatago ka sa mga pananakot at kasinungalingan. Pareho lang kayo ni Emerose, pathetic!” Isa pang mas malakas na sampal ang tumama sa kanya, dahilan para mapaling muli ang kanyang ulo. Gusto na niyang maiyak sa sakit, ngunit hindi niya hinayaang makita ng lalaki ang kanyang paghihinagpis. “Wala kang alam,” bulong ni Hubert, sabay sabunot sa buhok niya at pinilit itingala. “Hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin.”

bati niya sa mga ito at inilagay na ang bandehado ng fried rice sa lamesa. "Morning, love..." ani ni Adrian sabay halik sa labi niya. "Ehem! May brokenhearted dito wala naman sanang bastusan," narinig nilang ani ni Percy na ikinapula ng mukha niya. Nakangisi ito sa kanila. "Tito Ninong what is broken hearted?" inosenteng tanong ni Lexa. "Ninong Pogi's heart is broken!" sagot naman ni Axel na ikinatawa nilang lahat.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”