Buo Ang Loob Novels & Stories

Subalit, ang mahabang pana ay masyadong mabilis, at bago pa man mapakawalan ng lobong may tatlong ulo ang atake nito, ang panang nababalot ng kulay asul na apoy ay tumama sa gitnang ulo nito. Kaagad na sumigaw ang lobong may tatlong ulo at bumagsak sa lupa ng mawalan ito ng balanse. Ang lobo ay patuloy na gumulong sa lupa na para bang gusto nitong alisin ang pana na bumaon sa kanyang ulo. “Ayos ka lang ba, young brother?!” isang malumanay na boses ang nanggaling mula sa malayo.

SINO? Nang tuluyan kaming makalabas ay sinalubong nga ako ng maalinsangang simoy ng hangin. Mas mainit iyon kumpara kahapon. Sa sobrang init ay nakakapanindig balahibo. Yong tipong nakakataas ng balahibo sa braso kapag tuluyang dumampi ang hangin sa balat. "Hades, may problema ba?" Nag-aalala kong tanong sa isip. Alam kong naririnig n'ya ako ngunit hindi ako umaasang sya ay sasagot

Puro tubig. Napapalibutan kami ng tubig. Karagatan, kulay asul na karagatan. Umihip ang malakas na hangin kaya kahit mainit ay hindi masakit sa balat ang araw. Napauwang ang aking labi sa takot, galit, at poot. Paano ako makakatakas? Umatras ako nang umatras hanggang sa may naatrasan akong isang bagay. Hindi, hindi isang bagay, kundi tao.

The pain is not really on what you see, it's in what you feel. Shan's Pov: Libo-libong mga butuin at isang napakalaking buwan sa madilim na kalangitan ang nagbibigay liwanag sa buong planeta. Malamig ang simoy ng hangin at tahimik ang buong kapaligiran. Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa tuwing hinahalikan ng nakakabinging katahimikan ang buo kong pagkatao.

sabi pa nito sa abuela. “Of course, apo. Isang pamilya na tayo.” Turan ng donya na bumaling pa sa mag-iina ng nakangiti. “Kaya pag-aralan n’yo nang mapalagay ang loob n’yo sa aming maglola, klaro ba iyon?” Nahihiya pa ring napatango na lang si Aling Lora.

“Sobrang peaceful, bossing.” Bugok din itong si Leo. Minsan Hyung ang tawag sa akin, pero madala bossing naman. Binuksan ko ang bintana. Agad pumasok ang malamig na hangin ng gabi. May amoy ng damo, lupa, at kahoy. Sa malayo, naririnig ko ang mahinang huni ng kuliglig. Napapikit ako sandali. Ang tagal ko nang hindi nakakaramdam ng ganitong katahimikan.

Ganitong ganito rin kasi siya kaloko dati, eh. “Feeling talaga neto,” bulong ko na lang. “Sige, ligo tayo sa pool mamaya!” excited na dagdag ko pa. Kung tutuusin ay mukhang okay naman maligo sa pool habang umuulan. Oo, malakas ang hangin, pero wala namang kulog at kidlat. Doon sa dalawa kasi ako natatakot kapag may bagyo, eh.

tanong n'ya at doon na ako sumagot. "Eto, sugatan pa din. Kumusta si Loe?" tanong ko dahil hindi ko na napigilan. "Ayun! Hindi ko alam," saad ni Gelo. Huminga s'ya ng malalim bago tumingin sa'kin. "Umiiyak tuwing gabi. Kunwari magpapatugtog nang malakas pero ang totoo, umiiyak. Kunwari nagrereview pero naiyak. Kunwari masaya pero hinahanap hanap ka," pahayag nito at malungkot na ngumiti.

“Gusto mo ng away, Loraine? Sige, pagbibigyan kita!” Nandilim na doon ang paningin ni Alyson na hinila na sa buhok si Loraine patungo sa labas ng gate. Hindi alintana ang buhos ng malakas na ulan. Hindi pansin ang malamig na simoy ng hangin na agad nanuot sa kanilang katawan. Sa sobrang galit niya ay hindi na niya nagawa pang magtimpi at pigilan ang sarili. Sa nakakaawang si Loraine niya ibinuhos ang lahat ng sama ng loob na kanyang nararamdaman ng mga sandaling iyon. Nariyan ang ingudngod niya ang mukha nito sa maruming kalsada kung saan umaagos ang maruming tubig na galing ng mga kanal. Kagaya noon sa Baguio, kahit na anong laban ang gawin ni Loraine ay wala pa rin siyang match sa lakas ni

“Ayan ah ang lakas pa ng loob mong maghamon at todo deny ka pa na crush mo siya ah.” “Hindi ko nga kasi siya crush that time, ok?” “Duda ako. Malay mo in denial ka lang talaga that time. Tapos ginawa mo lang excuse iyong pustahan para ibangon ang pride mo.” “Ewan ko sa iyo.” Sakto pagkatapos kong sagutin ang pang aalaska ni Lore ay nakarinig kami nang kaluskus mula sa bush, tatayo na sana kami para tingnan kung ano iyon. Biglang may itim na pusang tumalon. “Pusa lang pala,” sabay na naiwika namin ni Lore.