Buo Ang Loob Novels & Stories

The Target Ciaran Rodriguez Malalim na ang gabi. Ang buwan ay natatakpan ng makapal na ulap na lalong nagpapadilim sa madilim na kapaligiran. Tila nagbabadya ang malakas na pagbuhos ng ulan. Ang malamig na hangin ay nagdadala ng ingay dahil sa pagsayaw ng mga puno na nakapalibot sa isang malawak na mansyon. Ngunit tila isa iyong matayog na diyamante na mahirap basagin kahit papadating na ang malupit na bagyo.

NAGSIMULA nang lumamig ang simoy ng hangin ngayon dahil papalapit na ang buwan ng disyembre. Kaya mas binilisan ko pa ang pagbuhos ng tubig sa aking buong katawan para hindi ko na masyadong maramdaman ang pagtaas ng aking mga balahibo. Ayoko ring maabutan ng ibang tao na naliligo sa balon. Hindi na kasi ako sanay na maligo ng lantad sa labas. Kung hindi lang sana nasira ang aming banyo ay hindi ako mag-aaksaya ng oras na maligo rito.

“Iisa-isahin kong sunugin, itapon o kung ano pang maisipan kong gawin sa mga bagay na magpapaalala sa’king ng tungkol sa’yo!” Nakatitig lang si Louie nang umihip ang hangin. Dahil nabasa ng ulan ay nakaramdam siya ng lamig. Kasing lamig ng pakikitungo ni Zia… hanggang sa makaramdam siya nang kaunting takot. Ang lakas ng kabog ng dibdib ni Louie na sumasabay sa malakas na buhos ng ulan. Hindi niya maintindihan kung bakit, basta iyon lang ang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon.

Amoy aircon. "Yung bibig mo Sky isara mo." Narinig kong mahinang bulong ni Lotlot sa akin pero hindi ko siya pinansin. Nakatuon lang ang mata ko sa poging kasama ni Kuya Buboy. Wala akong pakialam kung nakanganga ba ako o literal ba na tumutulo ang laway ko. Gosh! ayokong kumurap at baka mawala si pogi sa paningin ko. This is it, ito talaga ang hinahanap ko. Nasa kanya na lahat.

May bagyo ba ngayon? Balot ng matinding kaba at takot, nanginginig man ang buo kong katawan dahil sa matinding lamig ay nagsimula akong maglakad para tunguhin ang malaking bakal na gate. Mula sa maliit na pinto sa gilid ng pader, binuksan ko iyon at doon ay lumabas. Wala akong maaninag sa sobrang dilim ng paligid. Ramdam ko rin mula sa nilalakaran ko ang malakas na daloy ng tubig maging ang madulas na putik.

Mabango. Malinis ang amoy—parang bagong laba na may halong subtle na pabango. Dumidikit sa balat niya ang init ng katawan ng lalaki. At hindi niya maiwasang mapapikit sandali. Namula ang ilong niya. Hindi dahil sa lamig— kundi dahil sa kakaibang emosyon na unti-unting bumabalot sa kanya. Hindi ko in-expect na darating siya…

"It's enough. Dont think that, baby, that's nothing, okay?" Tumango ako sa kanya. Pinunasan niya ang luha ko. Napayakap ako sa kanya, subalit hindi ko napigilan ang pagluha ng mata ko. Naging emotional ako ngayon hindi ko mapigilan. Narinig ko ang pagbuhos ng ulan. Napalingon ako sa bintana, malungkot akong nakatingin sa ulan. Mukhang sumabay sa lungkot ko ngayon ang pagbuhos ng ulan. Medyo lumamig ang pakiramdam ko dahil pumasok ang hangin sa bintana.

Makikita dito ang buong imahe ng bukid na pinagtataniman ni Lolo, ang dahon ng narra na siyang sumasabay sa ihip ng hangin, ang mga tanim na sumasayaw sa tutugin ng ulan. Kahit ilang beses ko na atang nakikita ang paulit ulit na senaryo na ito, hindi ko pa rin maiwasang mamangha habang nakatingin sa labas. Hindi na namamalayan ang sariling napapangiti na pala. “Gustong-gusto mo talaga ang ulan 'no?” tanong niya sa akin.

Third Person POV May mga bagyong dumarating nang walang babala. Tahimik, hindi mo nararamdaman, hindi mo nakikita—hanggang sa isang iglap na lamang, wasak na ang lahat. At para kina Leo at Chloe, nagsisimula pa lamang ang pinakamapanganib na bagyo sa kanilang buhay.

Hindi sa naiinlove kaya malakas ang kabog ng dibdib kundi para sa bulsa na malaki ang possibilidad mabutas paglabas nila sa lugar. NANLALAKI ang mata ni Bambi ng makita ang presyo ng bawat putahe. Gusto niya na tumakbo palabas ng lugar, pakiramdam niya ay pinagsasampal siya ng kahirapan, hindi niya maatim na kumain ng libo sa isang upuan na maski tubig ay ginto ang presyo.