Calm Down In Tagalog Novels & Stories

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Masyado ring magulo. “Calm down. Ako ang bahala sa lahat. I already told dad about this and he will keep quiet. Good thing he’s at our side. Kumalma ka muna. Mauuna na muna ko sa resort at may aasikasuhin lang. Kung ano man yang nasa isip mo, let it go. Ako nang bahala sa lahat, okay?” puno ng sinseridad nitong sabi.

Garalgal niyang tugon. [“Oh my god! Tam, I'm sorry...”] Nagpakawala ito ng malalim na hininga. [“Nag-alala ako sa'yo ng makita ko ang balita! Kamusta ka ah? Gusto mo bang puntahan kita? Tam, sorry... Sorry, talaga!”]

Comfort and calm Kinaumagahan ay maaga akong nagising. Bumangon ako sa kama at nag-hilamos na sa banyo bago bumaba at naabutan ko naman si mama na nagluluto ng umagahan para sa amin. Ngumiti ako. Nagluluto siya ng tuyo at itlog, tapos meron pang sinangag.

Are we also in the same situation? Napahawak ako sa dibdib ko at dinama ang mabilis na pag pintig nito. My heart is hammering like crazy. Humugot ako ng malalim na hininga at kinalma ang sarili. I peaked at Wayde once more and saw him standing up. Napalingon siya sa direksyon ko at ngumiti. I was fixated by his smile. “Goodnight… Celestia.” Dalawang salita pero sapat na ‘yun para buhayin ang kalma kong puso. My heart reacted so violently that it left me in confusion and some questions.

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Calm Down, Jace!” Pilit na pag papa kalma sakin ni Luther. I took a deep breath and close my eyes a bit, trying to calm myself. “ Are you calm now?” Tanong niya. . “ Yes." Kalmado na sagot ko. Medyo kumalma ako ng konti ron, pero kahit ganun hindi pa rin mawala ang takot na nararamdaman ko “Now tell me where are you now?”

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Natatakot siya na makilala siya ng mga ito. Calm down self. Relax lang. huwag mo na silang isipin. Sabi ng isang bahagi ng utak niya. nakarating na nga siya sa loob ng fast-food. Tamang-tama dahil walang masyadong pila sa counter at nakuha niya agad ang order niyang pagkain.

"Alam mo? Dito lang ako muling nakaranas ng peace of mind." “Pis op maynd?” “Peace of mind ay napayapa ang isipan ng isang tao. Isa iyon sa mga magagandang bagay na gustong-gusto maranasan ng isang tao.” Marahang tumango si Manuel. "Bakit mo naman nasabi na rito ka lang nakaranas ng sinasabi mong pis op maynd? Hindi ka ba nakaranas ng kapayapaan sa pinanggalingan mo?"