Calm Seas Quote Novels & Stories

Pareho rin silang nakaharap sa kulay turkesang-asul na karagatan. "The ocean is beautiful, isn't it?" "Yes, it is." Nakatangong sagot niya kay Caillen habang sumisimsim sa hawak niyang wine glass. "Just like the girl beside me."

Kinunan ko ng litrato ang asul na karagatan at ipinadala kay Jessy. "The bluer the deeper." Narinig ko ang boses ni Jacob sa likuran ko. "Ano?" Tanong ko. "Look." He pointed to the bluer part of the ocean. "It's beautiful but also dangerous." He said. I turned to face him. "Masaya ako" I genuinely said. "Ako rin. I don't want it to end." He said and touched my face. "Smile." He said and turned the camera to me.

Komento niya na aking ikinasimangot. "Gago ka naman." Sagot ko naman sa kanya na muli niyang ikinatawa. "Ngayon, ikaw naman ang tawa ng tawa kahit wala namang nakakatawa." I said saka ako umingos. "Nakakatawa ka kaya." He said. Hindi ko na siya sinagot. I just stare at the beautiful and calm sea what is right in front of us. Ganoon rin ang ginawa ni Deolino.

Nathalie Maaliwalas ang paligid, kalmado ang dagat at tumatama ang mga sinag ng araw sa paligid Pinagmamasdan ko kung paano mabuo ang kalmadong alon sa dagat habang hinahangin ang aking buhok Ngayon ko lang napagtanto na napaka tahimik manirahan sa islang ito, walang masyadong problema at walang maingay

sabi ni Sebastian, may bahagyang ngiti sa labi, “the sea looks amazing today.” “Ah, yes. The sea.” Halos pabulong. Ngumiti si Sebastian, ‘yung tipong alam niyang naiintindihan nito ang double meaning. Lumapit ito sa railings, tumingin sa dagat. “Sometimes I forget there are places this calm,” sabi niya. “No noise. No people. Just peace.” “Rare for you, huh?” sabi ni Althea. “Very,” sagot nito. “You don’t get silence when you run a company.”

Maliwanag ang langit, dahan-dahang gumugulong ang mga alon sa malayo, at ang amoy ng dagat ay humahalo sa hangin. Nakatitig si Lori sa malawak at asul na karagatan, nagniningning ang kanyang mga mata. “Gustung-gusto ko talaga kapag nakakakita ng beach at karagatan. Nakaka-relax,” mahinang sabi niya. Tumayo si Weston sa tabi niya, nakatingin sa parehong direksyon. “If the beach and the sea are so calming for you, I want to be both for you,” mahinang sabi nito.

Biro ni Drey na ikina-ngiti ni Eleonor. "If you're manning the boat and there's a wave of a roaring ocean, you have a choice to stop. Kasi kahit ano'ng gawin mong iwas, kahit gaano mo ka-gusto'ng maka-ahon, kung palaging hahampas ang alon sa'yo, at palagi ring matutumba ang bangka'ng sinasakyan mo, wala rin. Malulunod ka lang nang paulit-ulit. Kaya matuto kang kaibiganin ang alon. At hagkan mo ang dagat. Malay natin, baka sa panahon na 'yon, gumanda na ang ritmo ng dagat at hindi ka na hampasin ng alon nito." Makabuluhang sagot ni Drey. Napaisip tuloy nang malalim si Eleonor.

#FD18 || Bethylia Monteamor My unruly senses suddenly had their ceasefire after watching the calm waves moving back and forth on the seaside. My bare feet are now wet by the salt water touching it unconsciously as the waves comes after me - trying to run towards me but can't because it has its own boundary. A boundary that couldn't be overreach.

Inalalayan niya ito palabas ng cottage, papunta sa tabing-dagat. Tahimik silang naglakad sa buhangin. Ang mga yapak nila’y naiiwan sa basa pang baybayin. Sa malayo, may tunog ng gitara mula sa ibang cottage, pero sa pagitan nila, tanging alon lang ang naririnig. “I used to come here when I was younger,” sabi ni Leandro habang nakatingin sa dagat. “Whenever things got too heavy. My mom used to tell me—‘the sea doesn’t judge, it only listens.’”

The ocean was a brilliant turquoise, its waves sparkling as they kissed the shore. In the distance, the horizon blurred where the sea met the sky, creating a seamless blend of blues. The soothing sound of the waves was like nature’s melody, grounding me to the earth. The cool sand beneath my feet contrasted pleasantly with the day's heat. Nakaramdam ako ng excitement nang ibabad ko ang mga paa ko sa tubig. Napakalamig at parang ngayon palang ay gusto ko nang tumalon sa dagat. The sea breeze, carrying the salty scent of the ocean, gently tousled my hair as I took in the serene beauty of this perfect seaside escape.