Keep Calm Quotes Novels & Stories

Hindi naman ‘yon kalakasan, ngunit masakit pa rin dahil sa pasa na natamo ko dulot sa paglalabas ko nang sama ng loob ko nitong nakaraan. “How can i calm down, kung alam ko ‘yang binabalak mong gawin? May plano naman tayo, Johan. Malinaw at maayos na ang lahat, ang kailangan na lang na’tin gawin ay ipain sa patibong ang kung sino mang nasa likod ng pagtawag na natanggap na’tin.”

Ang bawat salita nito ay may halong galit, takot, at frustration, na parang pinipilit nitong ilabas ang lahat ng nakapaloob sa loob nito. Kent exhaled slowly, keeping his voice calm even as his chest tightened. “Mae, listen to me… we’re scared, I know, but panicking won’t fix anything. We’ll take it one step at a time, okay? One step at a time.” He tried to keep his tone reassuring, knowing she needed something solid to hold onto, even if he himself wasn’t sure of every next step.

“Pero don’t worry. We’ll manage everything. Basta nandito ako, walang makakasira sa atin, Kiara.” Napangiti ako, kahit pa alam kong hindi madali. Ngunit sa bawat salita niya, ramdam ko ang lakas at katiyakan na kailangan ko. Sa kabila ng takot, may pag-asa pa rin na mapanatili ang lihim namin. At habang nakaupo ako sa tabi niya, isang simpleng reminder ang dumating sa phone ko—isang text: “Keep calm, stay smart, and never let Kara know anything. Ever.”

"Thank you po, Chief Rey." Walang tumatakbo sa isip ko kung hindi inis. Anniversary namin at wala akong ginawa kung hindi maghintay sa wala. Keep calm. Keep calm. Bago ka magalit, pakinggan mo muna ang explanation niya, okay? Paulit-ulit kong mantra para manatili sa composure.

Tumayo siya, halatang handang lumapit. Pero umiling lang ako. Kinaya ko. Hindi ako sumagot pa. Hindi ko pwedeng patulan. Hindi ko rin pwedeng ipakita na naiiyak na ako. Kailangan kong manatiling kalmado. Kailangan kong manatiling matatag. Pinilit kong hindi pansinin ang nakakapasong tingin ng lalaking sumigaw sa akin. "Miss, kung di mo kayang trabaho mo, umalis ka na lang-"

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Halos bumalik ang trauma ko noong nakaraan. Ang akala ko, okay na. “Malakas na ako," katagang laging ibinabaling sa sarili ko ngunit tila nabaliktad ang lahat. “Don't worry, walang masamang mangyayari, okay? Just be calm, atleast try for him, please. . ." kalmadong boses ang pumukaw sa kalooban ko na tila musika para sa akin dahilan para marahan ko itong balingan ng tingin.

"Okay, okay. Just relax, all of you. I'm right here, I swear. Relax. I'll be right there, just hang in there a little longer." Liam's voice cut through the madness, steady and calm, attempting to calm those frantic worries back from him. His words were laid-back, nearly as though he was talking to children rather than a crowd of panicked, whispering mouths. He looked around, trying to get a grip on the situation, aware of how tense everyone was, even while he kept his composure.

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.