Calm Seas Quote Novels & Stories

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

There is nothing wrong with it. I tried convincing myself. Nagpatuloy nalang kami kumain at nung natapos kami'y pinagmasdan nalang namin ang paghampas ng alon sa dalampasigan. Ang sarap talaga ng hangin sa dagat. The salty smell of the sea calms me. The sand warms my feet, also making me feel tingly and happy. "You really like the sea." Banggit ni Loid habang seryosong nakatingin lang sa dagat.

Hindi 'ko na namalayan ang oras at nakaramdam ako ng ngalay dulot ng paglalakad kaya naisipan 'ko munang umupo sa bench sa ilalim ng kahoy. Dahil malapit-lapit ito sa baybayin ay natatanaw 'ko ang boung dagat. I am now facing the whole view of the beach and the breathtaking ocean. The splash of the waves was like a lullaby, humming me to sleep. The sea softly doused the beach with the cold breezing air that sents shivers to my warmth feelings. It was captivating and very relaxing. This place is perfect for those who wants to enjoy and escape from the sad reality.

“You make everything fun… kahit gaano ka seloso.” “At you make me complete,” sagot ni Adrian. “Kaya kahit gaano kalaki ang dagat, kahit gaano kalalim ang alon… ikaw lang ang gusto kong kasama. Forever and always.” Napangiti si Calestine, h******n niya ang kamay niya. “Forever and always,” bulong niya. Nag-relax sila sa shore, nakayakap sa isa’t isa, habang ang araw ay unti-unting lulubog sa horizon.

She lay back slowly, staring at the ceiling. “Promise me,” mahina niyang sabi, “if you see Calista… tell her I was looking for her.” “Promise,” sabay-sabay nilang sagot. Sa labas ng kwarto, patuloy ang alon ng dagat na humahampas sa katawan ng superyacht—parang paalala na kahit sa gitna ng karangyaan, may mga lihim at bagyong unti-unting nabubuo… at hindi pa tapos ang gabing iyon.

Paulit-ulit na pinagmamasdan ni Lauren ang mga alon sa dalampasigan.The sea was glistening like diamonds under the heavy light of the mid-day sun. The breeze was calming and soothing but was never enough to still the raging storm of confusion and anger inside her.

Ang hangin ay humihip nang mahinahon, at ang araw ay unti-unting lumulubog, nagbibigay ng kulay kahel at ginto sa ibabaw ng karagatan. “Mabuti na ang lahat ay nasa maayos na ayos,” sabi ni Lucas habang nakatingin sa malayo. “Parang ang paglalayag na matapos ang mahabang biyahe, nakarating na sa ligtas na daungan.”

“Poseidon is caught between two lives. What he built with you… and what he left behind with us. And believe me, Ceilavie, the past doesn’t let go so easily.” Tumayo siya, kinuha ang handbag niya, at lumapit sa akin. Hinarap niya ako, saka dahan-dahang ibinulong ang huling salita niya. “When the sea calls… he answers.” Lumayo siya, bago pa ko makapagsalita may dumadagungdong na boses mula sa labas. "Caitlin Castro!"

Mas gusto niyang mag-isa dahil mas feel niya ang peacefulness kapag ganoon. Habang naglalakad sa tabing-dagat, pinagmamasdan ni Calley ang malaki at bilog buwan ng gabing iyon. Dahil din sa buwan kaya kitang-kita niya ang tahimik na dagat. Napakarami ring bituwin na talagang kay gandang pagmasdan sa madilim ngunit maaliwalas na kalangitan.

Sa di kalayuan, ang araw ay unti-unting lumulubog na sa dagat, nagpipinta ng kulay kahel at rosas sa kalangitan. “Gusto mong maglakad-lakad sa tabing dagat?” yaya ni Enzo. “Sure,” tugon niya. Magkahawak-kamay silang lumakad palayo sa Cabana. Sa bawat yapak nila sa buhangin, tila unti-unti ring nawawala ang bigat sa puso ni Athena. Walang ingay. Walang tensyon. Tanging si Enzo lamang at ang dahan-dahang alon ng dagat ang kasama niya.