Calm Seas Quote Novels & Stories

Hindi 'ko na namalayan ang oras at nakaramdam ako ng ngalay dulot ng paglalakad kaya naisipan 'ko munang umupo sa bench sa ilalim ng kahoy. Dahil malapit-lapit ito sa baybayin ay natatanaw 'ko ang boung dagat. I am now facing the whole view of the beach and the breathtaking ocean. The splash of the waves was like a lullaby, humming me to sleep. The sea softly doused the beach with the cold breezing air that sents shivers to my warmth feelings. It was captivating and very relaxing. This place is perfect for those who wants to enjoy and escape from the sad reality.

“You make everything fun… kahit gaano ka seloso.” “At you make me complete,” sagot ni Adrian. “Kaya kahit gaano kalaki ang dagat, kahit gaano kalalim ang alon… ikaw lang ang gusto kong kasama. Forever and always.” Napangiti si Calestine, h******n niya ang kamay niya. “Forever and always,” bulong niya. Nag-relax sila sa shore, nakayakap sa isa’t isa, habang ang araw ay unti-unting lulubog sa horizon.

She lay back slowly, staring at the ceiling. “Promise me,” mahina niyang sabi, “if you see Calista… tell her I was looking for her.” “Promise,” sabay-sabay nilang sagot. Sa labas ng kwarto, patuloy ang alon ng dagat na humahampas sa katawan ng superyacht—parang paalala na kahit sa gitna ng karangyaan, may mga lihim at bagyong unti-unting nabubuo… at hindi pa tapos ang gabing iyon.

Paulit-ulit na pinagmamasdan ni Lauren ang mga alon sa dalampasigan.The sea was glistening like diamonds under the heavy light of the mid-day sun. The breeze was calming and soothing but was never enough to still the raging storm of confusion and anger inside her.

“What are you thinking about?” “Wala,” mahinang sagot niya rito at humugot ng malalim na hininga. “Ang ganda lang pagmasdan ng dagat. Even with waves crashing against the shore, it’s still pretty. Ang ganda pa rin kahit maingay ito. This is the only noise that knows how to calm a messy and chaotic mind. What a wonderful creation.”

Ang hangin ay humihip nang mahinahon, at ang araw ay unti-unting lumulubog, nagbibigay ng kulay kahel at ginto sa ibabaw ng karagatan. “Mabuti na ang lahat ay nasa maayos na ayos,” sabi ni Lucas habang nakatingin sa malayo. “Parang ang paglalayag na matapos ang mahabang biyahe, nakarating na sa ligtas na daungan.”

Sa di kalayuan, ang araw ay unti-unting lumulubog na sa dagat, nagpipinta ng kulay kahel at rosas sa kalangitan. “Gusto mong maglakad-lakad sa tabing dagat?” yaya ni Enzo. “Sure,” tugon niya. Magkahawak-kamay silang lumakad palayo sa Cabana. Sa bawat yapak nila sa buhangin, tila unti-unti ring nawawala ang bigat sa puso ni Athena. Walang ingay. Walang tensyon. Tanging si Enzo lamang at ang dahan-dahang alon ng dagat ang kasama niya.

Itinaas ko ang kamay at saka sumigaw ng wala sa sarili. “I miss this! I like this so much!” I express freely. This is all I can think of right now. The sea is stunning. The speed is quick, and the wind blows freely at max. Bryce is behind me, wrapping me in protection. I won't fall, because he won't let me. That's who Bryce is—always there to rescue me. . c.m. louden

sabi niya at tumawa. "I'm not small! You're just tall!" I shouted. "Whatever you say," he grunted. Napabaling nanaman ako sa dagat at sinisilayan ang ganda nito, how I wish my life could be like how peaceful the sea is. "Watch out mababangga ka sa ginagawa mo," sabi niya at hinawakan ang braso ko. "Di ka ba naggagandahan sa tanawin? Ang ganda kaya!" sabi ko sakaniya habang naglalakad padin.

Hinawakan ni Alexander ang kamay ko habang dinadala ako sa mabuhanging dalampasigan. At nang tuluyan kong makita ang dagat... napahinto ako. Napakalawak nito. Ang alon ay marahang humahalik sa pampang habang ang madilim na tubig ay unti-unting tinatamaan ng mapusyaw na kulay ng umaga. "Just like the sea..." mahina niyang sabi habang nakatingin sa dagat. "It's waiting for the sun to come out."