Can't Cry Hard Enough Novels & Stories

I love you so much that it hurts inside Are you listening? Please listen to me girl... Can't we try just a little bit harder?Can't we give just a little bit more? Can't we try to understand? That it's love we're fighting for? "Hey, why are you crying? Hindi mo ba nagustuhan ang boses ko?" Umiiling lang siya. Sinubsob niya ang kanyang ulo sa matipuno kong dibdib.Mahigpit ko siyang niyakap.

I think I made the right decision. "I can't Love...I can't..." ang sakit pakingggan ng mga iyak niya. His cries, his sobs made it harder for me. I want to take back all the words that I said but I have to think of myself and my baby. I cannot live in this type of love. I'm too young to suffer this type of pain.

Kahit F******k ko ay for monitoring lang ng company page at iba pang online transactions. Zayden Taylor: •(Heart emoji) • Sorry but I really meant to love you since then Nanliit naman ang aking mga mata dahil sa nabasa kong iyon. Sounds cringe. Parang gusto ko siyang sambunutan. Pinigilan kong mapatingin sa kaniya. Bahagya kasi akong nakatagilid sa gawi nila. Ano na namang pakulo ng isang ito? Nagagawa niya pang landiin ako kahit na katabi niya ang kaniyang pekeng girlfriend.

"It hurts knowing that the one you love can't love you back but you know what hurts the most? It's competing with someone you know you can't win. You'll never win. At iyon ang iniiwasan kong laban." Nang umalis sya ay kaagad akong umalis na rin at dumiretso sa tinutuluyan ko. Hinawakan ko ang tapat ng d****b ko. Nagulat pa ako nang maramdamang may tumulong luha sa mga mata ko. I cried. I fucking cried again. It's just an act. It's supposed to be an act pero nasasaktan ang puso ko para sakanya. I'm doomed.

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)

"Go on, go! Ano pa ba ang magagawa ko? She's your first love at alam kung wala akong laban diyan. Siguro nga kung hindi tayo kasal ay babalik ka sa kanya. I'm doing my best for this marriage Ace, okay naman at masaya tayo eh pero simula ng dumating siya ay nagkandaleche leche na. Nakakapagod kang mahalin Ace alam mo ba 'yon? Nakakapagod sumugal sa taong una pa lang pinapatalo ka na. Ang hirap magmahal ng taong hindi pa tapos magmahal ng iba. Ang hirap lumaban mag isa." "B-babe hindi naman gano'n 'yon eh. Kaya nga sabi ko sayo ito na ang huling beses at kakausapin ko na din siya. Alam mong mahal kita at kung ano man ang meron sa amin noon ay matagal na 'yong tapos, nakaraan na 'yon. All I am

Tila ba hirap na hirap siya. "That's why even if it is hard. I made it look like I cheated on you. You have no idea how much I wanted to punch myself the day that I did that. Seeing you cry and breaking your heart into pieces hurt me. It hurts me more than it hurts you. The pain is unbearable but that's the best thing to do." "Because baby, you are my weakness."

"Just open your heart, Honey. It's hard, it's hurt, it's mind blowing, it's unbelievable, it's sh*t. Pero hindi dapat sa gano'n lang matatapos ang lahat. Bago ka maging tuluyang maging malaya sa sakit, you need to set yourself free." Unti-unti akong tumingin sa mga mata ni Braxien. Kitang-kita ko kung gaano rin ito nasasaktan. Mula sa mga mata nitong namumula ngunit pilit na nilalabanan ang mga luhang nais kumawala. "It's okay to cry right?" I asked him, he slowly nod. "Then, cry. Huwag mong pigilan." "No, I need to. You're in your hardest situation. I need to be strong, so that you can cry on my shoulder. This time, it's about you. Honestly, I'm also in pain, but thanks to you, God save me

Kasi kapag sinaktan ka, hindi niya sadya. Pero hindi pala lahat ng sorry, sincere. Hindi lahat ng “ikaw lang” totoo. At hindi lahat ng pag-ibig, makatarungan. Sampung buwan kaming magkasama ni RJ. Buwan-buwan akong nagiging bulag, pipi, at bingi para lang hindi ako maiwan. Mahal ko siya. Pero sa huli, hindi pala ako sapat para tumigil siya sa pagiging gago.

Ang kaniyang huling sinabi ay tila isang malakas na sampal na paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. "Crying doesn’t pay the bills. It just makes you look pathetic." Gusto kong magalit sa kaniya dahil sa kaniyang kawalan ng puso, pero higit sa galit, ramdam ko ang matinding pagkapahiya. Tama naman siya. Kahit mag-iiyak pa ako ng dugo rito, hindi mabubura ang katotohanang niloko ako ni Evan at hindi mababawasan ang singil sa ospital ni Nico.