Can't Cry Hard Enough Mga Nobela at Kwento

Tila ba hirap na hirap siya. "That's why even if it is hard. I made it look like I cheated on you. You have no idea how much I wanted to punch myself the day that I did that. Seeing you cry and breaking your heart into pieces hurt me. It hurts me more than it hurts you. The pain is unbearable but that's the best thing to do." "Because baby, you are my weakness."

"Just open your heart, Honey. It's hard, it's hurt, it's mind blowing, it's unbelievable, it's sh*t. Pero hindi dapat sa gano'n lang matatapos ang lahat. Bago ka maging tuluyang maging malaya sa sakit, you need to set yourself free." Unti-unti akong tumingin sa mga mata ni Braxien. Kitang-kita ko kung gaano rin ito nasasaktan. Mula sa mga mata nitong namumula ngunit pilit na nilalabanan ang mga luhang nais kumawala. "It's okay to cry right?" I asked him, he slowly nod. "Then, cry. Huwag mong pigilan." "No, I need to. You're in your hardest situation. I need to be strong, so that you can cry on my shoulder. This time, it's about you. Honestly, I'm also in pain, but thanks to you, God save me

Ang kaniyang huling sinabi ay tila isang malakas na sampal na paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. "Crying doesn’t pay the bills. It just makes you look pathetic." Gusto kong magalit sa kaniya dahil sa kaniyang kawalan ng puso, pero higit sa galit, ramdam ko ang matinding pagkapahiya. Tama naman siya. Kahit mag-iiyak pa ako ng dugo rito, hindi mabubura ang katotohanang niloko ako ni Evan at hindi mababawasan ang singil sa ospital ni Nico.

Hindi siya sumagot. Napatingin ako saglit sa kanya, at kitang-kita ko kung paano niya hinayaan ang luha niyang bumagsak sa pisngi niya. Mahigpit niyang kinuyom ang palad niya, halatang pilit nilalabanan ang sakit, pero hindi niya magawa. "Stop crying," malumanay kong sabi. Napailing siya, bumuntong-hininga nang malalim. “I’m not crying because I want to,” garalgal ang boses niya. “I just—” Napahinto siya at napailing. “Damn it.”

Impit akong napasigaw nang sapilitan nyang pinasok sa pagkabābae ko ang kanyang ari. The pain ripped through me, sharp, blinding, and unbearable. Tears poured from my eyes. My voice shook with every breath. Gusto kong sumigaw. Gusto kong manlaban. Pero kahit ang itaas man lang ang mga braso ko para itulak siya ay hindi sapat. Hindi ko magawa. Wala akong kakayahan na gawin iyon kasi wala na ako sa wisyo. All I could do was cry… and cry… and cry.

Hindi na niya kinakaya. At gusto na talaga niyang umiyak para i-labas ang sama ng loob dito. But crying would never solve her problems. It wasn't even an escape. Dahil kung kaya niyang umeskapo sa sitwasyong ito sa pamamagitan ng pag-iyak ay baka matagal na niyang ginawa. Marami na siyang luha at sama ng loob na naiipon sa kaniyang dibdib. Kung nakalalaki man lang sana ng boobs ang pag-iipong iyon ay mabuti. Pero hindi rin, eh. Wala na talagang magandang ginawa ang nanay niya kung hindi ang pahirapan siya nitong nakalipas na mga taon. Hindi niya alam kung may amor pa siyang mararamdaman para rito.

tinalikuran ko sya at sinara ang pinto. Nabitawan ko ang baso na kapit ko. Hindi ko na mapigilan ang pag hagulgol ko kasabay ng pag bagsak ko ang pag bagsak ng luha ko. His words never fail to make me cry, sa tuwing may sinasabi sya, sobrang lalim ng sugat na naiiwan I can't help but to hug my knees and cry silently, i know he taught to be strong. Pero kapag anak ko na usapan nahihirapan na ako Please..

panunuya ko pa at bahagyang tumawa kahit na naninikip at masakit na ang lalamunan ko sa kapipigil ko ng iyak. I can’t cry nor I can show any weakness to these people because they will use it against me, that’s for sure. That’s just how people are—they are nothing but plain user and just downright cruel.

Inagaw ni Sidney ang kamay niya at ito naman ang sumubok na humila sa singsing. "Aww!" protesta niya. "Dammit!" pahagis na ibinalik nito ang kamay niya. "Have you tried soap? Lotion?" "Pati lubricant ng Crave." She arched her eyebrows at her. "Baka naman kasi psychological lang yan? Baka kasi deep inside you're still holding on to Pres?" "Are you trying to be funny?" sikmat niya. Sidney shrugged. "I'm just sayin'."

Wala ba siyang lakas ng loob na ipaglaban ang relasyon namin sa mga magulang niya? Bakit hindi niya man lang ako hinintay? Nawala lang ako saglit. Gusto kong magmura. Hindi ko alam kung ano at sino ba ang dapat sisihin. Durog na durog ako ngayon. Sa sobrang bilis ng mga nangyayari ang hirap iproseso ang lahat. Ang hirap-hirap. I'm trying so hard to stop crying because this isn't a nice place to cry, but it's hard.