Can't Cry Hard Enough Novels & Stories

sigaw niya habang patuloy sa paghikbi. My tears are cascaded falling down and I couldn't do anything to stop it. Umiling-iling ako habang titig na titig siya sa akin. His eyes are wet and I'm sure it reflects with mine. "H-Hindi kita... iiwan..." I said softly. But it seems like he didn't hear me. He's crying and sobbing hard and I can't do anything to let him feel that I'm always here! Hindi ko magawa! Wala akong magawa!

Pero ang hirap naman tuparin niyon kung sarili kong ama dina-down ako. "Ang hirap magsumikap sa buhay. Yung walang may proud sayo. Walang naka-appreciate sa pagod at hirap mo. Yung hindi nila nakikita ang pagsusumikap mo, " pinahid ko ang luha na kumawala sa mga mata ko. "Ang hirap lang kasi mismong tatay ko pa ang nang-da-down sa akin. "

At ngayon, lahat ay napunta sa wala. Hindi ako nakapasok sa trabaho ngayon. Hindi ko kaya. Sobrang bigat ng nararamdaman ko, parang dinudurog ako sa loob. I don’t even know what kind of cry this is—hindi ko alam kung sino ang sisisihin ko, pero ang alam ko lang ay umiiyak ako nang walang tigil. Gusto kong magkulong, gusto kong maglaho. Sobrang nanghihinayang ako sa perang iyon—napakalaking halaga noon. Diyos ko, ang hirap-hirap kitain noon, ang dami kong tiniis, tapos ganun na lang kadaling nawala?

Nag kaamnesya ba s’ya para makalimutan ‘yon? I'm trying. But I can't, sobra na ang sakit. Sobrang hirap huminga, gusto kung iparamdam at isampal sa mukha niya kung gaano kasakit itong nararamdaman ko pero hindi ko kaya. Hindi ko kayang gawin. Hindi ko kaya na dumating sa punto na ako yung mananakit sa kanya, dahil danas ko kung gaano ‘yon kasakit. Pero kahit siguro sabihin ko na pananakit yong gagawin ko ay hindi n’ya din ‘yon mararamdaman, dahil sino ba naman ako sa kanya para makaramdam ng sakit mula sa akin?

All of that pain and sorrow stuffed inside me that I couldn't let out in the past few months is looking for ways to the surface. "Rare wait!" Akmang lalabas na muli ako sa office niya nang pigilan niya ako. My breathing was ragged, gasping. I bit my lips. My eyes drip with tears. The walls that hold me up, make me strong. Salty drops fall. I'm trembling. I cant stop. Even as I press my hand against the wall it shakes, it trembles. It's raw, everything, raw tears, raw emotions. I can't stop... I can't stop. Why can I not stop crying?

“Fuck pride and the other guy I cried, I don't 'member why Tonight, I'ma try to hide No slide, get frostbite Eight calls, all you, eight ball, all you Yeah, I never missed her anyways Yeah, I never missed her anyways” Kinanta niya yun habang nakatingin sa akin, pero agad na pumikit parang nahihirapan. I felt so guilty, what if I stay? What if we conquer it together? Hindi ba sana nasayang yung anim na taon? “Drank too much, got the sickness Pray to God and his son for forgiveness

Nagkunwari siyang pupunta sa kabilang banda para itago ang emosyong nararamdaman niya. Hindi niya maintindihan kung bakit napaka-emosyonal niyang tao. Nakakainis din kasi maging soft-hearted. Nakakapagod at nakakasakal. Gusto niyang maging malakas, maging independent sa nararamdaman niya. Pero hindi niya magawang iwaksi na lamang ng ganoon ang tunay na siya. Sabi nga nila, crying is the best comfort you'll ever feel.

Kahit mukha na akong tanga rito ay hindi ko pa rin mapigilan. Damn. I'm such a crybaby!

Nagawa kong kayanin at lagpasan ang mga problema ng dahil sa kanya. "I-I'm sorry.." mahina nitong bulong at tinakpan ang bibig upang di pa makagawa ng kahit na anong ingay. Bahagyang nangunot ang aking noo. It's hard for me to see someone crying. Kahit na s'ya ang dahilan ng mga bagay na ikinasakit ko noon pero hindi ko nagawang hilingin na mapahamak sila o masaktan tulad ng mga naranasan ko.

Nakatiim lang ang bagang nito habang nakatitig sa mukha ko. Tumitig ako rito. Parang bumalik lahat ng sakit na pilit kong kinakalimutan. "I'm tired of pretending to be okay, but I have pretended to be strong for so long for my kids, I don't know how to be any other way. No one even knows that it's fake smile-I-I've tried so hard not to be weak. But can't do it anymore. I'm tired of pretending that I'm strong. S-Strong people can cry too right?" pagod na sabi ko.