Can't Cry Hard Enough Mga Nobela at Kwento

Kaya nga hindi ako nagpapakita sa kanya kasi alam kong bibigay ako, lalambot, titiklop at di ko magagawa, mapapanindigan ang dapat ginawa ko matagal na. Nagbabadya sa mga mata niya ang luhang gustong kumawala. 'Don't cry, Avry, please' Mentally, I hoped 'cause when she did, for sure I was gonna break and haul her into a hug and would never be able to let her go. And that's my dead end.

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)

Thunder retorted but his voice is still soft and weak. I tugged my fingers onto my hair in frustration and cried silently. Umupo siya at niyakap ako habang umiiyak. I couldn't help myself but to cry it out, the pain inside me, it kills me, it needed to come out.

I still feel so weak. "It's not wrong to cry sometimes," Zale murmured but I shook my head. I won't cry. "I won't cry," I repeat what's inside my head. "Paano mo nalulunok lahat? Cry if you want. I won't judge. Isipin mo na hindi mo ako kilala. Ilabas mo lahat," sabi niya pero muli lang akong umiling. I don't want to cry. I don't want.

"I just..." "I know," putol nito sa sinasabi niya. Huminga ito nang malalim saka bumangon at pinunasan ang mga luha bago humarap sa kanya. "Huwag mo nang ulitin pa kasi alam ko na, but can you just let me cry this out?" tugon nito sa malamig na boses. "Let me cry over this heartbreak, and I promise you, 'pag naka-move on na ako, hinding-hindi na ako maghahabol sa 'yo. I won't impose myself anymore, so please, just let me cry, kahit ngayon lang."

Paano ang pangarap niyang maging reyna ng high society? "This is a scam!" matinis na sigaw ni Alexa habang dinuro-duro niya si Sabrina na tila nawawala sa sarili. "Hindi totoo 'yan! Kilala ko siya! She's just a desperate orphan na ipinilit ang sarili kay Thunder! Magkano ang ibinayad mo sa kanila para magpanggap?! Thunder, tell them! She’s nothing!"

At ngayon, lahat ay napunta sa wala. Hindi ako nakapasok sa trabaho ngayon. Hindi ko kaya. Sobrang bigat ng nararamdaman ko, parang dinudurog ako sa loob. I don’t even know what kind of cry this is—hindi ko alam kung sino ang sisisihin ko, pero ang alam ko lang ay umiiyak ako nang walang tigil. Gusto kong magkulong, gusto kong maglaho. Sobrang nanghihinayang ako sa perang iyon—napakalaking halaga noon. Diyos ko, ang hirap-hirap kitain noon, ang dami kong tiniis, tapos ganun na lang kadaling nawala?

Nag kaamnesya ba s’ya para makalimutan ‘yon? I'm trying. But I can't, sobra na ang sakit. Sobrang hirap huminga, gusto kung iparamdam at isampal sa mukha niya kung gaano kasakit itong nararamdaman ko pero hindi ko kaya. Hindi ko kayang gawin. Hindi ko kaya na dumating sa punto na ako yung mananakit sa kanya, dahil danas ko kung gaano ‘yon kasakit. Pero kahit siguro sabihin ko na pananakit yong gagawin ko ay hindi n’ya din ‘yon mararamdaman, dahil sino ba naman ako sa kanya para makaramdam ng sakit mula sa akin?

All of that pain and sorrow stuffed inside me that I couldn't let out in the past few months is looking for ways to the surface. "Rare wait!" Akmang lalabas na muli ako sa office niya nang pigilan niya ako. My breathing was ragged, gasping. I bit my lips. My eyes drip with tears. The walls that hold me up, make me strong. Salty drops fall. I'm trembling. I cant stop. Even as I press my hand against the wall it shakes, it trembles. It's raw, everything, raw tears, raw emotions. I can't stop... I can't stop. Why can I not stop crying?

Nagkunwari siyang pupunta sa kabilang banda para itago ang emosyong nararamdaman niya. Hindi niya maintindihan kung bakit napaka-emosyonal niyang tao. Nakakainis din kasi maging soft-hearted. Nakakapagod at nakakasakal. Gusto niyang maging malakas, maging independent sa nararamdaman niya. Pero hindi niya magawang iwaksi na lamang ng ganoon ang tunay na siya. Sabi nga nila, crying is the best comfort you'll ever feel.