Can't Cry Hard Enough Novels & Stories

Sugat na hindi pansin at dama ng iba. "I don't have the right to cry! I shouldn't show them that I'm hurting! I should have no emotions at all because my feelings weren't valid!" Fuck! I want to ask why? I wanted to cry and shout because of the pain that I'm feeling right now. Paano ko nga ba kinakaya ang ganitong sitwasyon? Bakit ba ako nasadlak sa ganitong klase ng buhay? Buhay nga bang matatawag ang kung ano mang mayroon ako ngayon?

At ayaw niyang dumating sa point na kailangan nya pang mag tanggal ng empleyado para lang matauhan ang mga ito dahil alam niya kung gaanu kahirap ang maging mahirap at kapag mahirap ka lahat ng tao ay tingin sayo basura. Kaya nga, ang gusto lang ni Hanna ay matuto silang mahalin at pahalagahan ang source of income nila kaya ganun na lang sya magalit sa mga ito dahil ayaw niyang pagdaanan nila ang pinag daanan niya nuon. Isa pa hindi din talaga maganda ang mood niya Mula pa kahapon nung umattend sya ng gathering nila. “Ma-ma-maam, Ah-ah… ka-ka-kakausapin da-daw po kayo ni Mr. C-CE-E-CEO!”

she cried as she punched her chest to lessen the pain. Parang gusto niyang magwala ng magwala dulot ng pinaghalong sakit, frustration, disappointment at galit ngunit hindi niya magawa dahil para siyang nanghihina. She wanted to cry harder. She wanted to shout until her voice faded. She wanted to end the pain, but she couldn't. Pipi na lamang siyang umiyak sa loob ng apat na sulok ng silid na 'yun. Nanginginig ang kamay niyang kinapa ang singsing na ginamit ni Clinton upang magpropose sa kaniya. At habang tinititigan ito ng matagal ay hindi niya maiwasang humagulhol ng sobra.

I was trying so hard to break free from it pero nararamdaman ko na unti-unti akong nawawalan ng lakas. "B-bitiwan m-mo ako." Napapaubo pa ako ng sabihin ko yun. Unti-unti ng sumisikip ang dibdib ko dahil nawawalan na ako ng hangin. I am trying to look for someone baka may mapapadaan but unlucky me, I can see no one. Tears escaped from my eyes. Sobrang lakas ng sumasakal sa akin at hindi ko yun kayang tibagin ng basta basta.

Unti-unting lumuwag ang pagkakahawak niya pero hindi pa rin binibitawan ang kamay ko. “Nasasaktan na ako, Spring… Hindi mo man lang ba nakikita na hirap na hirap na ako? Sinusubukan ko naman… Bawat araw sinusubukan kong intindihin ka pero paano naman ako? Napapagod na rin ako…” My voice crack because of how I tried to swallow my tears.

He married her for revenge. Now he won't let her go. Three years ago, Gideon Valderama stole his brother's bride. Hindi dahil sa pag-mamahal, kundi dahil gusto niyang manalo. Now, Ava Cortes is trapped in a marriage built on revenge. Her husband is cold. Her heart is bruised. And the divorce papers sitting on his desk come with a three-million-peso price tag she can't afford to pay. All while he can choose to divorce her anytime. Comes, Celestia Cruz, Gideon's ex and the divorce lawyer handling their case. She's beautiful, brilliant, and determined to make sure the marriage ends. Even if she has to destroy Ava in the process. But when Giovanni Valderama, the younger broth

usal niya. Marahan itong tumalikod bago huminga ng malalim. “I know it’s hard! I know what it feels… but crying will not solve everything, you have to be brave and to be strong. I love you so much that’s why I want you to learn that,” usal nito bago tuluyang naglakad papunta sa dulong punching bag.

Ang hirap tanggapin! Naninikip ang dibdib ko. I can't breathe! No! Too much love will poison me!

Hindi ko kayang mawalan ng pagkakataon para mabuhay ang Mama ko. Dahil dito, napagdesisyunan ko na lang—huwag nang magdalawang-isip pa. Hindi ko na kayang maghintay pa. Hindi ko kayang makita siyang maghirap pa. Tumango ako sa aking sarili at tumayo mula sa kama. I can’t afford to feel weak anymore. I can’t afford to cry. I had to take control.

I feel like I'm useless. "Baby, please stop crying." Then the tears started falling from his beautiful eyes. I tried suppressing my sobs but the more I do it the more it's coming out.lumakas angvmga hikbi ko na pati ako ay nasasaktan sa aking naririnig. Hanggang kailang ako mahihirapan ng ganito? "Baby—" "Hindi ko alam kung gagaling pa ba ako Knoxx. Ang tagal na, ilang buwan na pero bakit wala pa rin akong maalala?"