Captive Novels & Stories

CAPTOR 6: HER PLEA Reigan point of view "AAAHHH!!!" Pumailanlang sa apat na sulok ng silid ang nakakabinging sigaw ni Sophia pagkatapos lumapat sa hita nito ang isang nagbabagang bakal. Napatayo ito na hawak ang hita habang naghahabol ng hininga. As if the air will help her to ease the pain. Inalis ko ang bakal sa hita nito para muling painitin. Nanginig ang katawan nito at mabilis na bumagsak dahil doon.

"If you want to read more books, marami akong libro sa kwarto ko na pwedeng pagpilian. You're free to borrow any books on my bookshelf anytime you want." Mukhang malaki ang tiwala sakaniya nito at sobra ring bait sakaniya. Is he really like that or he's just acting nice? "Are you sure that you're not going to charge me a monthly payment?" tanong nya dahil parang magiging abuso naman sya kung makikitira lang sya dito ng libre. "We are a married couple so this house is also yours. You don't need to pay me anything. Our relationship is husband and wife and not landlord and tenant... All you need to do is to bring yourself and all of your things here."

I answered seriously without looking at him. “Funny.” he only said because he had nothing to say. I straightened up when I felt the elevator stop, at nang bumubukas ang pinto ng elevator isang penthouse ang bumungad sa kanila. A penthouse gardens was the first thing that appeared to them. The elevator serves as the actual entrance to the penthouse, designed by Madam to limit access and accommodate only a few individuals at a time. Those who are not welcome face further difficulty as the penthouse elevator differs from the regular ones. Moreover, the penthouse elevator is under constant 24/7 surveillance by guards to prevent unauthorized entry to the mentioned space.

tanong ko kay Dev at malungkot lang itong tumango. Dahil sa galit ko ay hindi ako makapag-focus sa pakikinig sa prof namin. Alam niyang hindi ko siya mapapatawad kapag nagloko siya. I clearly remind him that in the first place, ito na nga ang ikinakatakot ko sa 2 year curse pagdating sa mga captain ball ng university namin. Usap-usapan na tumatagal lang ng 2 taon ang nakakarelasyon ng mga naging captain ball ng university. Akala ko ay exempted si Colton doon pero mukhang pati siya ay kasali sa curse na sinasabi.

Lalo na pagkatapos ng elevator confrontation namin at nung mga email na parang coded messages ng mga spy. ​Nasa prime location ang site, malapit sa Ayala Triangle. Malawak na lote na punong-puno ng potential. Wala pang structure, puro lupa pa lang na napapalibutan ng chain-link fence at mga safety warnings. Pero may nakalagay na doong malaking signage: "Future site of Valencia Hotel Manila."

But he's planning to bring his car next year daw since lilipat na rin siya ng apartment. Nang makarating sa favorite KTV place namin ay agad kaming nakakuha ng room for us. Buti nga tatlo lang kami kaya madali kaming nakakuha ng kwarto. 'Yong nauunang ma-occupy kasi ay 'yong barkada room. 'Yong amin eh pwedeng couple room lang. Kasya naman kami. Pagkapasok namin sa kwarto ay nag-unahan pa sa pagkuha ng mic sina Lio at Clarisse. Naiiling na lang akong naupo sa corner while the two hurriedly scanned the song book.

Tumayo ako at luminga ako sa paligid para hanapin ang warden ng facility pero hinawakan niya ang kamay ko at pinigilan ko. “Faye, we only have thirty minutes to talk. Let’s use this well rather than creating another fight against the facility.” Tinignan ko siya, “At sa tingin mo maiiwan kita dito ngayon ganyan ang itsura mo. They are violating your rights–” “Hindi ang mga awtoridad ang gumawa nito sa akin. Welcome party ito ng mga kasama ko sa facility,” Umawang ang labi ko at natawa ako sa hangin, “Anong klaseng welcome party iyan? Mananakit?”

Kabanata 127 LILLY POV Walang sapat na salita para i-describe ang tanawin sa harap ko. Totoong namangha ako sa bahay ni Harley. Malaki, moderno, at napaka-elegante. Hindi ako sigurado kung nakakita na ako ng ganuon kalaking bahay sa personal , maliban na lang sa mga katalog. Napapahanga ako sa bawat detalye, mula sa magarang disenyo ng pinto hanggang sa itim na bubong na may kakaibang mga tiles. Ayokong isipin kung magkano ang ginastos para sa bahay na ito. Kung tutuuisin kulang pa ang apartment ko kumpara sa bodega ng bahay nila.

Walang kahit anong ebidensya. “Ma’am, baka po nagkakamali lang kayo,” sabi ng isa sa kanila, pilit na ngumingiti para pakalmahin ako. “Walang pwedeng makapasok dito nang walang clearance. Private island po ‘to ni Sir Sebastian. May drone surveillance, boat patrol 24/7, at underwater sensors pa.” Tumango ako, pero hindi mapakali ang dibdib ko. “Sige po. Salamat.”