Cavite El Viejo 소설 & 이야기

Ang maswerte na nabibiyaaan ng mahabang buhay ay ang matanda, bagaman at may pagka-ulyanin na. Carmenzita was now declared as the oldest person in the Philippines, at the age of 121 years old, turning 122. "Iiyak na 'yan," biro ni Love sa kanya kaya tinitigan niya ang kapatid. Alam nito na mahal na mahal niya ang Babuela nila. Tumanda man sila at nag-edad, hindi na nabago ang tawag nilang iyon sa matanda. "Silly. Bakit ako iiyak? Malakas pa si Babuela, sira ulo ka!" Aniya sa kapatid niya na natawa lang naman.

maikling sabi nito at tuloy-tuloy na naglakad papasok sa medyo may kasukalang gubat. Hindi na ako nagulat pa sa sinabi nito dahil mayaman naman sila. Bukod sa pag-aaring resort, mayroon din silang sampung chains ng gasoline station sa aming probinsya. Dati ring mayor ng San Bartolome ang ama nito.

I can pleasure him more just like the old times. Natatawa nga ako kanina ng pumunta kami ng Cagsawa Ruins sa Daraga, Albay kung saan mo makikita ng malinaw at malapitan ang Bulkang Mayon. Para siyang baliw na ngayon lang nakakaita ng bulkan. It disgusts me more sa pagiging walang class na magpose at magpapicture. I was laughing at the back of my mind the whole time because of those weirdos. Nakakahiya sila at all.

Maswerte na lamang si Vincent at meron siyang kaibigan na katulad ni Brandon na nakahanda siyang tulungan, ibigay ang lahat ng pangangailangan niya; katulad na lamang ng mga baril at kung ano ano pa. Makalipas lamang ang ilang oras. Sakay ng Jeep wrangler na kulay itim si Shariena na kalong ang kanyang anak at si Vincent ang siyang nagmamaneho sa naturang sasakyan. Tinutungo nila ang daan papunta sa cavite, ang maliit na warehouse ni Vincent kung saan sila unang nagka kilanlan ni Shariena. Ilang saglit pa ay nakarating na sila sa warehouse ng binata, dito ay nakakasiguro si Vincent na ligtas ang kanyang mag ina. Tago itong lugar sa loklok na probinsya ng Cavite, dahil minsan lang ito mapunta

Masyado siguro akong nalibang sa bagong buhay ko. "Oh my gosh" Dinig na dinig ko ang singhap nya. "Coast Line. Damn... Big time pala talaga ang mga Monteclaro... Andami nilang branch nyan. Batangas, Palawan, Siargao, Boracay at... main branch. Sta. Barbara Dela Costa, Quezon province. Shit nasa isla ka?" "Hindi ko ba nasabi sayo?"

Pumasok kami sa pribadong lupain. Sumalubong sa amin ang mahalimuyak na bango. Namangha ako sa ganda at lawak ng bahay niya. Mayaman pala talaga ang pamilya Cervantes. Ang pagkakaalam ko’y dalawang ektarya lamang ang bahay niya rito sa Davao. Mali ako sa inaakala ko. Isa pa lang Hacienda meron ang mga Cervantes sa Davao. Kaya pala malaki ang kita nila sa agrikultura. Sila pala ang may malaking sakahan ng brown rice rito sa Davao.

Banaag na rin niya ang patse-patseng liwanag na sumisilip sa ulap. Walang katao-tao nang lumiko siya sa Malvar Street kung saan matatagpuan ang Iglesia Catolica de Villapureza na tahanan ng Birheng Maria ng Villapureza. Ang kaisa-isang simbahang katoliko sa kanilang bayan na itinayo pa noong 1725.

Nagpunta kami sa Cavite kung saan nakabili kami nang bahay. "Saan tayo pupunta, dad?" pagtatanong ng anak ko sa asawa ko nang balingan ko nang tingin. "Why, anak?" pagtatanong naman niya sa anak namin kahit nagmamaneho ito nakikinig lang ako sa kanila. "Papunta po ito sa Cavite, dad dadalawin po ba natin sila lolo at lola, pagtatanong ng anak ko hindi niya tinukoy ang lolo at lola niya.

Bandang alas-singko ng hapon nang marating namin ang Calle Crisologo, Vigan City, Ilocos Sur. Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, agad na napatingala ang kambal. "Daddy!" Sigaw ni Eisha. "The houses are so old!" Natatawa akong tumango. "Historical kasi ang lugar na ito." "Can we ride the kalesa?" Tanong ni Ethan.

nahihiya kong biro sa kaniya na sinamahan ko ng masayang tawa. “Naku ayos lang ‘yon, Senyorita. Sa katunayan hindi pa talaga ako nakauwi sa mansyon kaya mabilis akong nakarating dito. Nasa Cavite pa ako ng tumawag ka. Buti nga dumaan pa ako sa bulaluhan sa Tagaytay, kaya hindi pa ako lubusang nakakalayo. Na miss ko kasi kumain do’n,” aniya.