Ceremony Novels & Stories

At doon, nagsimula ang pormal na bahagi ng seremonya—ang panata na magtatali, tunay man o peke, sa dalawang pusong nasa gitna ng mata ng buong bulwagan. Hanggang sa biglang kumalabog ang malaking pintuan ng bulwagang kanina pa nakasara. Ang malakas na tunog ay umalingawngaw, tila ba isang kulog na pumutol sa solemne at tahimik na seremonya.

Ilang minuto pa ang lumipas bago kami makumpleto. "Attention." Tumingin ako kay Arucis na nakatungtong sa isang bench para makita namin siya. "Pinapayagan kayong lumabas ng school para lang sa isang bagay. Ang mamili ng kakailanganin ninyo para sa mangyayaring seremonya rito sa loob ng Camster Acdemy." Madami ang nagalak sa anunsyo ni Arucis. Halos lahat naman. Dahil ito raw ang magsisilbing 'break' nila sa pag-aaral.

Parang nag-uusap sila sa pamamagitan ng kanilang mga mata at isip saka humarap sa kanilang Hari. "The officials and other Monarchs want to witness this, Your Majesty," ang babae ang unang nagsalita. Hindi ko na naman naiintindihan. "Since, they knew that you will arrived with the Queen, they already anticipated the upcoming ceremony. It's a tradition of Koroteyans after all." Wala akong naintindihan sa mga winika ng babae. Pero pinili kong pa ring makinig kahit imposibleng maunawaan ko ang mga salitang kailanman ay hindi ko napag-aralan.

bulong niya. Napangiti si Emery. “Thank you.” Nagsimula ang seremonya habang tahimik ang paligid at malamig ang hangin. Nagsalita ang pari tungkol sa pag-ibig. Habang nakikinig, mahigpit na magkahawak-kamay sina Emery at Zion. Nang oras na para sabihin ang kanilang mga vows, si Zion ang unang nagsalita.

Sabay pagkindat pa ang kanyang ginawa. “Good morning,” The mayor greeted them with a smile. “Let us begin this celebration with a prayer. Let us all stand, bow down our heads, and put ourselves in the presence of God. In the name of the Father and of the Son and the Holy Spirit, Amen.” Panimula ng Mayor upang simulan na ang kanilang seremonya. Hindi man bongga ang nagaganap na wedding ay mukhang napaghandaan naman ito ni Daniel. She could see a complete videographer na umiikot-ikot sa kanila at ang photographer. The ceremony was solemn.

biro ni Erin, ngunit hindi maitago ang kislap ng luha sa kanyang mga mata. Isinagawa ang seremonya sa ilalim ng isang arko na gawa sa puting bulaklak at mga pine branches. Ang kanilang mga magulang—sina Joselito, Leonida, Richard, at Lianne—ay nakaupo sa unahan, halos hindi mapigil ang ngiti. Maraming beses na napatingin sina Joselito at Richard sa isa’t isa, tila nagbabalik-tanaw sa pangako nilang noon pa ay natupad ngayon. Nang dumating ang oras ng vows, hinawakan ni Duke ang kamay ni Erin:

"SIMULAN NA ANG ANIM NA SEREMONYAL NG PAGPAPARANGAL! TATLONG KOWTOW AT TATLONG PAGYUKO NA SEREMONYA!" Sinunod namin ang sinabi niya at tatlong beses na yumuko at nag-kowtow. [A kowtow is the act of deep respect shown by prostration, that is, kneeling and bowing so low as to have one's head touching the ground.] "TAPOS NA ANG SEREMONYA!" Dahil tapos na ang seremonya, inimbitahan ko muna sila sa loob. "Jiejie," wika ni Wei Meimei. "Hayaan mong batiin ka namin."

sabi pa ng emcee sa mag-asawa. Pagkatapos n'on ay nagsalita ulit ito. "To symbolize and celebrate the blending of your two lives into one, i invite you to perform the wine ceremony. The arms of the couple will intertwine as they drink wine. This ceremony represents your two individual lives, now intertwined; combined like the two glasses wine into one single life. The drinking of the combined wine signifies the commitment you now make to live your lives as one family. May you remember this day of commitment you have sealed with drinking of the new wine joining your lives as one."

Sobrang ganda nito at inosente. “Kasumi, may kailangan lang akong asikasuhin sa labas ng sandali,” malambing na paalam ni Cohen habang tinatago ang panginginig ng boses. “Ikaw muna ang bahala kay Kira rito, okay? Babalik din ako agad. May ilang oras pa naman bago ang ceremony natin.” Tumango si Kasumi, walang kaalam-alam sa paparating na unos. “Sige, take your time. Kaya ko na rito.”

Pagdating ko sa harap niya, dahan-dahang ibinigay ni Kuya Harold ang kamay ko. “Alagaan mo siya,” sabi niya kay Troy. “Habambuhay,” sagot ni Troy. Nagsimula ang seremonya. Maikli lang ito. Walang mahahabang talumpati. Ang officiant ay nagsalita tungkol sa pangalawang pagkakataon—kung paano minsan ay binibigyan tayo ng buhay ng pagkakataong itama ang mga bagay na minsang nasira.