Ceremony Mga Nobela at Kwento

Ang mga panauhin ay napahanga sa kanyang ganda, at ang lahat ng mata ay nakatutok sa kanya sa bawat hakbang. Ang ceremony ay pinangunahan ng isang kilalang pastor na nagbigay ng makabuluhang sermon tungkol sa pagmamahal, pagkakaunawaan, at pagtanggap. Ang mga panauhin ay tahimik na nakikinig habang ang pastor ay nagsalita tungkol sa kahalagahan ng pagtanggap sa isa't isa sa kabila ng mga pagkakaiba.

"By the way, tonight is the red ceremony for you and Lord Raddix. Hindi mo naman siguro nakalimutan 'di ba?" Halaaa! Nakalimutan ko! Sinabi iyon kagabi ni Dorry sa akin! Red ceremony base sa librong ibinigay ni Dorry, tradition daw iyon ng organization para sa mga nakatakdang maging bagong lider. Teka, a-attend ako na ganito lang ang suot?! Naka-school uniform pa ako! Nakakahiya! "N-Nakalimutan ko, sorry," nahihiya kong sabi na ikinatawa nang mahina ni Clyden.

Nang lingunin nila ito ay si pader na kanina pa nag hihintay sa kanilang dalawa. "let's start the ceremony.." saad pa ni pader sa kanilang dalawa. Sabay silang tumango dito na may ngiti sa kanilang mga labi. Nang matapos ang ceremony ay kaagad silang nagyakapan at matagal na naglapat ang kanilang mga labi.

sabi niya kay Marcuz habang magkahawak sila ng kamay. “Hindi mo alam kung gaano ako kasaya na marinig 'yan,” sagot ni Marcuz habang hinawakan ang kanyang kamay nang mas mahigpit. Nagsimula ang seremonya, simple ngunit puno ng damdamin. Ang kanilang mga panata ay hindi tradisyunal, kundi personal na salaysay ng kanilang naging paglalakbay.

Ang saya nilang pagmasdan. The wedding ceremony is the heart of the wedding day. The dress, the flowers, the food are all icing on the cake, but the ceremony is where two people actually become married—legally, spiritually, and literally. “Welcome, loved ones. We are gathered here today to join Lukas and Catherine in holy matrimony.” Saad ng pari.

pabulong na sagot rito ni Calynn. “That’s enough. Magsisimula na ang ceremony,” may tonong pagkairita na sabi ulit ng matandang lalaki na matikas at makisig pa rin kahit na puros puti na ang kulay ang buhok. Tumalikod, lumakad at umupo na ito sa upuang nasa harapan.

Ang mga kahoy na bangko ay pinakintab sa isang ningning, at ang sikat ng araw ay dumaloy sa malalaking bintana, na nagdulot ng mainit na liwanag sa silid. Ang hukom, isang matandang lalaki na may mabait na mukha, ay nakatayo sa likod ng isang kahoy na podium.Tinanggap niya ang lahat sa isang maikling tango at sinimulan ang seremonya. Ang kanyang boses ay mahinahon at matatag, at nagsalita siya tungkol sa kahalagahan ng kasal, ang pangakong ginagawa namin, at ang mga responsibilidad na kaakibat nito.

Tumango si Charlie saka siya nagtanong, “Ilang oras pa naman bago ang ceremony mo. Kinakabahan ka ba ngayon?” “Oo…” Pag-amin ni Helena, “Hindi lang ipapakita sa bansa namin ang ang coronation ceremony, pero magkakaroon din ito ng global live broadcast. Kaya, hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding kaba ngayon.” Hindi mapigilang magtaka ni Charlie, “Magkakaroon ng global live broadcast ang isang taimtim na seremonya?”

pabulong kong sagot sabay ngiti sa kaniya. Magkahawak-kamay kaming humarap sa altar at sa pari, sa harap ng mismong malaking bato na sumisimbolo sa simula ng aming tadhana. Nagsimula ang seremonya nang pormal at tahimik. Ang lahat ng mga bisita—sina Santos, Gomez, Vargas, si Delgado, at si Kairo—ay tahimik na nakaupo, nakasaksi sa pinakamahalagang hapon ng aming buhay.

Nang tuluyan na siyang makarating sa pwesto nito, marahan nitong hinawakan ang kanyang kamay saka iginiya siya para humarap sa altar. Nagsimula ang seremonya, at ang mga bisita ay tahimik na nakikinig at nakatuon lamang, naghihintay upang masaksihan ang ritwal ng kanilang nalalapit na pag-iisang dibdib. Maayos ang daloy at taimtim ang seremonya, ngunit ang kanyang isip at puso ay nagngingitngit sa galit at matinding pagtanggi. Alam ng langit kung gaano niya gustong umurong at tumakas kasalang ito. Kung gaano ang kanyang puso at isip ay labag sa pagpapalitan ng mga panunumpa at "I do's" nila.