Chaos In A Sentence Novels & Stories

Sobrang lapit na naman namin sa isa’t isa dahil magkatabi kami ngayong nakaupo sa kama habang hinahawi niya ang buhok ko at tinitingnan ang aking mukha. “Ah, oo. Masama ang pakiramdam ko ngayon dahil sa trauma sa mga nangyari sa’kin. Naaksidente na nga ako at na-comatose, tapos muntik pa akong ma-kidnap,” sagot ko na kunwari ay naiiyak ako. Tapos ay pasimple akong sumandal sa balikat ni Naomi. “Kailangan ko ng karamay ngayon,” sambit ko pa.

Naintindihan na naman ni Alex ang sinasabi niya. Mukhang ang schizophrenic na monghe na ito ay hindi madaling makitungo kay Alex dahil sa Mother Chaos. Dahil doon, bahagyang gumaan ang pakiramdam niya. Kaya, tinanong niya, “Ano sa mundo ang pinag-uusapan ninyo? Maaari mo bang sabihin sa akin kung ano ang lugar na ito? Ilusyon lang ba ito na ginawa ninyo?”

LEV Chaos like no other claimed the place. Kahit saan ako tumingin, dugo, apoy at karahasan ang sumasalubong sa akin. Tinutupok ng apoy ang kaliwang bahagi ng sky bar habang sa gitna'y may ilang katawan ang nakahandusay. Baliktad ang mga lamesa't kanya-kanyang kubli ang mga kasamahan ko.

Pero hindi ordinary image. She was inside a council chamber. Surrounded by the earliest origin operators. Hindi mafia leaders. Mas mataas pa. Mas malamig. Mas structured. And she was speaking. “Chaos will always reset itself. So we will guide chaos into one shape.” Humigpit ang grip ko sa table. “Freya…” Torren said again. Mas mababa. Mas controlled. Pero ramdam ko yung tension niya. Parang kahit siya hindi handa dito.

Hindi man niya gusto ang sitwasyon, hindi niya maitanggi… na may parte sa kanya ang nakuryente. “You don’t want this either?” hindi niya napigilang itanong. Tumikhim si Chaos, bahagyang ngumisi—isang ngiting parang mas delikado pa kaysa sa malamig na titig. “Want has nothing to do with it. Pero…” saglit itong tumigil, saka marahang lumapit pa ng kaunti. “…hindi naman ako tumatanggi kapag may pagkakataong pwedeng maging interesting ang buhay ko.”

Tila ba wala siyang lakas para ibuka ang kanyang bibig. Anong nangyayari sa akin! Bakit ganito ang nararamdaman ko!" Lumuluha niyang sambit! Habang ang katawan nito ay nananatiling nakahiga at hindi niya kayang kontrolin. "Sino ang una nating kukunan ng Kidney?!"

naiinis na sabi niya. Naisip niyang mas mabuti pa sigurong pumunta na lang siya sa court at sumipa ng bola. Hindi niya akalain na ang career na ipinagpalit niya kay Abegail, para lang makasama yun ay mawawalan ng silbi. "Come on, boy," Chaos said, "Don't let them see you like that. Masyado kang malambot." Tumingin siya sa kapatid. Somehow, Chaos was right about it.

“The part of me that wanted control. That loved being invincible. But with you…” He reached out, tracing the edge of her wrist. “…I dream of peace. That’s new to me.” Mariel looked at him, eyes glistening under the lantern light. “Peace can be dangerous, too. Because once you taste it, you never want chaos again.” Ngumiti si Billie, mahinang tawa. “And yet chaos always finds us.” Lumapit siya nang mas malapit. “But this time, maybe we choose not to fight it.”

“Hindi ko in-expect na ganito ka. Akala ko all yabang and chaos lang.” Napanganga ako, kunwari shocked. “Wow, honest ka rin pala.” Pero totoo, ang sarap marinig na kahit paano, bumababa na yung walls niya. --- Rina’s POV Habang lumalakas ang ulan, napansin ko kung paano nag-iiba ang aura ni Dom. Hindi na siya yung kakompetensya ko sa festival. Hindi na siya yung nagpapasakit ng ulo ko sa meetings.

“You deserve peace, Cress. I’m sorry if my presence only keeps breaking it.” Tumingin siya rito — diretso sa mga matang minsan ay naging tahanan niya. “You don’t break it, Arcturus,” mahinang tugon niya. “You’re just... part of the chaos I’m still learning to live with.” ---- Kabanata 69 — Mga Tawanan sa Gitna ng Pagod