Novel & Cerita Chatter

Mabuti't hindi naman siya nag-overreact at kalmado lang na nakipag-usap sa akin. Magtatanghalian nang naisipan ko namang tawagan ang manager kong si Tita Deborah. As expected, she was a bit hysterical when she answered my call. I haven't called her in a week since I was busy with my supposed come back in Costa del Fuego. Malamang ay pagagalitan na naman ako nito. "Diyos ko naman, Kylie! Bakit ngayon ka lang tumawag? Alam mo bang ilang araw na akong ginugulo ng mga lintek na reporters na 'yan tungkol sa 'yo?"

Ngunit ngayon, kumpara noon, ang matinding pagkakaiba ay nag-iwan kay Lucas na hindi makapagsalita sandali. Ang Messenger account na ginagamit nito ngayon ay sumagot lamang sa kaniya ng isang salita. OK. Wala man lang dagdag na punctuation mark na maaaring bigyang-kahulugan bilang lambing. Para bang ang lahat ng init na minsan nitong ibinigay sa kaniya ay naubos na sa mga lumang chat record na iyon at hindi na kailanman mababawi.

Akala ko hindi ka na magpapakita. Chase: [Syempre. Ang pakikipagchat sa tatlong hangal na tao ay makakaapekto sa IQ ko.] Ngumisi si Chester. [Chase, humihiling ka ba na mabugbog?] Rodney: [Gusto mong mapagtulungan, tama?]

Patulog na sana ako nang may mag chat sa akin na dummy account. "Anong problema? Kulang ba 'yung pera?" Napakunot ang nuo ko sa chat nito kaya nag reply ako. "Sino ka?" "Tzaddi," tipid na reply nito. Nanlaki ang mata ko at agad na binura ang post ko. Nakakahiya nakita n'ya 'yung post ko, pero joke lang naman iyon. Kumbaga nilalabas ko lang talaga sama nang loob ko kahit paano.

Walang responsibilidad. ‘Good morning, guys.’ Bati ko sa kanila sa chat. ‘Uy, babae, saan ka nanggaling kagabi? Bakit wala ka?’ Tanong sa akin ni Melchor, kaibigan kong bading. Nakasanayan na naming magkakaibigan na mag-usap at mag-kuwentuhan through chat t’wing gabi. High school pa lamang kami ay ginagawa na namin iyon. Sumbungan dito, sumbungan doon. Tsismisan dito, tsismisan doon hanggang sa abutin na kami ng madaling araw at makatulog na lang.

Ilang segundo lang, agad may typing bubble si Margaux. Margaux: Eh bakit parang ayaw mo na kaming kausapin? Sumagot siya, diretso. Calestine: Dahil hindi ako obligado. Tumigil ang typing bubble. Lumipat siya sa chat ni Margarita. Calestine: Masakit din yung mga taon na hindi ako pinakinggan. Nag-send. Halos sabay pumasok ang reply. Margarita:

BZZZZ. The sudden vibration of her phone inside her pocket broke the quietness. Dahan-dahan niya itong hinugot, and just as she expected, Anne’s name was flashing all over the screen. BZZZZ. BZZZZ. BZZZZ. Hindi tumitigil ang kaniyang telepono sa pag-vibrate. Paragraphs of frantic apologies, unread text messages, and missed calls began to flood her notification bar. Napaupo si Lauren sa gilid ng kama at walang emosyong binuksan ang chat box nila ng propesor.

Halos ilang segundo lang ang lumipas bago muling nag-pop up ang message. Finn: You’re too kind, Madam. Napangiti nang bahagya si Athena. Compared kay Wade, mas “tao” kausap si Finn. Kahit papaano may emojis, may warmth, at mukhang energetic. Samantalang si Wade… parang automated reply machine minsan. Hindi niya namalayang napindot niya ulit ang chat box ni Wade. Tahimik niyang tinitigan ang ilang messages doon.

Chandler Dalawang linggo na ang nakalipas mula nang magsimula ulit kaming mag-usap ni Mitch through chat. Dalawang linggo ng halos araw-araw na chat, random updates, at mga mensaheng kahit simple lang ay may kasamang kakaibang init sa dibdib ko.

“Wag kang mag-alala, gusto mo tanungin ko s’ya kung may p’wede s’yang irereto sayo?” Tumawa na rin lang ako at umiling-iling. Kinikilig ang gaga sa pakikipag-chat. “Sus, chat-chat pa ang ending din lang n’yan cleared your nickname, change theme tapos you can’t reply to this conversation anymore. Learn more. Tss tigil n’yo na ‘yan habang maaga pa,” Bigla s’yang napahagalpak ng tawa sabay hampas sa balikat ko. “Ang bitter mo! Sinong nanakit sayo bish? Sabihin mo sasapakin ko lang ng mga ¼.”