Cheerfully Novels & Stories

“Wow. That was surprisingly supportive, Mr. Moretti.” “Surprisingly?” Tinaasan niya ako ng kilay, lumapit pa ng kaunti. “Akala mo ba hindi ako marunong maging cheerleader?” “Hmm…” sabi ko na kunwari nag-iisip. “Siguro kung may pom-poms ka.” He rolled his eyes, at bago ko pa mabawi ang biro ko, hinila na niya ako papalapit sa kanya. “Careful, Alessia. Baka ikaw ang mapag-cheer ko mamaya.”

she whispered, her voice laced with a mix of anger and confusion. Unti-unting kumurba ang labi ko sa isang ngisi, nang makita kong nawawala na ang galit sa kanyang mga mata. I couldn't help but smile like an idiot, relieved that the tension between us seemed to be easing. Chelsea's expression softened, and she looked at me with a mixture of amusement and annoyance. I took it as a good sign, thinking that maybe, just maybe, I didn't need to worry about this situation. My smile probably made me look ridiculous, but I didn't care, ang importante sa akin ngayon ay ang pagiging kalmado niya. "Nginingiti-ngiti mo dyan?" Chelsea hissed, her voice still laced with irritation.

The memories of them make her sadder but it boosts up her confidence to not waste the sacrifices she already made. Nang maputol ang lapis ay humiga siya sa sahig, nasa kisame ang tingin. Nakakatulong talaga kay Eleuthera ang pagiging moody. Tinaas niya ang kamay sa ere, sa tutok ng bumbilya. "Cheers to heartache! Cheers to the pain we have! Cheers to all tears we waisted! Cheers to all the people who promised us but broke it! Yeah, cheers! Cheers mga ka-bitter! Cheers sa mga baliw na kagaya ko na sariling sikap! Cheers!" Umasal siya na may tinunggang bote. "Cheers to me. Cheers up, self." Her voice cracked again, this time because of a sore throat.

'Pag lalakas ang tibok ng puso mo pag labas niya in love ka sakanya' No way! "Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!!Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!!Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!!Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!!Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!! Zantyr!!" Bumalik ang ulirat ko ng nag checheer na sila

Hindi nila mapigilang magtaka. Sa kanilang impresyon, mga cheerleaders na namumula ang mukha na may suot na mga pulang bandana sa leeg ang sumisigaw ng ganitong klase slogan na ‘Welcome! Welcome! Most welcome!’ habang may mga flower garlands sa kanilang mga kamay. Pero, hindi nila inaakalang lalabas ang mga ganitong salita sa bibig ng isang malaki at matipunong Middle Eastern warlord na may makapal na balbas.

Am I happy with this? "Oy," Huminto ako sa paglalakad nang tawagin ako ni Cosmo. Naiirita pa akong lumingon sa kaniya, "ano?" "Do not forget you satchel." Inabot niya sa akin ang bag ko. "Papasok ka na walang gamit? Ulyanin." "Parang ayaw kong pumasok," "Cheer yourself up. Huwag mong sinasanay ang sarili mo na laging sinasabi na ayaw ko nito, ayaw ko niyan kasi parang nasasanay din ang katawan mo, eh. Cheer up."

########## #ToBeContinue #HappyReading #HappyMonday #GodBlessEveryOne Xoxo ☺️❤️

"cheers?" "cheers!" Ang celebration sana na gagawin namin ngayon ay napalitan ng pagluluksa ng aking puso. hindi ko na Lang pinahalata kay Ralph Ang pagka broken ko ngayon dahil idinadaan ko na Lang sa pag-inom. Tama! mag-celebrate tayong magdamag!

Masigla kong bati, naging dahilan ng tinginan nila. Parang nag-uusap pa sila sa kanilang isipan ng matagal bago ako kinausap. Is it wrong to be a cheerful, energetic and enthusiastic, again? Hindi naman di 'ba? Di 'ba? Sumagot kayo mga bottom. Char! Ipapatira ko kayo ng malala kay Tito Roman e, tignan ko lang kung di kayo mapaiyak at mapaika-ika maglakad. Hahaha

“Go, Grey!” “Kaya mo ‘yan!” “Mga gago talaga haha” napapangiti ako sa cheer kuno nina Kuya Sean at Dominic. Nailing na lang at nagtaas ng gitnang daliri sa kanila. Narinig ko naman ang pagtawa nila. Nagpatuloy ako sa pagtakbo papunta doon sa kinalulugaran ng dangerous weaver.