Novel & Cerita Chemistry In Love

Mabilis na ikinuwento ko sa kanya ang eksenang nakita ko sa loob ng bahay ng aking boyfriend este ex-boyfriend pala. Totoo naman ang aking sinabi. Isa sa mga dahilan kung bakit ako matamlay ay dahil sa natuklasan kong iyon. Ngunit himala na hindi ako nasasaktan ngayon. O baka mas nangingibabaw sa aking damdamin ang nakakatakot na natuklasan ko kagabi kaya walang lugar ang sakit at lungkot sa aking damdamin ngayon dahil sa ginawang panloloko sa akin ng dalawang taong pinagkatiwalaan ko ng lubos.

"Hihintayin kita, Kurt. Hindi man sa ngayon, bukas, maybe on the right time." "My heart beats its only for you, Van. Ikaw at si Aishi, ang mundo ko. As long there's breath in me, I'll never stop loving you." Niyakap ko naman ito ng mahigpit. Love isn't some magical potion we sprinkle around. Love is pain. Love is beautiful. Love is heartache. Love is real. END. [NEXT CHAPTER GRACE CHUA STORY here] THANK YOU. INNOCENTLY DANGEROUS [GRACE CHUA AND TYLER GELLER] ABANGAN.

“Gusto ko ng lalaking ako lang ang titignan at hindi ‘yung may makasalubong lang na iba, makakalimot na agad. Gusto kong makaramdam ng love.” Ipinatong ni Hunter ang magkabilang siko sa lamesa bago tumingin sa kanya. “It doesn’t exist. Love is not about flowers and chocolates and romantic dinner dates. It’s all about getting your hopes so high and crushing yourself hard. Love is all about getting hurt, Zyline.” “Whatever.” Inirapan na lang niya ito dahil mukhang hindi naman magbabago ang pananaw nito tungkol sa pag-ibig.

An opposite gender of me. Walang sparks. Kagaya nang sinasabi nang iilan na 'butterfly in my stomach' ay hindi ko mahalukay sa puso at diwa. Lucian tried his best to make me feel special. Ngunit wala e. Hindi ko magawa-gawa. Matunog rin ang aming loveteam sa masa. Hindi ko nga alam kung bakit pumatok ang chemistry naming dalawa, marahil ay magaling rin itong magdala ng babaeng makakapartner on screen.

“But I suppose it makes sense. Kayo ni Cassandra ang may chemistry, hindi si Daniel.” Parang biglang nanikip ang dibdib ko sa sinabi niya. Dahil kung alam lang niya ang totoo… Kung alam lang niyang hindi ito dahil sa chemistry. Hindi ito isang love story. Isa itong laro. At kahit anong pilit kong huwag maramdaman ito, hindi ko maiwasang isipin… Ako ang talo rito. *** “Ladies and gentlemen, it’s time for the first dance of the newlyweds!” anunsyo ng host.

"So, ready ka na?" Napakurap ako. "Saan?" "Baka sa puso ko?" sabay kindat niya. Bumagsak ang noo ko sa palad ko. KARA, MANANAGOT KA SA AKIN PAGBALIK KO!!! "Ako'y tigilan mo, Kiara. Hindi tayo talo!" sabi ko sabay hawak sa dibdib ko, kunwari inaatake ng nerbyos. Pero imbes na madismaya, lalo pa siyang natuwa! "Ay, grabe! Ang ganda talaga ng chemistry natin, Lancy! Feel na feel ko ‘yung love-hate relationship natin!"

Pero bago ko pa mamalayan, pareho na kaming basa, tumatawa, nagtatakbuhan sa buhangin. --- Nang bumalik ang lahat sa may cottage, halos hingal pa ako. Si Cheska, nakangisi. “Bela… girl, hindi mo na kailangang sabihin. We all saw it na” biglang sabi nito kaya napakunot ako ng noo. “What?” tanong ko, nagkukunwaring clueless. “Yung chemistry,” sabay sabi ni Stacy. “Like, literal na kuryente, Beelat!” saad pa nito at hinampas ako sa braso.

Ang balat niya na dating amoy lavender at mahal na pulbos ay amoy kemikal na ngayon. I remember looking at her pale face and realized that the world doesn’t care about your heart. Ang pag-ibig, ang tiwala, ang katapatan—lahat ng iyon ay mga luho na para lang sa mga taong may buong pamilya at may pangalang hindi pa nadudungisan. For someone like me, who lost everything in one single night, love is a poison that makes you slow. It is a luxury I can no longer afford.

I want to take you on a journey where you feel every blush, every heartbeat, and every tear shed in the name of a love that refused to die. To those who have been asking: Yes, the chemistry is about to intensify. The bond between them is no longer just a spark; it is a wildfire. We will see them navigate the complexities of forgiveness and the courage it takes to hold on to the woman who should never have been let go.

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”