Chess Quotes Life の小説・ストーリー

Matapos ang mahabang oras, si Quinton York, na naglalaro ng chess sa pinakamalalim na bahagi ng hall, ay itinaas ang kanyang ulo at banayad na sinabi, "Nalaman ba niya?" "Kasalanan ko ito!” Yumuko si Manager York. "Dapat akong mamatay!" "Hindi na mahalaga iyon. Kung nagawa ng walang saysay na taong nakita mo na puksain siya, hindi ba't gagawin nitong masyadong walang silbi ang ating mahal na Prince York?" Mukhang walang pakialam si Quinton York. "Maliit lang na laro ito, wala lang ito."

Kabilang mesa lang pala ng faculty room! Hindi pala si Rico ang end game ko. Kung sa larong chess ay naagaw siya ng ibang reyna habang ako ay nahuli ng ibang hari. Kung binigay ko ba sa kanya, maghahanap kaya siya ng iba? And will I be miserable like this? Will I lose it to someone I don't know? Pinilig ko ang ulo ko at pilit iyong kinalimutan. Life never stops there. I should walk and crawl just to continue living. Hindi pwedeng basta tumigil.

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

Kumbaga… sa larong chess kami ang mga pawn niya at siya ang player na nagdidikta kung ano ang kakalagyan ng bawat isa. Pero, iisa lang ang tumatak sa isip ko na sinabi ni Boss Arthur. ‘ Don’t trust too much because every ‘too much’ will hurt you so bad’ Noong una, hindi ko siya maintindihan pero kalaunan na napag-isip isip ko, naiintindihan ko na siya. Maaring ibigay mo ang tiwala mo sa lahat pero ‘wag mo ibigay ang LAHAT ng tiwala mo sa kanila dahil masasaktan ka ng sobra.

Lavid he laughed heartitely and with a light smile, ibinalik ni Juls ang piraso sa chess box. "Laro lang ito. Hindi mo kailangang seryosohin. Ngunit ang buhay ay parang laro ng chess. Dapat palaging isaalang-alang ang pangkalahatang sitwasyon sa bawat hakbang. Bawat galaw ay humahantong sa panibagong kilos. Hindi ka ba sang-ayon, Darf?" Napansin ni Juls Hult ang pagbabago nang pumasok si Darf sa bahay. Lumingon siya at tumingin sa anak na may kinang sa mga mata.

natatawa kong sabi, “hindi naman ganyan ang galaw ng queen.” “Pero Ma,” sagot niya habang nagpipilit, “pwedeng special move ‘yan, kasi ako gumawa!” Natawa si Ezra at umiiling. “Walang special move sa chess, Alex. Hindi ito video game.” Lumapit ako sa kanila, si Luna ay nasa braso ko pa rin. “Baka gutom lang kayong dalawa. Huwag niyo na muna pag-awayan ‘yang chess.”

Para sa kanila, ang aking kaligayahan at ang buhay ng ibang tao ay mga piraso lamang sa isang laro ng chess na kailangan nilang ipanalo. Tumingin ako sa labas ng balkonahe, sa pagitan ng mga rehas na bakal. Ang dilim ng gabi ay tila ba sumasalamin sa kawalan ng direksyon ng aking buhay sa kasalukuyan. Nakakulong ako, walang magawa, at ang babaeng pinakamamahal ko ay kasalukuyang pinamamanmanan ng mga taong walang ibang alam kundi ang manira ng buhay para sa pera at kapangyarihan.

Magkalebel pala ang kanilang husay, kaya mabilis silang naging magkaibigan sa laro. Matapos ang isang laban, ipinagtimpla ni Tito Fran ng tsaa si Alejandro. Pagkatapos humigop, napangiti ang matanda. “Ang sarap ng buhay mo,” aniya. “Araw-araw kang nagluluto, naglalaro ng chess, at umiinom ng tsaa. Napakagaan ng buhay mo. Nakakainggit.” Napailing si Tito Fran. “Kayo ang dapat kainggitan. Successful ang career, maayos ang retirement, masunuring anak at manugang, at maunlad ang negosyo.”

Tumango ito bago pinatakan muli ng halik ang aking noo. "Hindi magtatagal ay matatapos rin ang lahat, alam ko mahirap pero it would be worth it. But this war is not easy Yesha. Because we are both dealing with a demon. I might be one but he was more of that. And right now we should use our cards accordingly and effectively dahil ayaw kong sa huli matalo at mawalan. Because in this chess game I'm afraid that he might steal my queen. Dahil oras na maagaw niya ay babagsak na rin ang aking korona. I would never be a king Yesha if I'll lose you."