Chess Quotes Life Novels & Stories

She’s kind, but she’s naive. “Lulu, sa chess, ang pinakamahalagang piyesa ay ang King, pero ang pinakamaraming galaw ay nanggagaling sa mga Pawn,” bulong ko habang pinipiga ang dumi mula sa aking damit. “Let them look down on me. Let them think I’m broken.” Tumayo ako, bitbit ang basang sutla na tila isang mabigat na sumpa. We walked toward the Ranking Board. Sa gitna ng hall, nakapaskil ang mga mukha namin.

Hawak hawak niya sa supot ang mga laruan niya. “Dash! Meron kamo ako ditong chess, laro tayo mamaya ah!” masiglang sabi ni Rash. Napairap naman ang kambal niya. “Para namang mananalo ka sakin.” bulong ni Dash. Napasimangot naman si Rash. “Ang yabang mo, palibhasa champion ka lagi chess.” nakangusong sabi ni Rash. Wow! Marunong sila magchess? Samantalang ako fourth year high school na nang matuto ako maglaro ng chess.

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers

Mukhang sabik na sabik siyang protektahan ang asawa. Lumapit si Eleazer gamit ang mahahabang binti at tumayo sa likod ni Aimee at seryosong sinabi, "Play three of a kind." "..." Tumingala si Aimee sa kanya at malungkot na sinabi, "Nanunuod ka nalang chess nang tahimik." Kinagat ni Eleazer ang kanyang labi at makahulugang sinabi, "Im not a gentleman."

Pareho silang nakatitig nang matalim sa chessboard na nasa pagitan nila. Si Parthias Qavek, ang Dakilang Elder ng Bahay ng Verdett, ay may hawak na piraso ng chess habang pinag-iisipan ang susunod niyang gagawin. Ang lalaki ay itinuturing na pangalawang pinakamalakas na cultivator sa Verde Academy.

panghaharot niya dito at ikinawit pa ang braso sa braso nito. "Ayan ka na naman," saway nito pero hindi naman pinalis ang kamay niya. Kilig na kilig siya. Para siyang naglalakad sa cloud nine! "Turuan mo na lang ako niyan," nguso niya sa chessboard na hawak nito. "Kailan ka pa naging interesado sa chess?" "Ngayon lang. Pero kunsabagay, you can't defeat me."

Ang tinig ay banayad, parang nais niyang ipaalala sa lahat na ito'y simpleng laro lamang. “Tahimik ang batang ito, pero nag-request pa ng isang chess game sa batang Valderama. Sa ganitong okasyon pa talaga. Siguro, bihira siyang makatagpo ng ganito kalakas na kalaban. Ngayon na natagpuan na niya, ayaw na niyang palampasin, tama ba?” ang tanong niya kay Casper. Napansin din ni Casper ang hindi maipaliwanag na tensyon sa paligid. Tumango ito, mahinahong sumagot, “You’re absolutely right, sir.”

Dahil alam niyang. Isa na naman itong buhay na sinira ng kasakiman ni Adrian Laurent. Sa kabilang dulo ng siyudad... Tahimik na nakaupo si Adrian Laurent sa kanyang opisina. May hawak siyang chess piece. Isang hari. Ngumiti siya habang marahang inilalapag ito sa chessboard. "Family..." Mahina niyang sabi. "Ang pinakamadaling sirain."

Isa iyon sa dahilan kung bakit napagdesisyunan niyang sumali sa kompetisyon. Para iyong piyesa sa chess board na kahit kakaumpisa palang ng laro ay pwersado na kaagad siyang itira dahil alam niya na agad ang susunod na ititira ng kanyang kalaban. Naputol ang kanilang pag-uusap nang kumatok at pumasok ang katulong na inutusan ni Javier na kumuha ng maiinom. Wala itong anumang dala pabalik sa halip ay may pag-aalala sa ekspresyon ang mukha nito nang pumasok ito.