Choice Of Words Mga Nobela at Kwento

The simplicity destabilizes me more than board oversight. “If I come,” I say slowly, “they’ll read unity.” “If you don’t, they’ll read fracture.” “And what do you want them to read?” Silence. Then: “I want them to read choice.” That word again. Choice. Not an obligation. Not a strategy. Choice. “I’ll be there,” I say. Another pause. “Gabriel.” “Yes.” “Don’t come to defend me.” “Why would I?” “Come because you want to stand next to me.”

Nasa paanan ako ng kama nakayukyuk at umiiyak. "Kung ako lang sana ang pinili mo. Hindi nila mararanasan ang lahat ng ito." "Kahit anong gawin mo. Hindi ikaw ang pipiliin ko. Pero dahil sa ginawa mo. Wala akong choice." Tumawa ito. "Wala ka naman talagang choices, Ayiesha. Dahil kahit anong mangyari sa akin at sa akin ka babagsak."

Aside from it might ruin the image and face of the organization, I don't want them to think that I am that kind of girl. Bayaran, mababa, malandi, at mukhang pera—even though these words are adequately fit to characterize me. To describe me. I want to already end it but I can't. Everybody has the right to choose, but not everybody is given the privelege to benefit with the choices they have.

“Pero pinipili mong manatili rito.” Tumigil ako sa ginagawa. Binalingan ko siya tingin. “Oo, may choice ako. Pero hindi lahat ng choice, maganda. Yung iba, desperado. At kung nasaan ka ngayon, kung anong ginhawa ang meron ka, hindi mo ‘yon nakuha sa pagpili mo. Sa swerte mo ‘yon. Kami? Wala kaming swerte. Araw-araw kaming lumalaban para mabuhay.”

Mabilis akong napasinghap, pinunasan ang kamay ko sa leggings ko. Napansin niya. Nag-alab ang mga mata niya, parang nasiyahan sa nakita. “’Di kita pipilitin sa engagement,” aniya, tahimik pero mabigat ang tono. “May kasunduan akong kailangan tuparin. Kung gusto mong palitan ang kapatid mo, ikaw ang magpapasya.” Ayan na naman yung salitang ‘choice.’ Pero totoo ba ‘yon? May choice ba talaga ako?

Nakahalera ito at naghihintay ng nga pasahero. To be honest I'm so picky sa mga taxi na sasakyan ko. Syempre pipiliin ko yung hindi madumi at may air condition. Ayaw na ayaw ko ang amoy ng sigarilyo kaya doon ako sa driver na hindi nag s-smoke. Naka baba naman ang window ng nga taxis kaya hindi ako mahirapang tumingin sa loob. May narinig pa nga akong ibang driver na nagsasabing Maarte at choosy daw ako. Kasalanan ko bang ang dirty ng mga car sits nila?

“Wala tayong choice—“ “Meron tayong choice, Mommy. Kung hahayaan niyo akong kumilos, maaayos at masasalba natin ang kumpanya,” dere-deretso kong sabi sa isang mahina ngunit mariin na boses.

INGRID’S POV Nung bata pa ako, may isang madre na nagsabi sa akin na dalawa lang daw ang landas sa buhay, at bawat choice na gagawin mo ay ilalapit ka sa isa sa mga 'yon. Sabi niya, ang mga choice na 'yon ay may kapangyarihang baguhin ang lahat. At sa oras na 'to, naririnig ko ang boses niya na umaalingawngaw sa isip ko.

I’ve chosen my side. .

dagdag niya, “na kailangan mong manatili sa nakaraan.” Napatawa ako nang mahina. “Madaling sabihin iyon.” “Hindi naman ako nagsasabing madali,” sagot niya. “Sinasabi ko lang na may choice ka.” Choice. Matagal ko nang naririnig ang salitang iyon, pero parang ngayon ko lang siya tunay na naramdaman. Dati, wala akong choice. Noong labing-walo ako, desperado ako. Ginawa ko ang kailangan kong gawin para mabuhay. Para makatulong sa sarili ko. Para makaalis sa buhay na puno ng utang at kahihiyan.