Nung dumating ang breakup sa buhay ko, muntik na akong malunod sa maliliit na bagay — ang tasa ng kape na hindi na niya ginagamit, ang playlist na bigla kong pinatay, at yung mga inside joke na wala nang tumatawa. Sobrang relatable ng hugot na 'hindi lahat ng kasama mo sa saya, kasama ka rin sa hinaharap niya.' Parang simpleng linya pero tumatama dahil lahat tayo nakaranas ng taong naging malaking bahagi ng araw-araw natin at bigla na lang naglaho.
May mga hugot na masakit pero totoo: 'minahal ko siya ng sobra, pero hindi sapat para sa kanya.' Yung pakiramdam na nag-effort ka pa rin, nagbago ka para sa relasyon, pero hindi pa rin nag-iba ang resulta — classic na eksena. May times din na nakaka-relate ako sa mga linyang nagre-reflect ng sarili: 'baka ako pala ang nanatiling bata sa relasyon namin.' Masakit pero useful na insight para magsimulang mag-heal.
Sa dulo, ang pinaka-relatable sa breakup para sa akin ay yung realization na hindi mo kailangang kunin ang sisi nang paulit-ulit. Natuto akong gawing hugot ang sakit para magtulak sa sarili na mag-grow, mag-invest sa sarili at kilalanin kung ano ang gusto ko talaga. Hindi instant ang paghilom, pero kapag ginamit mo ang hugot bilang pang-boost ng self-awareness, nagiging simula siya ng mas magandang kabanata sa buhay — at 'yun ang nagpa-comfort sa akin sa mga gabi ng lungkot.