Novel & Cerita Coffee Quotes With Love

Dali-dali itong lumabas ng kotse, at pagtakbo pang nagpunta sa coffee shop. “Ayan ang napala. Tigas daw ng puso na parang hindi marunong magmahal. Ano ka ngayon, hanggang tingin ka na lang sa babaeng mahal mo, na mahal din pala ng kapatid mo!" Parang baliw na nagsesermon mag-isa si Ted habang papasok na sa coffee shop. “Good morning, sir," kaagad na bati ng staff, pagpasok ni Ted.

It started with one word. Love. Isang beses niya lang sinabi, as a joke. Pero ngayon? Parang naging part na ng araw-araw niyang script. “Morning, love.” “Coffee’s ready, love.” “Pass the files, love.” At bawat beses na sinasabi niya ‘yon na parang announcer lang sa isang business news, kalmado lang at walang effort. Samantalang ako?

Nag-toast kami gamit ang mugs — para raw sa “survival at second chances.” “Tingin mo ba… magiging normal pa ulit ang lahat?” tanong ko. “Hindi ko alam,” sagot niya, “pero kahit hindi maging normal, basta kasama kita, kaya ko.” Napangiti ako. “Sweet mo ngayon, ah.” “Syempre. Wala tayong kasama, walang sumasabog, walang baril. Romantic mode muna.” Biglang may tumugtog na love song mula sa café speaker. Napatingin kami sa isa’t isa.

Pumunta sa isang platform at siya itong nagbasa ng Bible Passage. Napaka professional ni Kuya at parang di mo talaga mabiro-biro. “1st Corinthians. Love is patient and kind, never jealous or envious, never boastful or proud.” Yeah Kuya. At ikaw talaga ang pinaka-true love ng buhay ko. “Love is never haughty or selfish or rude.” Si Jeff? Wala niyan Kuya. Napaka-selfish niya para gawin ang larong to sa pamilya niya. Ang sama niya. Di maganda manloko ng kapwa. Promise. Kahit bata alam yan.

Bawat pahina, may larawan nilang dalawa, mga quote ni Ralph na isinulat niya noong hindi nito alam, at short messages na punô ng pasasalamat. Sa huling pahina, may simpleng nakasulat: “Even if life delays our dreams, I’m still living mine—because I’m with you.” Pagdating ng mismong kaarawan ni Ralph, simple lang ang set-up. Pinagluto siya ni Alexis ng paborito niyang kare-kare, inihain ito sa maliit nilang mesa sa balcony, may kaunting fairy lights, wine, at isang maliit na cake na may nakasulat: “Still the love of my life.”

Ano pa ba ang hindi ko alam sa 'yo? Mabilis kong pinunasan ang luha at saka binasa ang pangalawang sulat niya. 2nd letter: Anastacia, You can't make good coffee. You always forget that I don't need sugar in my coffee. You always add one sugar, and because of that, I've gotten used to it and love what you make for me. You have your flaws, but I love them dearly. Remember the tickets to the Michael Bublé concert? That was from me. I'm glad that you enjoyed it.

Ito talaga ang salamanca ni Cupido! "If you're my coffee then I'll bear with your taste whatever it is, ako ang aayos sa'yo kapag tumabang ka o pumait man. Hindi kita itatapon sa oras na mapaso ako o manlamig kana. I will forever keep you and I'll love you no matter what, hindi ako bibitaw hanggang sa ma-ubos ang panahon, ang laman nitong mga araw at oras. I'll hold you with both of my hands with tight gentleness, with love and loyalty, tayo lang. Hindi ako papayag nang may makikisalo o makiki-tikim."

dagdag ko, nagulat ako ng biglang humiga si kudos sa aking hita at agad na niyakap ang aking bewang. " Mylove wala ka bang naalala ngayon?.." napatigin ako kay kudos dahil sa sinabi nito nag tataka ko siyang tinignan, " bakit love?.." nag tataka kong sambit. Hindi naman namin anniversary ni kudos ano bang meron ngayon. " nothing let's shower together may pupuntahan tayo.." sambit ni kudos " huh? saan naman?.."

Paglabas nila ng Lovi Coffee Shop, napatawa si Alex at sinabing, "Bakit parang pakiramdam ko parang magnanakaw ako?" Natawa rin si Carol, "Eh kasi naman, hindi mo siya binati. Kaya ayan, parang nagtatago ka tuloy." "Ang lamig-lamig kasi ng ekspresyon niya. Baka kapag bumati ako, tingnan niya lang ako na parang hindi niya ako kilala. Nakakahiya naman." Lihim kasing kasal ang dalawa. Matapos mag-isip saglit, sinabi ni Carol, "Posible nga 'yon. Ang dami rin kasing mamahaling kotse dito. Tignan mo 'yun, Rolls-Royce!"

"Ganun talaga. Yun lang ang afford ko eh. Pero pasalamat na rin kasi marami akong pagpipilian. Pwede akong barista, pwede din vulcanizer at kung wala na talagang choice, pwede ding embalsamador. More entry more chances of winning. Kita mo mabilis akong nakapasok sa coffee shop." Gusto ko nang matawa sa kalokohan ko. Thanks to Kuya Ford at Kuya Gaston. Macheck nga ang gc mamaya baka may bago na namang jokes doon. "Anyway, how did you guys met?" Biglang naging pormal ang ekrpesyon ng mukha ni Heaven. Sasagot na sana ako para sa panibagong imbento pero hindi ko pa man naibuka ang bibig ko nalipat na ang tanong nya kay Atticus. "Did Tita Melba know about this?"