Novel & Cerita Coffee Stories

Nakatingin lang sa akin ang mga staffs ko, smiling and greeting my way, pero, alam ko namang hindi nila ako gusto, idagdag pa ang kumakalat na chismis, dahil sa pag-eeskandalo ni Georgina last time doon. Well, i don't care at all, hindi ko na rin iyon inisip sa oras na iyon. Ang gusto ko lang ay ang makapag-kape sa oras na iyon. Coffee always makes my mind in balance. Nang makarating sa mismong shop ay nag-order agad ako aking gusto na coffee espresso, at isang cinnamon bun, as my snack. Pinili ko ang paboritong space sa bandang dulo. Doon ako madalas umupo. Nang makapwesto ay agad akong nagbukas ng phone at pasimpleng nagbabad sa mga social sites kung saan nagbabasa ako ng mga current affai

Wala namang pake yung si Alessandro. Ibabalik ko lang supplies ng mga kape kapag nakahanap na ako ng puro. At kapag nalamigan na itong ulo ko. Dumiretso ako sa cafeteria at nag order ng isang frappe. Ang cafeteriang ito ay pagmamay-ari ni Santiago Russiana, isa ito sa mga branch niyang Coffee Go. Dahil isang shareholder at isa siya sa mga board of directors ng kompanyang ito, madali lang sa kaniya na paki-usapan ang iba na maglagay ng cafeteria niya dito. Napaka negosyante talaga ng pag-iisip. Walang oportunidad na sinasayang. Mabuti nalang masarap eh kaya walang nagreklamo dahil mas convenient.

“Napadaan lang at nakita ko na parang masarap ang kape dito.” Napangiti si Jago, maya-maya ay dumating na ang black coffee niya. Tahimik pa rin silang magkaharap na naupo doon habang iniinom ang kanilang kape. Sa mga hindi nakakakilala sa kanila ay iisipin na mayroon silang coffee date. O mag-asawang napadaan lang doon saglit. “Kung hindi kita nakilala, I probably wouldn't like drinking this bitter, dark stuff.” biglang sambit ni Felicity, a deep feeling welling up inside her. Hindi alam kung nalulungkot ba siya.

sigaw ko. Yung 2 kilong Gesha coffee beans na inorder ko pa from Panama. Worth 500 euros. Yung itatago ko dapat para sa anniversary namin. At si Miming, kinaladkad ito palabas ng dog door. Tahimik kaming tatlo. Si Rafael dahan-dahang ibinaba ang baril niya. "So... ang kalaban natin ngayong umaga... ay ang pusa mo na nagnakaw ng kape ko?" tanong ni Rafael, nakatingin sa akin.

Pagpasok nila sa loob ng L'Aurore Café, tanging ang manilaw-nilaw na ilaw mula sa mga poste sa labas ang nagbibigay ng liwanag sa paligid. Ang amoy ng nakaimbak na coffee beans at matamis na vanilla ay agad na sumalubong sa kanila, ang mismong amoy na hinanap-hanap ni Rafael sa loob ng apat na araw na pagkakalayo niya.

malamig na sagot ko. Maya maya pa ay dumating na ang kape na inorder namin. The tastes of the coffee is like my life, bitter but sweet.

Sa mga pagkakataong tahimik kaming nagmamasid sa malawak na taniman ng kape o habang nilalasahan namin ang produkto sa isang maliit na coffee shop sa Jakarta, doon ko lalong nakilala ang totoong Theo—ang taong may kakayahang makinig, mag-aral, at magbigay ng importansya sa maliliit na bagay. Isang hapon, habang nagmamasid kami sa isang pagawaan ng chocolate, bigla siyang tumingin sa akin at sinabing, “Karen, hindi ko akalaing ganito kahirap ang proseso. Ngayon naiintindihan ko kung bakit mahalaga ang kalidad ng produkto natin. Hindi lang ito basta negosyo—may buhay at kwento ang bawat butil ng cacao.”

“ It's so aromatic. What kind of coffee is that ate Halliea?” “ Oh Andrea it's only nescafé classic. ”sagot ko. But Chase is staring at the coffee. “ Isn't it the Kopi Luwak coffee, also known as civet coffee?” tanong ni Chase. Napasimangot ako at nilapag na sa harap niya ang kanyang kape. “ Dad, what Civer Coffee? It's just nescafé classic na naka stick. Kulang ata ang tulog ninyo dad.” i said hiding my smirk.

The class chuckled. Pinagsisihan ko tuloy na nag-offer pa ako ng coffee, tiningnan ko yung coffee na nasa mesa niya, halos maubos na. Feeling ko naman afford niya, pwede nga siya bumili ng franchise ng coffee shop eh. “The coffee tastes good, where did you buy it?” he asked, he might notice me looking at the coffee. “I made it at the office, it was pour-over and put in a bit of coconut milk.”

Ang mga dessert at pastry ay hindi nabebenta at naiwan ito hanggang sa inaamag na ito. Natatakot si Cordelia na ang coffee beans ay mababasa, kaya nilabas niya ang mga ito para patuyuin araw araw, kaya amoy kape din ang cafe. Kahit na magsabit siya ng plate na nakasulat na “Buy 1 Get 1 Free”, walang pumunta para bumili ng kape mula sa kanya. Ang mga taong dumadaan ay tumuturo at nagbubulungan bago sila mabilis na umalis na para bang may nakita silang hindi malinis.