Comebacks Novels & Stories

Mga araw na halos mamatay ako sa trabaho. Mga pagkakataon na binugbog ako ng ibang tao dahil wala akong proteksyon. At siya? Nasaan siya? Wala. Then now… Now that I’m successful. Now that I’m Sebastian Reyes. Bigla siyang bumalik. Parang kabute pagkatapos ng ulan. Lumapit siya ulit, softer ang boses. “I made mistakes. I know. But I’m here now.”

--- Ang Pagbabalik ng mga Nawalang Pag-asa Isang araw, dumating ang isang pamilyang matagal nang nawala sa komunidad. Si Liza, isang matagal nang kaibigan ni Adrian, ay nagbalik kasama ang kanyang pamilya. Ang pamilya ni Liza ay nawalan ng pag-asa matapos mawalan ng mahal sa buhay at mawalan ng trabaho. Ngunit, sa mga pag-unlad ng bayan, nakita nilang may mga pagkakataon pa palang magbago. “Adrian, si Liza at ang pamilya niya… bumalik sila,” sabi ni Alexa, habang nakatingin sa harap ng kanilang mga mata.

Coz i don't think kaya kong wala siya. "wait,....she's back" lumipad ang mga mata ko sa monitor kung saan kanina ay ang flat line na lamang ang tangi naming nakikita. My heart seemed to jump off my chest. Kung kanina ay malakas na ang iyak ko, tila mas lalo pa itong lumakas nang makita kong bumalik na ang kanyang heart beats. Is this what they called miracle? Then thanks to him for giving us the miracle that all we need right at the moment. Napapikit ako ng mariin at napatakip ng bibig. My mind can't stop from thanking him. For sending Caitlin back to me.

“Tungkol sa kanyang alaala… may posibilidad ba na bumalik ito upang maalala na niya kami?” Saglit na tumingin ang doktor kay Alessandro bago bumaling sa akin. “Mrs. Solidad,” maingat niyang simula, “posible. Depende sa extent ng trauma at kung gaano katagal siyang nawalan ng malay. Minsan, unti-unti itong bumabalik—piraso-piraso. Pero may mga pagkakataon din na matatagalan bago niya muling makilala ang lahat… o ang iba ay maaaring tuluyang makalimot sa ilang bahagi ng kanilang nakaraan.”

Dahil hapon ngayon, nagdesisyon ako na magsuot ng caseual, kaya nagsuot ako ng maong at isang camisole. “Oo, pero yun ay bago ko napagtanto na mali ang paraan na ginagawa mo. Kung gusto mo siyang makasama, dahil handa ka na, dahil gusto mo siya. Hindi dahil ginagamit mo pa siya mag move on sa ibang lalaki. Sa tingin ko ay ginagamit mo siyang rebound, at ang mga rebound relationship ay hindi nauuwi sa maganda, lalo na para sa isang babae na tulad mo.”

"Ang tanong, hanggang kailan ang expiration ng sakit niya? The moment she goes back to her old self, para na naman siyang anino ko." "Then, pray hard. Idaan mo sa dasal na sana hindi na siya bumalik sa dating siya." Bumukas na ang elevator para kay Ponce. "Honestly..." Napahinto siya sa paglabas at nabaling uli kay Adella. "I also like her new version. I prayed na sana hindi na siya gumaling sa sakit niya ngayon na psychosis. Does it make me sound so selfish?" Nagkibit-balikat lang si Ponce at lumabas na. Ngumiti si Adella sa kanya nang lumingon siya rito habang papasara na ang pinto ng elevator.

mahinahong tanong ni Franz nang tinitignan niya si Jessa. Walang plano si Cedric at Franz na pigilan si Jessa dahil hindi basta-basta ang mga naramdaman ng pinsan nila na pag-aapi at pagkawala ng anak nito sa sinapupunan kaya naman they are going to support Jessa about what she is going to do kahit na medyo nababahala ang dalawa na baka hindi ito magtagumpay sa paghihiganti nito at siya pa ang masaktan. “I am going back for real. And my first target?” Hinawakan ni Jessa ang letrato ng ina ni Harvey na mother-in-law niya.

sagot niya nang sabihin ko sa kaniya ang rason kung bakit hindi ko agad napalitan ang phone kong nasira. "Ay, bago ko pa makalimutan may pasabog news ako sa'yo! Hmm, ano ang gusto mong unahin ko? Yung ikakagulat mo? O ikakakilig mo?" Nahinto ako sa pagpindot dahil sa sinabi niya. "Huh? Bakit ako kikiligin sa pasabog news mo?" tanong ko saka ipinagpatuloy ang ginagawa. "Sige, sige, uunahin ko na yung ikakakilig mo. Don't you know na bumalik na si Onyx dito sa San Martin, yung crush na crush mo noong nasa grade seven palang tayo."

Kaso’y sa tuwing naaalala ko ang nangyari sa buhay ko sa hinaharap ay napupuno ng galit, pagsisisi at paghihiganti ang puso ko. “Julian, wait.” Dala ng sense of reaction sa pagtawag sa pangalan ko’y humarap ako, ngunit hindi ko naman inaasahan na isang yakap ang matatanggap ko mula sa kaniya. “Salamat, sana’y bumalik pa rin kung ano ang mayro’n tayo. Hindi ko maisip kung ano ang nagawa ko upang magbago ka sa akin, pero hindi ako susuko.”

I fought for my life. I came back. And it’s time to come back to do some unfinished business that kept me going through the years, no matter how much it’s disgusting and grueling to go through the process.