Comforting Words Mga Nobela at Kwento

Sa pamamagitan ng mga comfort words nito ay tuluyang gumaan ang pakiramdam ni Beth. Pakiwari niya ay hindi malaking problema sa lalaki ang pagkatupok ng residential house nito. Komportable lamang itong nakaupo habang may nilaro-laro sa cellphone nito. Nakasandal ang likuran sa upuan na tila ba ay walang naganap na pagsabog kamakailan lang.

I felt comfort in the place I have least expected. Warm bodies consoling each others soul. Napagpasyahan ko muli na titignan kung anong patutunguhan nito. At sana, things will flow for the better.

Biglang nanlambot ang mga tuhod nito at bago pa ito pulutin sa lupa, maagap niya itong inalalayan. He didn’t care about the distance that he set. He just wants to comfort her. Women needed to be comforted. Period. “Hey, it’s okay. You’re a strong woman,” pag-aalo niya. “Wala akong ibig sabihin sa sinabi ko kanina. Gusto ko lang naman maging okay ang puso mo.”

Gusto nya yatang kunin ko sya at suntukin para tumigil sya sa kakatibok ng mabilis. Ang awkward tuloy. Dapat pala di ko nalang ginalaw ang malikot kung kamay. "Hmm, Xander?" "What?" Tanong nya na di man lang lumilingon sakin. "How..." "How do you like to be comforted when you're sad or how do you like to be comforted when you're sad or upset?" Tanong ko. "Hug," "It makes you feel like you're not alone. When someone hug you when you're sad or upset it feels like they love you, care for you and understands you."

Saka lamang sumulyap si Amber nang marinig ang tanong ni Amary, humagulgol ito kung kaya't agad itong dinaluhan ni Amary. Naupo si Amary sa gilid ng kama at niyakap ang kaibigan, hinayaan itong umiyak sa kaniyang balikat habang hinahaplos ang likod nito. “Magiging maayos rin ang lahat. Magpalakas ka at magpakatatag, Amber, pagsubok ito at alam kong kaya mong lampasan. I'm here for you. . .” She comforted Amber.

"Teka, thank you na naman. Sana I love na lang. Ang hilig mo sa thank you, sorry, etc. Ano bang meron sa mga salitang iyan at napakadaling lumabas sa bibig mo?" Tumawa ang dalaga. Naalala niya na ganoon din ang reaksyon niya noon sa tuwing sinasabi iyon ng mga madre hanggang sa ipinaliwanag nila sa kan'ya ang ibig sabihin ng mga salitang iyon. "Those are magic words." "Magic words? Parang stick ng fairy na kapag iginalaw, boom! May milagro na. Ganoon ba?" "Parang gano'n na nga. Kaya ugaliin mong magsabi ng thank you, sorry, excuse me, pardon me, please."

Ngayon ko lang narinig sa kaniya ang ganoong mga salita. "Na okay lang makaramdam ng pagod. Na okay lang makadama ng sakit. Na okay lang maging masaya. Na okay lang ang lumuha. Na okay lang tumawa at okay lang lahat... Lahat lahat Zafy." nakangiting muli siyang bumaling sa akin. I'm trying to control my tears not to fall down, but I failed. Bumagsak pa rin ang luhang namumo sa mga mata ko ng dahil sa mga sinabi niya.

What should I do to comfort him? Napalobo ako ng pisngi. Dahan-dahan kong hinawakan ang likod niya at hinagod 'to. Napatingin naman siya agad sa akin. His tired eyes looked at me. Tired and in pain. I saw how vulnerable he was. I want to ease that away, but I don't know how. "It's going to be okay..." I said. I know it's not. It's not okay. I just want him to know that I'm here and I won't leave him again. "I'm here. Dito lang ako."

I'm not good at words, especially on motivating and comforting someone, but I'm putting all of my heart para lang mapanatag siya. "You just need to have a leap of faith that you'll always be happy and everything. Don't be too hard on yourself. Kung iniisip mo na hindi magiging maganda ang pananatili mo sa amin, ibahin mo. Look at my Mom, she never looked at you the way they do, right? Kulang nalang ipagpalit ako ni Mommy para lang makita ka araw-araw."

Isang mainit na yakap na kanina ko pa gustong maramdaman mula sa isang tao. “Kaya mo yan, Im always here to help you and to support you.” ani nito sa malambing na tono at hinalikan ang noo ko. Why i feel comfortable now? Like i forget all of the pain for a while because of him. His warm hug comfort me a lot.