Comforting Words Novels & Stories

“Eat up, you will not have this type of food behind bars.” Pinapahid ko pa ang mga luha ko, bago ko kunin ang tasa sa kanya. Kahit pa paano gumaan ang pakiramdam ko. Maybe I just want to be hugged like that. “Comfort ba ‘yan o warning?” Pasinghot kong tanong. Inayos niya ang buhok ko sa likod ng tenga ko. “Whenever you prefer, just stop crying and overthink things. You will not be alone behind bars.” Pilyo itong ngumiti.

“You don’t have to understand it now. You just… have to know that you’re not alone. I’ve got you. I’m not going anywhere.” Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang paulit-ulit na hikbi. Pinisil pa rin ni Jacob ang mga kamay ko, ngunit hindi na lang niya ako pinipilit tumahimik na magsalita ... he was patiently waiting and sat beside me to comfort me.

Ang kanyang presensya ay isang malaking ginhawa, isang proteksiyon laban sa mga masasakit na salita na aking narinig. Pagkaraan ng ilang minuto, nagsalita siya. “Baka gusto mong gumala o kumain sa kung saan? Maaga pa naman,” ang sabi niya, ang kanyang boses ay malambing at puno ng pag-aalala. Isang maliit na ngiti ang sumilay sa kanyang labi, isang ngiting nagpapawi ng mga natitirang sakit sa aking puso. Ang kanyang pag-aalala ay tila isang balsamo sa aking sugatan na kaluluwa.

Dalawang salitang halos magpa-irap sa mata ko. Kung alam lang niya. “Thanks,” I muttered again. “But I really have to work.” “Oh… yes, of course! Sige po. Sorry to bother you.” She gave a small respectful bow before turning away. The moment she left, I let out a breath I didn’t realize I was holding. Lucky. Protected. Cared for. Daughter. Parang combo words ’yon intended only to knock the sense out of me. Why did those words hurt instead of help?

“Ah, ganun ba. Wala. Talo na talaga ako.” Natawa ako. “Hindi naman competition yan.” “I know. But still. Congrats. Sa inyo. Sana maging okay kayo.” “Thank you, Anton.” “Pero,” sabi niya, may pilyong ngiti. “Kung mag-away kayo, ako una mong tawagan ha. Comfort kita.” “Pa’nong comfort ba?” tawa ko, pairap. “Hindi na ganun, siyempre.”

“Hush, It's okay. Masaya rin ako na napasaya ko kayo ng bata. Now that I'm already here, you'll never have to worry about anything anymore. Ako na ang bahala, Iyana.” Hindi ko maipaliwanag kung bakit pero tila nabawasan ng ilang kilong bigat ang dibdib ko nang marinig ko 'yon. His words never failed to assure me and soothe something inside me. Kulang ang salitang 'thankful' para ipaliwanag ang nararamdaman ko para kay Arden.

rinig kong saad niya saka niya ako muling niyakap. Hindi ko alam... pero sa tuwing niyayakap niya ako bigla na lang akong kumakalma. I find peace whenever he hugs me and I wish he will keep hugging me whenever I need someone that will comfort me. "Thank you for telling me where your trauma comes from, Mikael." Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap niya sa akin. ---

He is hugging me while giving me the assurance that he will take care of me. "But I am here now and I promise to take care of you. I promise that no one will harm you ever again. Daddy is here for you sweetheart. I will protect you." His words comforted me. The familiar warmth of his body made me feel that someone is with me now, someone is ready to protect me. Ilang minuto kaming tahimik na magkayakap hanggang sa kumalma kaming dalawa. Humiwalay ito sa pagkakayakap sa akin at umupo sa tabi ko.

"Paano mo nasabing hindi ka magaling mag comfort ng isang tao?" Hindi ko alam kung bakit ko 'yon naitanong sa kanya. Ang totoo kasi niyan, mali siya sa sinasabi niya. No'ng time na kami pa, kahit hindi naman talaga siya seryoso no'n, siya 'yong nand'yan lagi sa tabi ko para i comfort ako. No'ng mga panahong sobrang down ako, nand'yan siya para patawanin ako. Kaya papano niya nasasabing hindi siya magaling mag comfort? Pati ba 'yong pag comfort niya sakin noon ay laro lang din?

giit ko, nang walang iniiwasan na tingin mula sa kaniya. "If I am, how could you say so?" Inabot ko ang isa niyang kamay at hinawakan iyon, hinimas gamit ang isa kong kamay. This is how my mama would console me, and I'm doing this for him too. Sabi nga ni Mama, if my words were to mend someone's sadness, I shouldn't be afraid to speak and try my hardest to help him at ease in heart. "Hindi lang talaga nila nakita ang ka guwapohan mo."