Comforting Words Novels & Stories

Patuloy pa rin ako sa pagtapik sa kanyang likod. "Do you know that hugging is a good medicine?" Napangiti ako. "Oo naman, may nabasa nga ako dati na kapag niyayakap mo raw ang isang tao, you transfer energy and gives the person an emotional lift." He sighed. "Thank you for being here with me. . . and I'm sorry." "It's okay."

Maya-maya, tumingin sa kanya si Zephyr na may nakakalokong ngiti. Bihira nilang sabihin ang mga salitang ito. Ang pinakamadalas nilang sinasabi sa isa't isa ay "Nandito ako", "Huwag kang matakot", "Ayos lang ang lahat", o "Namiss kita"—walang "Mahal kita". Naisip ni Zephyr na ang mga salitang ito ay dapat ipahayag sa mga kilos, ngunit hindi niya inaasahan na masarap itong marinig mula kay Cordelia.

Mas lalo kong naramdaman ang antok dahil sa ginawa niya. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Halo halo ang pakiramdam na meron ako. Pero nangingibabaw ang mainit niyang katawan na nakayakap at nakadikit sa akin. Idagdag pa 'yung libo libong kuryente na dumaloy sa katawan ko. Suddenly, I felt warm and secure. I felt safe. I felt comfortable. And before I drifted to the darkness i heard his last words... "Sleep well, my wife." —

"Mahal kita, Margaux. Mahirap man sayong paniwalaan pero mahal kita. Mahal kita pero hindi ko alam kung paano ko ipadama sayo. Sayo ko lang naramdaman na maging masaya, na walang iniisip na problema. I found my peace in you Margaux. You are my comfort, you are my solace, you are my safe haven. Because of you, I experienced how to be me, to be myself, to be who I am na walang iniisip na baka magkamali ako, na baka bumagsak ako, na baka masira ang pangalan ko." "With you I found my home." Doon na ako tuluyang nanghina. Binuhos ko lahat ng luha ko. Napuno ang silid ko ng iyakan namin ni Hendrick. Hendrick was hugging me carefully. His hands were holding me gently like he's afraid that he might

‎ ‎Hindi ko inaasahang ako naman ang tatanungin niya. ‎ ‎Napayuko ako nang bahagya bago muling tumingin sa paligid ng silid. ‎ ‎"Ewan ko..." ‎ ‎Mahina akong napangiti. ‎ ‎"Siguro..." ‎ ‎"...comfort." ‎ ‎Tahimik na napangiti si Ms. Sofia habang isinusulat ang mga sinabi namin. ‎ ‎"Peace and comfort." ‎ ‎"I think that's a beautiful place to start." ‎

Dagdag pa ang matiim at nakakapaso niyang tingin sa akin. “I’m sorry,” he said regretfully. Napatingin ako sa kaniya at nakitang nakayuko na siya. Ang kamay niyang nakadantay sa aking tiyan ay bumaba upang hawakan ang aking kamay. Hinaplos niya ito nang marahan dahilan ng pag-init ng aking puso at pag-iinit ng gilid ng aking mga mata. Inalala ko ang tingin na iginawad niya sa akin kanina sa mall at ang mga matatalas na salitang sumugat sa aking puso. I’m a softhearted. I am sensitive in terms of words. Kaunting masakit na salita ay nasasaktan ako. Even living it for years . . . I’m still not used to hear those words from the persons who I treasure the most.

Sa bawat salita na iyon ni Arden ay ang pagpatak din ng luha sa kan'yang mga mata. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam ang sasabihin ko. I wanted so much to comfort him and be there for him to ease his pain. But how can I even comfort him when I need to comfort myself as well because I am also hurting and in pain? Paano ko ba sasabihin sa kan’ya na magiging maayos ang lahat kapag ginawa ko ito kung ang sarili ko mismo ay hindi ko mapapaniwala na ito ang tama na paraan at tama na gawin?

"W-What are you doing, Mig-" "I'm comforting you," he whispered. Hinagud-hagod niya ang likod ko. "Kanina pa kita gustong yakapin pero mas pinili kong alagaan ka muna dahil alam kong may pinagdadaanan ka ngayon. Gusto kong sabihin sa 'yo na nandito lang ako. You can lean on my shoulder when you're down. You can share your problem to me. You talk and I will listen."

na hindi ako basta anino lang ng kapatid ko. I smiled faintly, relief washing through me. For once, I felt seen. Heard. Understood. "Thank you for always comforting me with your words, Ethan. Hindi mo alam kung gaano mo pinapagaan ang nararamdaman ko sa tuwing sinasabi mo iyan," I said, my voice soft but sincere. At least someone still made me feel that I mattered.

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."